ആന
വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
 |
||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
 Rhacophorus in amplexus
|
||||||
|
|
||||||
| ശാസ്ത്രീയ വര്ഗീകരണം | ||||||
|
പ്രോബോസിഡിയ (Proboscidea) എന്ന സസ്തനികുടുംബത്തില് (Mammalia) ഉള്പ്പെടുന്ന ജീവിയാണ് ആന. ഈ ജന്തുവംശത്തില് ഇന്നു വംശനാശം നേരിടാതെ ഭൂമിയില് കഴിയുന്ന ഏക ജീവിയുമാണു് ആനകള്. ഇന്ന് ഉപയോഗത്തിലില്ലാത്ത പാക്കിഡെര്മാറ്റ (Pachydermata)എന്ന വര്ഗ്ഗത്തില് പെടുത്തിയായിരുന്നു ആനയെ വര്ഗ്ഗീകരിച്ചിരുന്നത്. ഭൂമുഖത്ത് മൂന്ന് ആനവംശങ്ങള് നിലവിലുണ്ട്: ആഫ്രിക്കന് ബുഷ് ആന, ആഫ്രിക്കന് കാട്ടാന (ഈയടുത്ത കാലം വരെ രണ്ടും ആഫ്രിക്കന് ആന എന്ന ഒറ്റപ്പേരിലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്), ഏഷ്യന് ആന(ഇന്ത്യന് ആന എന്നും അറിയപ്പെടും). മറ്റു വംശങ്ങള് പതിനായിരം വര്ഷം മുന്പ് അവസാനിച്ച ഹിമയുഗത്തിനു ശേഷം നാമാവശേഷമായിപ്പോയി. കേരളത്തില് ആനകള്ക്ക് വളരെയധികം വാര്ത്താപ്രാധാന്യമുണ്ട്.
[തിരുത്തുക] പരിണാമം
ആനകള് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത് ഏതാണ്ട് ൭൦ ദശലക്ഷം വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുന്പാണ് എന്നാണ് പരക്കെ വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നത്. മേല്ച്ചുണ്ട് രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചുണ്ടായ അവയവമായ തുമ്പിക്കൈ ഉള്ള ജന്തു വര്ഗ്ഗങ്ങള് ആണ് പ്രൊബോസിഡിയ.
ആനയുടെ പൂര്വ്വികരായി അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റു നാമാവശേഷമായ വര്ഗ്ഗങ്ങള് ആണ് മെറിത്തീറിയം, ഡൈനോത്തീറിയം, ട്രൈലോഫണോണ്, പ്ലാറ്റിബിലാഡോണ്, ഗൊംഫോതെറിസ്, മാസ്റ്റഡോണ്, സ്റ്റെഗോഡോണ്, മാമത്ത് എന്നിവ. എന്നാല് കടല്പ്പശുക്കള് എന്നറിയപ്പെടുന്ന സിറേനിയ (Sirenia), ഹൈറാക്സ് hyrax എന്നീ ഗണങ്ങളുടെ വിദൂരപാരമ്പര്യക്കാരാണ് ആനകള് എന്നും ചിലര് വാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഹൈറാക്സ് എന്ന ആ കുടുംബത്തിലുള്ള ജീവികള് ആനകളെപ്പോലെത്തന്നെ വളരെ വലിപ്പമുള്ളവായിരുന്നു. അതിനാല് തന്നെ ഈ മൂന്നു കുടുംബങ്ങളുടേയും ഉറവിടം ആംഫിബയസ് ഹൈറാകോയ്ഡ് (amphibious hyracoid) എന്ന ഒരേ വംശം ആണെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഈ മൃഗങ്ങള് അധിക സമയവും വെള്ളത്തിനടിയിലാണു ചിലവഴിച്ചിരുന്നതെന്നും തുമ്പിക്കൈ വെള്ളത്തിനു മുകളില് ഉയര്ത്തിയാണ് അവ ശ്വസിച്ചിരുന്നത് എന്നും ചില ശാസ്ത്രജ്ഞര് കരുതുന്നു. പിന്നീട് ഗണങ്ങളുണ്ടായതായിരുന്നിരിക്കണം. അവയില് ചിലതാണ് മാമോത്ത്, സ്റ്റെഗോഡന്, ഡൈനോതെറിയം എന്നിവ.
