കർണ്ണൻ

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
കർ‌ണ്ണൻ
ദേവനാഗരി कर्ण
Affiliation സൂര്യ ദേവന്റെ മകൻ
ആയുധം കാളപൃഷ്ടം (ധനുസ്സ്)
Texts മഹാഭാരതം
തേർചക്രം ഉയർത്തുന്ന കർണ്ണൻ , ചിത്രകാരന്റെ ഭാവനയിൽ

മഹാഭാരതത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ കഥാപാത്രമാണ് കർ‌ണ്ണൻ. സൂര്യഭഗവാന് കുന്തിയിൽ ജനിച്ച ആദ്യത്തെ സന്താനമെന്നാണ് വ്യാസൻ രേഖ്കപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. കുന്തീപുത്രനായി ജനിച്ചിട്ടും പാണ്ഡവർക്കെതിരായി കൗരവർ നടത്തിയ അധർമ്മ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമായിത്തിർന്നു കർണ്ണൻ. മഹാഭാരതത്തിലെ പല നിർണ്ണായക സംഭവങ്ങളിലും കർണ്ണന് പങ്കുണ്ട്. വ്യാസ വിവക്ഷ പ്രകാരം കർണൻ അധർമ്മി ആണ്. കുട്ടിക്കാലത്തു ഭീമന് വിഷം നൽകാനും പാണ്ഡവരെ അരക്കില്ലത്തിൽ ഇട്ടു ചുട്ടു കൊല്ലാനും ഉള്ള പദ്ധതികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തത് കർണ്ണന്റെ സഹായത്തോടെ ആയിരുന്നു. ചൂതു സഭയിൽ വച്ച് പാഞ്ചാലിയുടെ വസ്ത്രം അഴിച്ചു മാറ്റാൻ നിർദ്ദേശം നൽകിയതും യുദ്ധത്തിൽ അഭിമന്യുവിനെ പിന്നിൽ നിന്നും ചതിച്ചതും കർണൻ ആയിരുന്നു

ജനനം[തിരുത്തുക]

കുന്തീഭോജരാജാവിന്റെ വളർത്തുപുത്രിയായ കുന്തീദേവിയുടെ മൂത്തപുത്രനാണ് കർണ്ണൻ. ഒരിക്കൽ ഭോജരാജന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ എഴുന്നള്ളിയ ദുർവ്വാസാവ് മഹർഷിയെ പരിചരിച്ചത് രാജകുമാരിയായ കുന്തിയായിരുന്നു. സന്തുഷ്ടനായ അദ്ദേഹം കുന്തിയ്ക്ക് അഞ്ചു വിശിഷ്ട പുത്രസിദ്ധി മന്ത്രങ്ങൾ ഉപദേശിച്ചു കൊടുത്തു. അവ ഓരോന്നും ഏതു പ്രപഞ്ചശക്തിയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ജപിക്കുന്നുവോ, ആ ശക്തി മനുഷ്യരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് കുന്തിയ്ക്ക് ആ ശക്തിയുടെ ഒരു മകനെ നൽകും. ഉത്സുകത കാരണം കുന്തി ഈ മന്ത്രം പരീക്ഷിച്ചു നോക്കുവാൻതന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ആ സമയത്തു രജസ്വലയായിരുന്ന അവൾ അഞ്ചു മന്ത്രങ്ങളിൽ ഒരെണ്ണം തിരഞ്ഞെടുത്തു സൂര്യദേവനെ ആഹ്വാനം ചെയ്തു . മന്ത്രപ്രഭാവം ക്ഷണത്തിൽ പ്രകടമായി . അതിതേജസ്വിയായ സൂര്യദേവൻ തോൾവളയും കിരീടവും ദിവ്യാഭരണങ്ങളുമണിഞ്ഞു അവൾക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായി . കുന്തിയോട് സൂര്യദേവൻ താൻ അവളുടെ മന്ത്രാഹ്വാനത്താൽ വശീകൃതനായി എത്തിയതാണെന്നും അതിനാൽ തന്നിൽ നിന്നും ഒരു സന്തതിയെ വേഗത്തിൽ സ്വീകരിച്ചുകൊള്ളാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു . ഭയന്നുപോയ കുന്തി,താൻ വെറും കൗതുകത്തിനാണ് സൂര്യനെ ആഹ്വാനം ചെയ്തതെന്നും , അതിനാൽ അദ്ദേഹം സന്തുഷ്ടനായി മടങ്ങിപ്പോകണമെന്നും കേണപേക്ഷിച്ചു . സൂര്യദേവൻ ഇതുകേട്ട് കോപിഷ്ഠനാവുകയാണുണ്ടായത് . ആഹ്വാനം ചെയ്ത ദേവനെ നിഷ്ഫലമായി തിരിച്ചയയ്ക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണെന്നും , അതിന്റെ ഫലം കൊടുംശാപമായി തന്നിൽ നിന്നും ഏല്ക്കേണ്ടതായി വരുമെന്നും , കുന്തിയുടെ പിതാവും മന്ത്രമുപദേശിച്ച മുനിവര്യനും അതിന്റെ തിക്തഫലം അനുഭവിക്കുമെന്നും സൂര്യൻ പറഞ്ഞു . ഭയന്നുപോയ കുന്തി സൂര്യദേവനോട് താൻ കന്യകയാണെന്നും , തന്റെ കന്യകാത്വം നഷ്ടപ്പെടാത്ത രീതിയിൽ തന്നിൽ പുത്രോല്പ്പാദനം ചെയ്തുകൊളളാനും അങ്ങനെയുണ്ടാകുന്ന പുത്രൻ തികഞ്ഞ ധർമ്മിഷ്ഠനും ജന്മനാൽ കവചകുണ്ഡലങ്ങളോട് കൂടിയവനുമായിരിക്കണമെന്നു അപേക്ഷിച്ചു .സൂര്യദേവൻ അത് സ്വീകരിക്കുകയും യോഗബലത്തോടെ കുന്തിയിൽ പ്രവേശിച്ചു പുത്രോല്പ്പാദനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു . തുടർന്നു കുന്തിക്കുണ്ടാകുന്ന പുത്രൻ സര്വ്വ ശസ്ത്രപ്രവരന്മാരിലും വച്ച് ഉന്നതനായിരിക്കുമെന്നും , കുന്തി കന്യകയായി തുടരുമെന്നും അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം തിരിച്ചുപോയി . ഗർഭിണിയായ കുന്തീദേവി അപമാനഭയത്താൽ ആരോരുമറിയാതെ ഒരു തോഴിയുടെ സഹായത്താൽ പ്രസവിച്ചു. കവചകുണ്ഡലങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു ആൺകുഞ്ഞായിരുന്നു അത്. ആ ചോരക്കുഞ്ഞിനെ ഒരു പേടകത്തിലാക്കി ഗംഗാനദിയിലൊഴുക്കുകയും ചെയ്തു. കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ ഉള്ള കാലത്തോളം ഇവനെ ആർക്കും വധിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ജനന സമയത്ത് സൂര്യദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തിരുന്നു. ജന്മനാ കവചകുണ്ഡലങ്ങളോടു കൂടിയുള്ള ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ കുത്തിയൊഴുകുന്ന നദിയിൽ നിന്നും ഹസ്തിനപുരത്തിലെ തേരാളിയായ അധിരഥൻ രക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹവും ഭാര്യയായ രാധയും ആ കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു വളർത്തി. അങ്ങനെ "രാധേയൻ" എന്ന പേരിലും "സൂതപുത്രൻ" എന്ന പേരിലും കർണ്ണൻ അറിയപ്പെട്ടു.സ്വർണ്ണ കുണ്ഡലങ്ങളോട് കൂടിയവനും സുവർണ്ണശോഭയോട് കൂടിയവനും തേജോമയനുമായ ആ ശിശുവിനെക്കണ്ടു മഹാബ്രാഹ്മണർ അവനെ വസുഷേണൻ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു . മാനഭയത്താൽ കുന്തി തന്റെ കർണ്ണത്തിലുടെ പ്രസവിച്ചതിനാൽ കർണ്ണൻ എന്ന പേരുനൽകി എന്നൊരു വാദം കൂടി നിലവിലുണ്ട്.ദേവരാജാവായ ഇന്ദ്രന് കർണ്ണത്തിൽ നിന്നും കുണ്ഡലങ്ങൾ അറുത്തെടുത്തു നല്കിയതിനാലാണ് കർണ്ണൻ എന്ന പേരുണ്ടായതെന്നും മഹാഭാരതം വനപർവ്വത്തിൽ കാണുന്നു .