പ്രാചീനകാലത്ത്, ഏതാണ്ട് ക്രി.മു. 3000 വരെ, ഒരു പശുക്കിടാവിന്റേയോ, ഒരു വലിയ പന്നിയുടേയോ വലിപ്പമുള്ള ആനകള് ക്രേറ്റ് ദ്വീപുകളില് ഉണ്ടായിരുന്നതായി ഫോസില് തെളിവുകളുണ്ട്. അതുപോലെ പോത്തിനോളം വലിപ്പമുള്ള കല്ലാന എന്ന ആനകള്, കേരളത്തിലെ അഗസ്ത്യമലയിലും ആനമലയിലും ഉണ്ടെന്നു പ്രദേശത്തെ ആദിവാസികള് അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. [അവലംബം ചേര്ക്കേണ്ടതുണ്ട്]
[തിരുത്തുക] ചരിത്രത്തില്
ഈജിപ്തില് ക്രി. മു. 5000 ത്തിലും മറ്റും ആനകളെ വേട്ടയാടി പിടിച്ച് വളര്ത്തിയിരുന്നതായി നൈല് നദി തട സംസ്കാര ശിലാ ലിഖിതങ്ങള് തെളിയിക്കുന്നു. ഇന്ത്യിലും സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരംനിലനിന്നിരുന്ന കാലത്തും ആനകളുമായി സമ്പര്ക്കമുണ്ടായിരുന്നു.[1] പിന്നീട് വന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ കരസൈന്യം ആനകളെ ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്നു, അത് കണ്ട്പേര്ഷ്യന് സാമ്രാജ്യവും ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങി. പോറസ്സ് രാജാവിനെതിരായുള്ള യുദ്ധത്തില് മഹാനായ അലക്സാണ്ടര്ക്ക് ആനകളില് നിന്നാണ് കനത്ത നാശ നഷ്ടം ഉണ്ടായത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ യോദ്ധാക്കള് കൂടുതലും മരിച്ചത് ആനകളുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയായിരുന്നു. അത്യന്തം വിനാശകാരികളായ ഈ ആനകളാണ് അലക്സാണ്ടറുടെ സൈന്യത്തെ പിന്തിരിപ്പിക്കാന് കാരണം. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന് തിരിച്ചു പോവേണ്ടതായി വന്നു. പിന്നീട് ഒരു യുദ്ധത്തില് ഒരു ആനയെ ആക്രമിക്കുന്നതിനിടക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് സാരമായമുറിവേറ്റിരുന്നു.
ആനകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് വളരെ പ്രയോജനപരം എന്ന് കണ്ടതിനെത്തുടര്ന്ന് ഹെല്ലനിക കരസൈന്യവും ആനകളെ ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങി (ഇത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടത് ടോളമിയുടേയും സെലൂക്കിഡ് ഡയഡോക്കൈ സാമ്രാജ്യങ്ങളിലാണ്) . കാര്ത്തജീനിയന് ജനറല് ഹാനിബാള് റോമാക്കാരുമായുള്ള യുദ്ധത്തിനായി ആനകളെ ആല്പ്പ്സിനപ്പുറം കൊണ്ട് വന്നു. ഹാനിബാളിന്റെ കുതിരപ്പട വളരെ ശക്തമായിരുന്നതിനാല് ആനകളെ അധികം ഉപയോഗിക്കേണ്ടിയും വന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന് സ്വന്തം ആനകളെകൊണ്ട് നാശനഷ്ടമുണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം ഇന്ന് നാമാവശേഷമായ ഒരു ആഫ്രിക്കന് വംശമായ വടക്കേ ആഫ്രിക്കയിലെ കാട്ടാനകളെയാണ് കൊണ്ട് വന്നിരിക്കാന് സാധ്യത. ഈ അനുമാനത്തിന് കാരണം ഈ ആനകള് ദക്ഷിണാഫ്രിക്കന് ആനകളേക്കാള് ചെറുതാണെന്നതും മെരുക്കാന് എളുപ്പമാണെന്നും ഉള്ളതാണ്. വലിയ ആനകള് കാലാള്പ്പടയ്ക്ക് വ്യാപകമായ നാശമുണ്ടാക്കുമെന്നതും കുതിരകള്ക്ക് ഈ ആനകളെ പേടിയാണെന്നതും വലിപ്പം കുറഞ്ഞ ഈ ഗണത്തെ യുദ്ധത്തില് ഉപയോഗിക്കാന് കാരണമായിരിരുന്നിരിക്കാം.
ക്രി.മു 305 ല് സെലൂക്കസ് നികേറ്റര് എന്ന യവന സാമ്രാട്ട് മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നുകയറി. എന്നാല് ചന്ദ്രഗുപ്തന് ശക്തമായ പ്രതിരോധം ഒരുക്കിയതിനാല് രണ്ടു വര്ഷക്കാലം കാര്യമായ ലാഭമൊന്നും സെലൂക്കസിന് ഉണ്ടായില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, അവസാനം സന്ധിയില് ഏര്പ്പെടാന് നിര്ബന്ധിതനായിത്തീരുകയും മകളെ ചന്ദ്രഗുപ്തന് വിവാഹം ചെയ്ത് കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രി.മു. 303-ല് എഴുതപ്പെട്ട ഈ സന്ധിയനുസരിച്ച് ബലൂചിസ്ഥാനും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനും ഉള്പ്പെടുന്ന അന്നത്തെ കാംബോജം(യവന ഭാഷയില് പാരോപാമിസദേ Paropamisadae), ഗാന്ധാരം(ഇന്നത്തെ കാണ്ഡഹാര് യവന ഭാഷയില് അരാക്കോസിയ Arachosia), ബലൂചിസ്ഥാന്(ഗെദ്രോസിയ gedrosia)എന്നിവ ചേര്ന്ന വലിയ ഒരു ഭൂപ്രദേശം മഗധയോട് ചേര്ക്കപ്പെട്ടു. 500 ആനകളെയാണ് പകരമെന്നോണം സെലൂക്കസ് കൊണ്ടുപോയത്. ഈ ആനകള് ഹെല്ലനിക രാജാക്കന്മാര ഇപ്സുസ് യുദ്ധത്തില് തോല്പിക്കാന് നിര്ണ്ണായക സ്വാധീനമായിരുന്നു.
ഭാരതത്തിലും സയമിലും (തായ്ലന്ഡിന്റെപഴയ പേര്), ദക്ഷിണേഷ്യയില് ഏതാണ്ട് മുഴുവനായും ആനകളെ വിവിധ ജോലികള് ചെയ്യാന് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് മരങ്ങള് പിഴുതെടുക്കാനും തടിപിടിക്കാനും കുറ്റവാളികളെ ചവുട്ടിക്കൊല്ലാനും ഒക്കെയായി.
സഫാരി മാതൃകയില് വേട്ട നടത്താനും ആനകളെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും ഭാരതീയമായ രീതിയായ ഷിക്കാര് (മുഖ്യമായും കടുവകളില്). രാജകീയ സവാരികളിലും ആനകളെയാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇന്ന് മതപരമായ ചടങ്ങുകള്ക്കും, ഗതാഗതത്തിനും, വിനോദത്തിനും ആനകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. സര്ക്കസ്സിലും ആനകളെ ലോകവ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു.
[തിരുത്തുക] ജന്തുശാസ്ത്രം
[തിരുത്തുക] പ്രത്യേകതകള്
ആനകള് സസ്തനികളാണ്. കരയില് ജീവിക്കുന്ന ജീവികളില് ഏറ്റവും വലുതും ആനയാണ്.ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യന്റെ 85 മടങ്ങ് ശരീരഭാരം ഉണ്ട് ആനക്ക്. 3.5 അടിയിലും ഉയരവും ഉണ്ടാകും. 1956-ല് അങ്കോളയില് വെടിവച്ച് കൊല്ലപ്പെട്ട ഒരാനയാണ് ഇതുവരെ ജീവിച്ചിരുന്നതില് ഏറ്റവും ഭാരമുള്ളതായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. 12,000 കിലോഗ്രാം (26,400 പൗണ്ട്) തൂക്കമുള്ള ഒരു ആണാനയായിരുന്നു അത്.[2]. 22 മാസമാണ് ആനയുടെ ഗര്ഭകാലം. ഇതു കരയിലെ ജീവികളില് ഏറ്റവും ദൈര്ഘ്യമേറിയതാണ്. ജനനസമയത്ത് ഒരു ആനക്കുട്ടിക്ക് 120 കിലോഗ്രാം ( 265 പൗണ്ട്) ഭാരമുണ്ടാകാറുണ്ട്. ആനകള് 70 വയസ്സ് വരെയും അതിനു മുകളിലും ജീവിക്കാറുണ്ട്.