കർണ്ണന്റെ രംഗപ്രവേശവും അംഗരാജ്യലബ്ധിയും[തിരുത്തുക]

പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടേയും ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരുടേയും ആയുധവിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയായപ്പോൾ അവർക്കോരോരുത്തർക്കുമുള്ള സാമർഥ്യം സഭയിൽ പരീക്ഷിച്ചറിയുവാൻവേണ്ടി ഒരു പരീക്ഷാരംഗം സജ്ജമാക്കാൻ ഭീഷ്മാചാര്യർ ഏർപ്പാടുചെയ്തു. രാജകുമാരന്മാർ എല്ലാപേരും അവരവരുടെ കഴിവുകൾ കാഴ്ചവച്ചു സദസ്സിനെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവസാനമായി ദ്രോണരുടെ പ്രിയശിഷ്യനായ അർജ്ജുനൻ രംഗത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു . മധ്യമപാണ്ഡവനായ അർജ്ജുനൻ ധാർമ്മികനാണെന്നും അസ്ത്രവിദ്യയിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാണെന്നും ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സംസാരമുണ്ടായി . ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളാൽ പലവിധത്തിലുള്ള അത്ഭുതകർമ്മങ്ങൾ അർജ്ജുനൻ പ്രകടിപ്പിച്ചു . അസ്ത്രം കൊണ്ട് മാത്രമല്ലാതെ മറ്റായുധങ്ങൾ കൊണ്ടും അർജ്ജുനൻ അദ്ഭുതകരമായ അഭ്യാസങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു . തീർത്തും വിസ്മയഭരിതരായ ജനം ആനന്ദത്തിൽ ആറാടിയിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഇടിവെട്ടുംപോലെയുള്ള ഒരു കരഘോഷം സഭാമണ്ഡപത്തിന്റെ പടിക്കൽ കേട്ടു . [മഹാഭാരതം ആദിപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 135].

എല്ലാപേരും ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കുമ്പോൾ , ദ്വാരപാലകന്മാർ മാറിക്കൊടുത്ത മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അത്യന്തം തേജസ്വിയും കരുത്തനുമായ ഒരു യുവാവ് ജന്മസിദ്ധമായ ഉജ്വലകവചം ധരിച്ചു , കർണ്ണഭൂഷണങ്ങളുമണിഞ്ഞു , വില്ലും വാളും ധരിച്ചു കാൽനടയായി മടികൂടാതെ ഗൗരവത്തിൽ നടന്നെത്തുന്നത് കണ്ടു . അത് കുന്തിയുടെ മൂത്തപുത്രനായ കർണ്ണനായിരുന്നു . ആ മഹാബാഹുഃ കടന്നുവന്ന് വീരമണ്ഡലത്തെ ഒട്ടാകെ ഒന്ന് അവലോകനം ചെയ്ത് ദ്രോണകൃപന്മാരുടെ നേരെ വലിയ ആദരവൊന്നും കാണിക്കാതെ ഒന്ന് കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ചു . അതിനു ശേഷം ഇടിവെട്ടുന്ന സ്വരത്തിൽ തന്റെ അറിയാത്ത അനുജനായ അർജ്ജുനനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു . " ഹേ പാർത്ഥ , നീ ചെയ്ത വിദ്യകളൊക്കെ കുറേക്കൂടി മെച്ചമായ വിധത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്തു കാണിക്കാം . നീ അത്ര ഞെളിയണ്ട ". തുടർന്ന് ദ്രോണാചാര്യരുടെ അനുമതിയോടെ കർണ്ണൻ രംഗത്തു കയറി അർജ്ജുനൻ ചെയ്ത അതേ അഭ്യാസങ്ങൾ കാഴ്ചവച്ചു .

അർജ്ജുനനേക്കാൾ സമർത്ഥമായി ധനുർവിദ്യ പ്രകടിപ്പിച്ച കർണ്ണനെ സദസ്സ്യർ ഹസ്താരവം മുഴക്കി സ്വീകരിച്ചു. ദുര്യോധനൻ ഇത് ദർശിച്ചു പുളകിതനാകുകയും, രംഗത്ത് വന്നു കർണ്ണനെ അഭിനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അഭ്യാസപ്രകടനത്തിന് ശേഷം കർണ്ണനു നേരെ അർജ്ജുനൻ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു . അർജ്ജുനൻ പറയുന്നു "കർണ്ണാ, വിളിക്കാതെ വന്നു കയറുന്നിടത്തും, ചോദിക്കാതെ പറയുന്നവർക്കുമുള്ള ലോകങ്ങളിൽ ഞാൻ നിന്നെ കൊന്നയയ്ക്കുവാൻ പോവുകയാണ്". അതിനു മറുപടിയായി കർണ്ണൻ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു "പൊതുവേദി എല്ലാപേർക്കും ഒന്നുപോലെയാണ്. നിനക്കുമാത്രം വിശേഷിച്ചു എന്തുണ്ട്? ക്ഷത്രിയൻ വീര്യത്തെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്" .

അപ്പോൾ കൃപാചാര്യർ ഇടപെട്ടു . കൃപാചാര്യർ അർജ്ജുനന്റെ കുലവും ഗോത്രവും മാതൃ-പിതൃ പരമ്പരയുമെല്ലാം ശരിയായി വിശദീകരിച്ചു. എന്നിട്ട് കർണ്ണനോട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുലവും ഗോത്രവും പറയുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നിട്ട് ഇപ്രകാരം കൂട്ടിച്ചേർത്തു "രാജസന്തതികൾ സാധാരണക്കാരോട് പൊരുതുകയില്ല". ഇതുകേട്ട് കർണ്ണൻ ലജ്ജിതനായി നിൽക്കുമ്പോൾ, ദുര്യോധനൻ ഇടപെടുകയും, കർണ്ണന് "അംഗരാജ്യം" പ്രദാനം ചെയ്തു രാജാവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ കർണ്ണനെ അപമാനത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നു.[മഹാഭാരതം ആദിപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 136] അപ്പോൾ സൂതനായ അതിരഥൻ രംഗത്തേക്ക് വരുന്നു. കർണ്ണൻ പിതൃബഹുമാനത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ വന്ദിക്കുന്നു. കർണ്ണന്റെ ജാതി ഉടനെതന്നെ അവിടെ ഇരുന്നവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു. അതോടെ പാണ്ഡവർ(പ്രത്യേകിച്ച് ഭീമസേനൻ) കർണ്ണനെ കൂടുതൽ ജാതീയമായി അവഹേളിക്കുകയും ചെയ്തു. [മഹാഭാരതം ആദിപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 137 ,ശ്ളോകങ്ങൾ 5 , 6 , 7 ] വ്യാസമുനി ആ രംഗത്തെ തന്റെ ശ്ളോകങ്ങളിലൂടെ ഇങ്ങനെ വർണ്ണിക്കുന്നു .

തം ദൃഷ്ട്വാ സൂതപുത്രോയമിതി സംചിന്ത്യ പാണ്ഡവഃ

ഭീമസേനസ്ഥതാ വാക്യമബ്രവീത്‌ പ്രഹസന്നിവ (5 )

(ഭാഷ അർത്ഥം) ഇത് കണ്ടുനിന്ന പാണ്ഡവന്മാർ ഇവൻ സൂതപുത്രനാണെന്നറിഞ്ഞു . ഭീമസേനൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു .

ന ത്വ മർഹസി പാർഥേന സൂതപുത്ര രണേ വധം

കുലസ്യ സദൃശസ്തൂർണ്ണം പ്രതോദോ ഗൃഹ്യതാം ത്വയാ (6 )

(ഭാഷ അർത്ഥം) എടോ സൂതപുത്രാ , നീ പാർത്ഥന്റെ കൈകൊണ്ടു ചാകുവാൻ പോലും അർഹനല്ല . കുലത്തിനു യോജിച്ച രീതിയിൽ ചമ്മട്ടിയെടുത്തുകൊള്ളൂ .