[തിരുത്തുക] വകഭേദങ്ങള്
ആഫ്രിക്കന് ആനകളും ഏഷ്യന് ആനകളും രണ്ട് വ്യത്യസ്ഥ വംശങ്ങളാണ്. ഏഷ്യന് ആനകളേക്കാള് വലിപ്പം കൂടിയവയാണ് ആഫ്രിക്കന് ആനകള് (4 മീറ്ററോളം പൊക്കവും 7500 കിലോഗ്രാം ഭാരവും). ആഫ്രിക്കന് ആനകളുടെ ചെവിയും വലുതായിരിക്കും. ആഫ്രിക്കന് ആനകളില് ആണാനയ്ക്കും പെണ്ണാനയ്ക്കും വലിയ കൊമ്പുകള് ഉണ്ടാകും, എന്നാല് ഏഷ്യന് ആനകളില് ഇവ രണ്ടിന്റേയും കൊമ്പുകള് ചെറുതായിരിക്കും. മിക്ക ഏഷ്യന് പിടിയാനകള്ക്കും (പെണ്ണാന) കൊമ്പേ ഉണ്ടാകാറില്ല. ആഫ്രിക്കന് ആനകളുടെ നടുവ് കുഴിഞ്ഞതും, നെറ്റി പരന്നതും, തുമ്പിക്കൈയുടെ അഗ്രം വിരല് പോലെ രണ്ടായി പിളര്ന്നതുമാണ്. എന്നാല് ഏഷ്യന് ആനകളുടെ നടു പുറത്തേക്ക് വളഞ്ഞതും, നെറ്റിയില് രണ്ട് മുഴ ഉള്ളതും, തുമ്പിക്കൈയുടെ അഗ്രം ഒറ്റവിരല് പോലെയുമാണ്.
[തിരുത്തുക] ആഫ്രിക്കന് ആന
ലോക്സൊഡൊന്റ (Loxodonta) എന്ന ജനുസ്സില്പ്പെട്ട എല്ലാ സസ്തനികളും ആഫ്രിക്കന് ആനകള് എന്ന ഒറ്റപ്പേരില് ആണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ആഫ്രിക്കന് ആനകള് രണ്ട് തരമുണ്ട്; സാവന്നയും(ലോക്സോഡൊന്റ സൈക്ലോറ്റിസ് Loxodonta cyclotis) കാട്ടാനയും{ലോക്സോഡൊന്റ ആഫ്രിക്കാന; Loxodonta africana). എന്നാല് അടുത്ത കാലത്ത് നടന്ന ജനിതകപഠനങ്ങള് കാണിക്കുന്നത് ഇവ രണ്ടും വ്യത്യസ്ഥവര്ഗ്ഗങ്ങളാണ് എന്നതാണ്. *അന്യം നിന്ന് പോകുന്ന ഒരൊറ്റ വംശമായി കരുതാതെ ഇവരെ രണ്ട് വംശമായി കരുതുമ്പോള് ഇതില് ഏത് വംശമാണ് കൂടുതല് അപകടാവസ്ഥയില് ഉള്ളതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനും അവക്ക് കൂടുതല് സംരക്ഷണം ഏര്പ്പെടുത്താനും കഴിയുന്നു. എന്നു മാത്രമല്ല, കാട്ടാനകളേയും സാവന്ന ആനകളേയും ഇണ ചേര്ത്ത് പുതിയ വര്ഗ്ഗം ഉണ്ടാക്കാന് സാധിക്കും. പക്ഷെ ഇവ രണ്ടും രണ്ട് സ്ഥലങ്ങളില് അധിവസിക്കുന്നതിനാല് ഇത് സ്വാഭാവികമായി സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്.ആഫ്രിക്കന് ആനകള് ആഫ്രിക്കന് ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലായി കാണപ്പെടുന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് വര്ഷങ്ങളില് , ലോക്സൊഡൊന്റ അവയുടെ കുറഞ്ഞ് വരുന്ന എണ്ണം കൊണ്ട് ലോകശ്രദ്ധയാകര്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് ഏതാണ്ട് ആറ് ലക്ഷം ആഫ്രിക്കന് ആനകള് ആണ് ലോകത്തുള്ളതെന്നാണ് കണക്ക്. [3].