അംഗരാജ്യം ച നാർഹസ്ത്വമുപഭോക്തും നരാധമ :

ശ്വാ ഹുതാശമീപസ്തം പുരോഡാശമിവാധ്വരേ(7 )

(ഭാഷ അർത്ഥം) നരാധമാ . അംഗരാജ്യം ഭരിക്കുവാനും നീ അർഹനല്ല . ശ്വാവ് ( നായ ) അധ്വാരാഗ്നിക്കരികെ ഇരിക്കുന്ന പുരോഡാശം (ഹോമാനനം ) അനുഭവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു . [മഹാഭാരതം ആദിപർവ്വം, അദ്ധ്യായം 137].

ഇതുകേട്ട ദുര്യോധനൻ സഹോദരന്മാരുടെ ഇടയിൽ നിന്നും സിംഹത്തെപ്പോലെ ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ടു രംഗത്തേക്ക് വരികയും, ഭീമനെ നിശിതമായി ശാസിക്കുകയും ചെയ്തു. രംഗം വീണ്ടും വഷളാകുന്നു എന്ന് കണ്ടു മുതിർന്നവർ ഇടപെട്ടു അഭ്യാസക്കാഴ്ച അവസാനിപ്പിച്ചു. ഈ സംഭവത്തോടെ ദാനശീലനും സദ്ഗുണങ്ങളും സദാചാരമര്യാദകളും ജന്മംകൊണ്ട് ഉൽക്കൃഷ്ടനുമായിരുന്ന കർണ്ണൻ ദുര്യോധനന്റെ ആത്മമിത്രമായി. അതേസമയം ഇത് കർണ്ണനെ പാണ്ഡവരുടെ ശത്രുവുമാക്കിത്തീർത്തു. ആപത്തിൽ അഭിമാനം കാത്ത ആത്മമിത്രമായ ദുര്യോധനന്റെ ഏതു ദുഃഷ് പ്രവർത്തിക്കും വാഗ്ദാനത്തിൻറ പേരിൽ കർണ്ണന് കൂട്ട് നിൽക്കേണ്ടതായി വന്നു. കർണ്ണൻ വൃഷാലി എന്ന യുവതിയെ വിവാഹം ചെയ്യുകയും അതിൽ ഒൻപത് പുത്രൻമാർ ജനിക്കുകയും വൃഷസേനൻ , ശുദ്ധാമാ, ശത്രുഞ്ജയ, ദ്വിപത, സുഷേണൻ , സത്യേശ, ചിത്രസേന, സുശർമ്മ(ബനസേന), വൃഷകേതു എന്നീപേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

കർണ്ണൻ പാഞ്ചാലീസ്വയംവരത്തിൽ[തിരുത്തുക]

ദ്രുപദരാജാവിന്റെ പുത്രിയായ പാഞ്ചാലിയുടെ സ്വയംവരം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ കൗരവരോടൊപ്പം കർണ്ണനും സ്വയംവരവേദിയിലെത്തി . അവിടെ ഉഗ്രമായ ഒരു വില്ലും , ആകാശത്തു മന്ത്രപൂർവ്വം നിൽക്കുന്ന അതിശയകരമായ ഒരു യന്ത്രവും , അതിനകത്തായി ഒരു യന്ത്രവും , യന്ത്രത്തിനകത്തായി ഒരു ലക്ഷ്യവും രാജാവ് തീർത്തിരുന്നു . ആർക്കും കുലയേറ്റാൻ സാധിക്കാത്ത ആ വില്ലിൽ ഞാണു കെട്ടി , അസ്ത്രം തൊടുത്ത് യന്ത്രത്തെ സ്പർശിക്കാതെ ലക്ഷ്യത്തെ എയ്തു വീഴ്ത്തണമെന്നായിരുന്നു രാജ്യവ്യവസ്ഥ . അതനുസരിച്ചു പലരും ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും ആർക്കും ആ മഹാചാപം കുലയ്ക്കുവാൻ സാധിച്ചില്ല . തുടർന്നുള്ള കർണ്ണന്റെ രംഗപ്രവേശത്തെ വ്യാസമുനി വർണ്ണിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ് . "രാജാക്കന്മാർ ഇങ്ങനെ ആർത്തിപ്പെട്ടു നിൽക്കുമ്പോൾ , എല്ലാ നൃപന്മാരെയും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് വില്ലാളിയായ കർണ്ണൻ സ്വതസിദ്ധമായ ഗാംഭീര്യത്തോടെ നടന്നുചെന്ന് വില്ലെടുത്തു കുലയേറ്റി കൂസലില്ലാതെ അഞ്ച് അസ്ത്രങ്ങൾ തൊടുത്തു . ആ അർക്കപുത്രൻ അഗ്നിയെപ്പോലെയും സോമനെപ്പോലെയും അർക്കനെപ്പോലെയും ശോഭിച്ചു . കർണ്ണൻ അങ്ങനെ അമ്പുകൾ തൊടുത്തപ്പോൾ , പാണ്ഡവന്മാർ വിചാരിച്ചു . - ഇപ്പോൾ ഇവൻ തീർച്ചയായും ലക്‌ഷ്യം എയ്തറുക്കും !. ആ നിലയിൽ കർണ്ണനെ കണ്ടയുടനെ ദ്രൗപദി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചാർത്തു . - "സൂതനെ ഞാൻ വരിക്കില്ല ". ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് അമർഷത്തോടും ഹാസത്തോടും കൂടി കർണ്ണൻ സൂര്യനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് കുലച്ച വില്ല് താഴെയിട്ട് തിരികെ പോന്നു ".[മഹാഭാരതം , ആദിപർവ്വം , അദ്ധ്യായം 187 , ശ്ളോകങ്ങൾ 21 ,22 ,23 ] സംസ്‌കൃതമൂലവും ഭാഷാർത്ഥവും താഴെ പറയുന്നു .

സർവ്വാൻ നൃപാംസ്താൻ പ്രസ്മീക്ഷ്യ കർണ്ണ ധനുർധരാണാം പ്രവരോ ജഗാമ

ഉദ്ധത്യ തൂർണ്ണം ധനുരുദ്യതം തത് സജ്യം ചകാരാശു യുയോജ ബാണാൻ (21)

(ഭാഷാ അർത്ഥം) രാജാക്കന്മാരെല്ലാം ഇത്തരത്തിൽ ആർത്തിപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ധനുർധാരകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കർണ്ണൻ സ്വതസിദ്ധമായ ഗാംഭീര്യത്തോടെ നടന്നുചെന്ന് വില്ലെടുത്തു കുലയേറ്റി കൂസലില്ലാതെ അസ്ത്രങ്ങൾ തൊടുത്തു .

ദൃഷ്ട്വാ സൂതം മേനിരേ പാണ്ഡുപുത്രാ ഭിത്വാ നീതം ലക്ഷ്യവരം ധരായാം

ധനുർധരാ രാഗകൃതപ്രതിജ്ഞ മത്യഗ്നി സോമാർക്കമധാർക്കപുത്രം (22)

(ഭാഷാ അർത്ഥം) സൂതനായ കർണ്ണൻ ഇത്തരത്തിൽ അസ്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഇവൻ ഇപ്പോൾ ലക്ഷ്യത്തെ ഭേദിക്കുമെന്ന് പാണ്ഡുപുത്രന്മാർ ഭീതിയോടെ നിനച്ചു . ധനുർധാരിയായ ആ അർക്കപുത്രൻ അഗ്നിയെപ്പോലെയും സോമനെപ്പോലെയും അർക്കനെപ്പോലെയും ശോഭിച്ചു .

ദൃഷ്ട്വാ തു തം ദ്രൗപദീ വാക്യമുച്ചൈർജ്ജഗാദ നാഹം വരയാമി സൂതം

സാമർഷഹാസം പ്രസമീക്ഷ്യ സൂര്യ തത്യാജ കർണ്ണഃ സ്ഫുരിതം ധനുസ്തത് (23)

(ഭാഷാ അർത്ഥം) ആ നിലയിൽ കർണ്ണനെ കണ്ടയുടനെ ദ്രൗപദി ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചാർത്തു . - "സൂതനെ ഞാൻ വരിക്കില്ല "(നാഹം വരയാമി സൂതം ) . ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് അമർഷത്തോടും ഹാസത്തോടും കൂടി കർണ്ണൻ സൂര്യനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് കുലച്ച വില്ല് താഴെയിട്ട് തിരികെ പോന്നു

കുന്തിയും കർണ്ണനും[തിരുത്തുക]

യുദ്ധം ആസന്നമായ വേളയിൽ, ഒരു ദിവസം കുന്തീദേവി കർണ്ണനു മുൻപിൽ വന്ന് കർണ്ണൻ അവരുടെ മകനാണെന്നും പാണ്ഡവരുടെ ജ്യേഷ്ഠനാണെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ സൃഹൃത്തായ ദുര്യോധനനെ കൈവിടാൻ തയ്യാറല്ലെന്നും മാതാവിനു വേണ്ടി അർജുനൻ ഒഴിച്ചുള്ള ബാക്കി നാല് പാണ്ഡവരെ താൻ വധിക്കില്ലെന്നും കർണ്ണൻ കുന്തിയെ അറിയിച്ചു.അർജ്ജുനൻ മരിച്ചാൽ സകർണ്ണന്മാരായ അഞ്ചു മക്കൾ കുന്തിക്കുണ്ടാകും . മറിച്ചു താനാണ് മരിക്കുന്നതെങ്കിൽ സവ്യസാചിയുൾപ്പെട്ട അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ഭവതിക്കുണ്ടാകുമെന്നു കർണ്ണൻ കുന്തിയോട് പറഞ്ഞു . വാസ്തവത്തിൽ കർണ്ണന്റെ ജീവിതത്തിലെ സകല ദുരിതങ്ങൾക്കും കാരണക്കാരി മാതാവായ കുന്തിയാണെന്നതാണ് രസകരമായ വസ്തുത . കുന്തി ഉപേക്ഷിക്കയാലാണ് കർണ്ണനു ദുര്യോധനന്റെ സഖിയാകേണ്ടി വന്നത് . അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കർണ്ണൻ അടുത്ത രാജ്യാവകാശിയാകുമായിരുന്നു . ആയുധാഭ്യാസപ്രകടനസമയത്ത് കുന്തിക്ക് കർണ്ണനെ മനസ്സിലായിരുന്നു . കർണ്ണൻ ജാതീയമായി പാണ്ഡവരാൽ അധിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിട്ടും കുന്തി സത്യം വെളിപ്പെടുത്തിയില്ലെന്നത് പ്രത്യേകം ചിന്തനീയമാണ് .

കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം[തിരുത്തുക]

കൗരവരും പാണ്ഡവരും തമ്മിലുള്ള സ്പർദ്ധ കാലക്രമേണ വളർന്ന് അതിന്റെ മൂർദ്ധന്ന്യാവസ്ഥയിലെത്തുകയും ഒടുവിൽ കുരുക്ഷേത്രഭൂമിയിൽ നടന്ന ഭയങ്കരമായ ഭാരതയുദ്ധത്തിൽ കലാശിക്കുകയും ചെയ്തു. കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിൽകൗരവപക്ഷം ചേർന്നാണു കർണ്ണൻ പോരാടിയത്. കവചകുണ്ഡലങ്ങൾക്കു പകരമായി കർണ്ണൻ ഇന്ദ്രന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും 'വൈജയന്തി (അഥവാ ഏകപുരുഷഘാതിനി) എന്ന ഒരു വേൽ വാങ്ങിയിരുന്നു. അർജുനനു നേരെ പ്രയോഗിക്കാൻ കർണ്ണൻ ഇത് സൂക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ ഇതറിയാവുന്ന കൃഷ്ണൻ ഭീമപുത്രനായ ഘടോൽകചനെ യുദ്ധത്തിന്റെ പതിനാലാം ദിവസം കർണ്ണനു നേരെ അയക്കുകയും അവനെ വധിക്കുവാൻ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗവുമില്ലാതെ വന്നപ്പോൾ ഏകപുരുഷഘാതിനി വേലുപയോഗിച്ച് കർണ്ണൻ ഘടോൽകചനെ വധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വേല് ഒരാൾക്ക്‌ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. ഉപയോഗശേഷം ഇത് ഇന്ദ്രന്റെ പക്കലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. യുദ്ധത്തിന്റെ പതിനാറാം ദിവസം കർണ്ണൻ സർവ്വസൈന്യാധിപനായി നിയമിതനായി.

മരണം[തിരുത്തുക]

കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിന്റെ പതിനേഴാം ദിവസമാണ് കർണ്ണൻ കൊല്ലപ്പെടുന്നത്. അർജ്ജുനനുമായി നേരിട്ടേറ്റു മുട്ടിയ കർണ്ണൻ സ്തുത്യർഹമായ രീതിയിൽ പോരാടുന്നു. കർണ്ണന്റെ സർപ്പമുഖ ബാണത്തിൽ നിന്നും തലനാരിഴയ്ക്കാണ് ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാൻ അർജ്ജുനനെ രക്ഷിക്കുന്നത്. തുടർന്ന് മുൻപ് ഏറ്റിരുന്ന ബ്രാഹ്മണശാപത്താൽ തന്റെ രഥം ചെളിയിൽ താണുപോയതിനെ തുടർന്ന് ഏറ്റുമുട്ടൽ തത്കാലം നിർത്തി വയ്ക്കാൻ അർജ്ജുനനോടാവശ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോഴല്ലാതെ പിന്നൊരിക്കൽ കർണ്ണനെ കൊല്ലാനാവില്ലെന്നറിയാവുന്ന കൃഷ്ണൻ ഉടൻ തന്നെ കർണ്ണനെ വധിക്കാൻ അർജുനനെ ഉപദേശിക്കുന്നു. തുടർന്ന് നടന്ന യുദ്ധത്തിൽ, അർജ്ജുനനെ വജ്രസമാനമായ ഒരസ്ത്രത്താൽ മോഹാലസ്യപ്പെടുത്തിയ ശേഷം കർണ്ണൻ താണുപോയ തന്റെ രഥചക്രം ഉയർത്താനായി വിജയമെന്ന വില്ല് താഴെ വച്ചിട്ട് ഉദ്യമിക്കുന്നു. ഈ സമയം സാരഥിയായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അർജുനനെ ശീതോപചാരം ചെയ്തു ഉണർത്തുകയും, നിരായുധനായി തേരുയർത്തുന്ന കർണ്ണനെ വധിക്കുവാൻ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് അർജുനൻ ആഞ്ജലികം എന്ന അസ്ത്രത്താൽ നിരായുധനായ കർണ്ണന്റെ ശിരസ്സറുക്കുന്നു.

കർണ്ണന്റെ മരണശേഷം പാണ്ഡവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിജസ്ഥിതി മാതാവിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കുകയും, കർണ്ണനെയോർത്തു അതീവമായി ഖേദിക്കുകയും ചെയ്തു . മരണശേഷം കർണ്ണപുത്രനായ വൃഷകേതുവിനെ പാണ്ഡവർ കണ്ടെത്തുകയും, അദ്ദേഹത്തിനെ വളരെയധികം സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇളയച്ഛനായ അർജ്ജുനന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്നു വൃഷകേതു. പരശുരാമന്റെ ശാപം തന്നെ ഇങ്ങനെയാണ്. "ചതിച്ചു പഠിച്ച വിദ്യ, മരണസമയമടുക്കുമ്പോൾ, നിനക്ക് തുല്യനായ എതിരാളിയോട് ഏറ്റു പൊരുതുമ്പോൾ ഓർമ്മയിൽ വരില്ല". ഈ ശാപമാണ് പിന്നീട് ഫലിക്കുന്നത്. കർണ്ണൻ എന്തുകൊണ്ടും അർജ്ജുനന് തുല്യനായിരുന്നു. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ പരശുരാമന്റെ ശാപം ഫലിക്കുകയില്ലായിരുന്നു.

ശാപങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

കർണ്ണന്റെ വധത്തിനു നിരവധി ശാപങ്ങൾ കാരണമായിട്ടുണ്ട്. ക്ഷത്രിയനായ കർണ്ണൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെന്ന വ്യാജേനയാണ് ക്ഷത്രിയവിദ്വേഷിയായ പരശുരാമന്റെ അടുക്കലേയ്ക്ക് ആയുധവിദ്യ അഭ്യസിക്കാൻ പോകുന്നത്. ഒരിക്കൽ കർണ്ണന്റെ മടിയിൽ പരശുരാമൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരനായ ഒരു ഷഡ്പദം(വണ്ട്‌) വന്ന് കർണ്ണന്റെ തുടകൾ തുളക്കുന്നു. ആ വണ്ടിന്റെ പേര് അളർക്ക൯ എന്നായിരുന്നു. ഗുരുവിന്റെ നിദ്രക്കു ഭംഗം വരാതിരിക്കുവാൻ കർണ്ണൻ ആ വണ്ടിന്റെ ശല്യം സഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തന്റെ തുടകളെ വണ്ട്‌ തുളച്ചു രക്തം കിനിയുമ്പോൾ, കർണ്ണൻ ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. രക്തം വീണു നനഞ്ഞു , ഗുരുവായ പരശുരാമൻ ഉണർന്നു. ഉണർന്നെണീറ്റ ഗുരു കാണുന്നത് ചോരയൊലിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കർണ്ണനെ ആണ്. ആ വണ്ട്‌ വാസ്തവത്തിൽ ദംശൻ എന്ന അസുരനായിരുന്നു. പരശുരാമന്റെ പൂർവ്വ പിതാമഹനായ ഭൃഗുവിന്റെ ശാപത്താലാണ് വണ്ടായിത്തീർന്നത്‌. കൃതയുഗത്തിലാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്‌. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, പരശുരാമനിൽ നിന്നും ശാപമോക്ഷം ലഭിക്കുമെന്ന ശാപമോക്ഷമാണ് അപ്പോൾ സംഭവിച്ചത്. പരശുരാമൻ നോക്കിയയുടനെ വണ്ട്‌ ചത്തുപോയി. ആ വണ്ടിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും, ഭയാനകനായ അസുരൻ ആകാശത്തിൽ ഉയർന്നുപൊങ്ങി, പരശുരാമനോട് നന്ദി പറഞ്ഞു അദൃശനായി. അതിനു ശേഷം പരശുരാമൻ കർണ്ണനു നേരെ തിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ക്രോധിച്ചുകൊണ്ടു കർണ്ണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. "വിഡ്ഢീ, ഇത്രയും കഠിനമായ വേദന സഹിക്കുവാൻ ബ്രാഹ്മണന് സാധ്യമല്ല. നിന്റെ ഈ വീര്യം, നീ തികഞ്ഞ ക്ഷത്രിയനാണെന്ന് വിളിച്ചറിയിക്കുന്നു. പറയൂ, ഏതു രാജവംശത്തിൽ പിറന്നവനാണ് നീ? സത്യം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ നിന്നെ നാം ശപിക്കുന്നതാണ്". അപ്പോൾ കർണ്ണൻ, താൻ സൂതപുത്രനാണെന്നും വിദ്യ പഠിക്കുവാനുള്ള തീവ്രമായ അഭിലാഷം കൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണനെന്നു വ്യാജം പറഞ്ഞതാണെന്നും പറയുന്നു.തുടർന്ന് ഗുരുവിനോട് തന്നെ ശപിക്കരുതെന്നു ദയനീയമായി അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു .കർണ്ണൻ പരശുരാമനോട് വിലപിച്ചു . " ഗുരു പിതൃതുല്യനാണ് . ആപത്തിൽ രക്ഷിക്കേണ്ടവനാണ് . അതിനാൽ എന്നോട് പൊറുക്കേണമേ " എന്നാൽ അതുകൊണ്ടൊന്നും മനസ്സലിയാത്ത പരശുരാമൻ , പഠിച്ച വിദ്യ അത്യാവശ്യ സമയത്തു നീ മറന്നു പോകുന്നതാണെന്നും അങ്ങനെ നീ തരിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ , നിന്റെ ആജന്മശത്രു നിന്നെ എയ്തു കൊല്ലുമെന്നും കർണ്ണനെ ശപിക്കുന്നു.എന്നാലും ഇങ്ങനെ അനുഗ്രഹിച്ചു . നിനക്ക് തുല്യനായ ഒരു ക്ഷത്രിയൻ ഈ ഭൂമിയിലുണ്ടാകില്ല . ഇനിയൊട്ടു ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നുമില്ല .

കൂടാതെ , ഈ പഠനത്തിനിടയ്ക്ക് കർണ്ണൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ പശുവിനെ കൊല്ലുകയും ബ്രാഹ്മണൻ കർണ്ണനെ ശപിക്കുകയും ചെയ്തു. മറ്റൊരിക്കൽ ഭൂമിദേവിയും കർണ്ണനെ ശപിക്കുന്നു. ഈ ശാപങ്ങൾ കാരണമാണ് കർണ്ണന്റെ രഥം യുദ്ധത്തിനിടെ ചളിയിലാണ്ട് പോകുന്നത്.

അഗ്നിഹോത്രിയായ ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം, ഗുരു പരശുരാമന്റെ ശാപം, ഭൂമീ ശാപം, ശല്യരുടെ തേജോവധം, ഇന്ദ്രന്റെ ചതി, കൃഷ്ണന്റെ സാമർത്ഥ്യം ഇത്രയും ചേർന്നപ്പോഴാണ്‌ കർണ്ണൻ മരിക്കുന്നത് .

കർണ്ണന്റെ ജന്മരഹസ്യം[തിരുത്തുക]

മഹാഭാരതം , ആശ്രമവാസിക പർവ്വം , അദ്ധ്യായം 31 , പുത്രദര്ശന ഉപപർവ്വം , ശ്ളോകങ്ങൾ 12 ,14 -വ്യാസവാക്യം സാക്ഷാൽ സൂര്യദേവൻ തന്നെയാണ് കർണ്ണനായി ജനിച്ചതെന്നും , സൂര്യദേവന് ദൈവമാതാവായ അദിതി കൊടുത്ത കവചകുണ്ഡലങ്ങളാണ് കര്ണ്ണന് ഉണ്ടായിരുന്നതെന്നുമാണ് വ്യാസന്റെ അഭിപ്രായം .