[തിരുത്തുക] ആഫ്രിക്കന് സാവന്ന ആനകള് (ബുഷ് ആനകള്)
ലോക്സൊഡൊന്റ ആഫ്രിക്കാനാ (Loxodonta africana) എന്ന ഇവയാണ് ആനകളില് വച്ച് ഏറ്റവും വലുത്. കരയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജീവികളും ഇവ തന്നെ. ഇവയ്ക്ക് പതിമൂന്ന് അടി (നാല് മീറ്റര്) പൊക്കവും ഏഴായിരം കിലോ ഭാരവും ഉണ്ടാകും. ഒരു ആണാനയ്ക്കു ശരാശരി മൂന്ന് മീറ്റര് (പത്ത് അടി) പൊക്കവും അയ്യായിരത്തിനും ആറായിരത്തിനും (കിലോ) ഇടയ്ക്കു ഭാരവും ഉണ്ടാകും. പെണ്ണാനകള് ആണാനകളേക്കാള് ചെറുതായിരിക്കും. സാവന്ന ആനകള് അധികവും തുറസായ സ്ഥലങ്ങളിലും ചതുപ്പുകളുടേയും തടാകങ്ങളുടേയും കരയിലുമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. ആഫ്രിക്ക എമ്പാടും തെക്കന് സഹാറ മരുഭൂമിയും ഇവരുടെ ആവാസ കേന്ദ്രങ്ങള് ആണ്.
[തിരുത്തുക] ആഫ്രിക്കന് കാട്ടാന
Loxodonta cyclotis എന്നു തരംതിരിക്കപ്പെട്ട, കുഞ്ഞന് ആന എന്ന ഇത്, ആഫിക്കന് വനാന്തരങ്ങളില് മാത്രമേ കാണപ്പെടുന്നുള്ളൂ. വലിപ്പക്കുറവു മൂലം പിഗ്മി ആനകള് എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു. സാവന്ന ആനകളെ അപേക്ഷിച്ചു ചെവികള് ചെറുതും ഉരുണ്ടതുമാണ്. കൊമ്പുകള് ചെറുതും നേരെയുള്ളതും ആണെന്ന് മാത്രമല്ല വായില് നിന്ന് അധികം പുറത്തേക്ക് വരാത്ത തരത്തിലുമായിരിക്കും. ആഫിക്കന് കാട്ടാനകള്ക്ക് 4,500 കിലോ (10,000 പൗണ്ട്) ഭാരവും മൂന്ന് മീറ്റര് (പത്ത് അടി ) പൊക്കവും ഉണ്ടായിരിക്കും. മധ്യ ആഫ്രിക്കയിലും പടിഞ്ഞാറന് ആഫിക്കയിലും ഉള്ള മഴക്കാടുകളിലാണ് കാട്ടാനകളെ കാണപ്പെടുന്നത്. ചിലപ്പോള് ഇവരുടെ അധിവാസം കാടിന്റെ അരികില് വരെ എത്തുകയും, തത്ഫലമായി സാവന്ന ആനകളുടെ ആവാസമേഖലയില് അതിക്രമിച്ച് കടക്കുകയും ചെയ്യും. പഠനത്തിനു പ്രതികൂലമായ അന്തരീക്ഷമാണ് ആഫിക്കയില് ഉള്ളത് എന്നതിനാല് സാവന്നകളേക്കാള് വളരെക്കുറച്ച് വിവരങ്ങള് മാത്രമേ ആഫിക്കന് കാട്ടാനകളെക്കുറിച്ച് ലഭ്യാമായിട്ടുള്ളൂ.
[തിരുത്തുക] ഏഷ്യന് ആന
എലിഫസ് മാക്സിമസ് (Elephas maximus) എന്ന ഏഷ്യന് ആനകള് (ഇന്ത്യന് ആനകള് എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു) ആഫ്രിക്കന് ആനകളുടെ എണ്ണത്തിന്റെ പത്തിലൊന്നിലും കുറവ്, അതായത് ഏകദേശം നാല്പ്പതിനായിരം എണ്ണമുണ്ടെന്നാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞര് വിശ്വസിക്കുന്നത്. ആഫ്രിക്കന് ആനകളെപ്പോലെത്തന്നെ ഏഷ്യന് ആനകള്ക്കും നിരവധി ഉപഗണങ്ങള് ഉണ്ട്. പൊതുവില് ഏഷ്യന് ആനകള്, ആഫ്രിക്കന് ആനകളേക്കാള് ചെറുതായിരിക്കും. ഇന്ത്യന് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലുള്ളവയെപ്പോലെ ചെറിയ ചെവികള് ഉള്ള ഈ ആനകളില് ആണാനകള്ക്കു മാത്രമാണ് കൊമ്പുകള് ഉണ്ടാകുക. ആഫ്രിക്കന് ആനകള്ക്കില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേകതയായ വെളുത്ത പാടുകളും ഏഷ്യന് ആനകളെ ആഫ്രിക്കന് ആനകളില് നിന്ന് വേര്തിരിച്ചറിയാന് സഹായകമാണ്. നാല് ഉപഗണങ്ങള് ഉണ്ട്; അവ താഴെ പറയുന്നവയാണ്.
[തിരുത്തുക] ശ്രീലങ്കന് ആനകള്
ശ്രീലങ്കന് ദ്വീപില് മാത്രം കാണപ്പെടുന്നു. ഇവ ഏഷ്യന് ആനകളില് ആദ്യ കീഴ്ഗണം ശ്രീലങ്കന് ഏഷ്യന് ആനകള് (Elephas maximus maximus) എന്നയിനമാണ്. ശ്രീലങ്കന് ആനകളാണ് ഏഷ്യന് ആനകളില് ഏറ്റവും വലുത്. മൂവായിരത്തിനും നാലായിരത്തിനും ഇടയില് ശ്രീലങ്കന് ആനകളേ ലോകത്തുള്ളൂ എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. വലിയ ആണാനകള്ക്ക് 12,000 പൗണ്ട് ഭാരവും പതിനൊന്ന് അടി പൊക്കവും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഇത് എപ്പോഴും സ്ഥിരമായിരിക്കും. ശ്രീലങ്കന് ആനകള്ക്ക് തലയിലെ മുഴകള് വളരെ വലുതായിരിക്കും. കൂടാതെ, തൊലിയില് ഉണ്ടാകുന്ന വെളുത്ത പാടുകള് ഏഷ്യന് ആനകളില് ഏറ്റവും കൂടുതല് ഈ ആനകള്ക്കാണ് ഉണ്ടാകുക. സാധാരണ ഇവയുടെ ചെവികള്, മുഖം, തുമ്പിക്കൈ, വയര് എന്നീ ഭാഗങ്ങളില് വളരെ കൂടുതലായി ഇളം ചുവപ്പു നിറത്തിലുള്ള പാടുകള് കാണാറുണ്ട്.
[തിരുത്തുക] ഇന്ത്യന് ആനകള്
ഏഷ്യന് ആനകളിലെ മറ്റൊരു ഉപഗണമാണിത്. ഇന്ത്യന് ആനകള് (Elephas maximus indicus) ആണ് ഏഷ്യന് ആനകളില് വളരെ കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്ന ഗണം. മുപ്പത്തിയാറായിരത്തോളം എണ്ണം ഇന്ത്യന് ആനകള് ഇന്നു ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഇവ കടുത്ത ചാരനിറമുള്ളതും, വെള്ളപ്പാടുകള് ചെവിയിലും തുമ്പിക്കൈയിലും മാത്രമുള്ളതുമായിരിക്കും. 11,000 പൗണ്ട് മാത്രമേ സാധാരണ ഭാരമുണ്ടാകാറുള്ളുവെങ്കിലും ശ്രീലങ്കന് ആനകളുടെയത്ര പൊക്കം ഇന്ത്യന് ആനകള്ക്കും ഉണ്ടാകും. ഈ ആനകള് ഇന്ത്യ,ഇന്തോനേഷ്യ തുടങ്ങിയ പതിനൊന്ന് ഏഷ്യന് രാജ്യങ്ങളില് കാണപ്പെടുന്നു. ഭക്ഷണം യഥേഷ്ടം കിട്ടുന്നതു കാരണം മഴക്കാടുകളിലും പുല്മേടുകളിലും, ഇവ രണ്ടിനുമിടയിലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലും കഴിയാന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
[തിരുത്തുക] സുമാത്രന് ഏഷ്യന് ആനകള്
ഇന്തോനേഷ്യയിലെ സുമാത്ര എന്ന ദ്വീപിലെ കാടുകളില് മാത്രം കണ്ടുവരുന്ന ഇവയാണ് (Elephas maximus sumatranus) ഏഷ്യന് ആനകളില് ഏറ്റവും ചെറുത് . മുപ്പത്തിമൂവായിരത്തിനും അന്പത്തിമൂവായിരത്തിനും ഇടയില് സുമാത്രന് ആനകള് ഭൂമിയില് ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഇളം ചാരനിറമുള്ള ഈ ആനകള്ക്ക് വെള്ള പാടുകള് മറ്റ് ഏഷ്യന് ആനകളേക്കാല് വളരെക്കുറവ് മാത്രമാണ് ഉണ്ടാകുക; മിക്കവാറും ചെവിയില് മാത്രം. പ്രായപൂര്ത്തിയായ സുമാത്രന് ആനകള്ക്ക് പത്തടി പൊക്കം (മൂന്ന് മീറ്റര്) മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. ഭാരം ഏകദേശം 4000 കിലോ ഗ്രാം.