തം കർണ്ണം വിദ്ധി കല്യാണീ ഭാസ്കരം ശുഭദർശനേ (12 )

ദ്വിധാ കൃത്വാ വാത്മനോ ദേഹമാദിത്യം തപതാം വരം (14 )

ലോകാംശ്ച താപയാനം വൈ വിദ്ധി : കർണ്ണം ച ശോഭനേ

(ഭാഷാ അർത്ഥം ): ഭാസ്കരനാണ് കർണ്ണനായി ജനിച്ചത് ശുഭദർശനേ .ലോകത്തിലെ സകലതിനേയും തപിപ്പിക്കുന്നവനായ ആദിത്യദേവൻ തന്റെ ആത്മാവിനെ രണ്ടാക്കി മാറ്റി (ദ്വിധാ കൃത്വാ വാത്മനോ), ഒരംശം കൊണ്ട് ലോകത്തെ തപിപ്പിക്കുകയും( ചൂട്, വെളിച്ചം എന്നിവ നൽകുകയും ) മറ്റേ അംശം കൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ കർണ്ണനായിരിക്കുകയും ചെയ്തു ശുഭേ (വൈ വിദ്ധി : കർണ്ണം ച ശോഭനേ)

സാക്ഷാൽ വ്യാസമുനി കുന്തിയോട് പറയുന്നതാണ് കർണ്ണന്റെ ജന്മരഹസ്യം.

ജരാസന്ധയുദ്ധം[തിരുത്തുക]

കർണ്ണൻ ഒരിക്കൽ ജരാസന്ധനുമായി വലിയൊരു മല്ലയുദ്ധത്തിലേർപ്പെടുകയും ജരാസന്ധനെ തോൽപ്പിച്ചു വധിക്കുവാൻ തുണിയുകയും ചെയ്തു . ഭയചകിതനായ ജരാസന്ധൻ കർണ്ണനോട് സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുകയും മാലിനീപുരം എന്ന രാജ്യം സംഭാവനയായി നൽകുകയും ചെയ്തു . ഇത്തരത്തിൽ കർണ്ണൻ ദുര്യോധനൻ നൽകിയ അംഗരാജ്യത്തിന്റേയും , ജരാസന്ധദത്തമായ മാലിനീപുരത്തിന്റെയും , താൻ തന്നെ യുദ്ധംചെയ്തു നേടിയെടുത്ത ചമ്പാപുരിയുടെയും അധിപനായി വാണു .അവലംബം : [മഹാഭാരതം ശാന്തിപർവ്വം , അദ്ധ്യായങ്ങൾ 4 ,5 ]. വിശദമായ കഥയ്ക്ക് ജരാസന്ധൻ എന്ന പദം നോക്കുക.

കർണ്ണന്റെ പിന്ഗാമികൾ[തിരുത്തുക]

കർണ്ണപുത്രനായ വൃഷകേതുവിനെ അർജുനൻ ഏറ്റെടുത്തു വളർത്തുകയുണ്ടായി. സ്വന്തം മക്കളെക്കാളും അധികമായി അർജുനൻ വൃഷകേതുവിനെ സ്നേഹിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരന്റെ അശ്വമേധശേഷം വൃഷകേതു തന്റെ പിതാവിന്റെ രാജ്യത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോവുകയും മാലിനിയുടെയും, ചംബാപുരിയുടെയും, അംഗരാജ്യത്തിന്റെയും രാജാവായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. പ്രഭദ്ര ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യ. അതിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന് ധിലു(ധർമ്മരാജ രുദ്രൻ) എന്ന മകനുണ്ടായി. ഈ ധിലുവാണ് കർണ്ണന്റെ വംശം പിന്നീട് നിലനിർത്തിയത്. ധിലുവിന്റെ പിന്ഗാമികളാണ് ധില്ലന്മാർ [DHILLONS]. ഇവരെ ശ്രേഷ്ഠ ക്ഷത്രിയരായി കരുതുന്നു. ഹരിയാനയിലും, പഞ്ചാബിലും ഇവരുടെ വംശം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. കൂടാതെ ബംഗാളിലും, ഒറീസയിലും ഇവരുണ്ട്. ഇവരാണ് കർണ്ണന്റെ പിൻഗാമികളായ ക്ഷത്രിയർ. സൂര്യനാരായണനാണ് ഇവരുടെ കുലദേവത. മഹാധീരന്മാരായ ഇവർ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. വാണിജ്യം ചെയ്യുന്നതും, സേവ ചെയ്യുന്നതും ഒരു കുറഞ്ഞ പ്രവൃത്തിയായി ഇവർ ഗണിക്കുന്നു.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]


  1. Read history of Dhillons read history of dhillons.
  2. Read history of Dhillons 2 read history of dhillons2
  3. History of Jats and DhillonsHistory of Jats and dhillons
  4. History of Dhillons and Jats History of dhillons and Jats
  5. ബോറി(BORI) ഭാരതം , സംസ്കൃതം
  6. Kisori Mohan Ganguly-യുടെ ആംഗലേയ മഹാഭാരതം വിവർത്തനം
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=കർണ്ണൻ&oldid=2488808" എന്ന താളിൽനിന്നു ശേഖരിച്ചത്