[തിരുത്തുക] ബോര്ണിയോ പിഗ്മി ആനകള്
ബോര്ണിയോ പിഗ്മി ആനകള് എന്ന് പേരിലുള്ള ഈ ആനകളെ 2003-ല് ബോര്ണിയോ എന്ന സ്ഥലത്തു കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി.[അവലംബം ചേര്ക്കേണ്ടതുണ്ട്]ഇവ ഇതര ഏഷ്യന് ആനകളേക്കാള് ചെറുതും ഇണക്കമുള്ളതും ആയിരിക്കും. വലിയ ചെവികളും നീളം കൂടിയ വാലും നേരെയുള്ള കൊമ്പുകളും ഈ ആനകളുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്.
[തിരുത്തുക] മിശ്രവര്ഗ്ഗങ്ങള്
ഒരു സ്ഥലത്ത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തരം ആനകള് ഇല്ലാത്തതിനാല് വളര്ത്തുമൃഗങ്ങളുടേതു പോലെ മിശ്ര വര്ഗ്ഗങ്ങള് ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത വിരളമാണ്. എങ്കിലും അപൂര്വ്വമായെങ്കിലും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. മൃഗശാലകള്, സര്ക്കസ് കേന്ദ്രങ്ങള് എന്നിവിടങ്ങളില് മാത്രമാണ് ഇതിന് സാധ്യതയുണ്ടാവുക. 1978-ല് ചെസ്റ്റെര് മൃഗശാലയില് ഒരു ആഫ്രിക്കന് ആനയ്ക്ക് ഒരു ഏഷ്യന് പിടിയാനയില് കുട്ടി ജനിച്ചതാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു സംഭവം.
[തിരുത്തുക] ശരീരപ്രകൃതി
[തിരുത്തുക] തുമ്പിക്കൈ
തുമ്പിക്കൈ മേല്ച്ചുണ്ടും മൂക്കും കൂടിച്ചേര്ന്ന ഒരു അവയവമാണ്. നീളത്തില് ഉള്ള ഇത് ആനയുടെ എറ്റവും സവിശേഷമായ അവയവമാണ്. ആഫ്രിക്കന് ആനകള്ക്ക് തുമ്പിക്കൈയുടെ അറ്റത്ത് വിരല് പോലെ രണ്ട് അറ്റങ്ങള് ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ആനയ്ക്ക് തുമ്പിക്കൈയില് നാല്പ്പതിനായിരത്തില്പരം പേശികള് ഉണ്ടാകുമെന്നാണ് ജീവശാസ്ത്രജ്ഞര് പറയുന്നത്[4]. ഇത് ആനയെ ചെറിയ പുല്നാമുകള് മുതല് വലിയ ഭാരമുള്ള മരങ്ങള് വരെ കൈകാര്യം ചെയ്യാന് സഹായികുന്നു.
വെള്ളം കുടിക്കാനായും ആന തുമ്പിക്കൈ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ആനകള് തുമ്പിക്കൈയില് പതിനാലില്പ്പരം ലിറ്റര് വെള്ളം വലിച്ചെടുത്ത് വായിലേക്ക് ഊതാറുണ്ട്. ഈ തുമ്പിക്കൈ സാമൂഹികജീവിതത്തിലും ആന ഉപയോഗപ്പെടുന്നു. പരിചയമുള്ള ആനകള് തമ്മില് മനുഷ്യര് കൈകൊടുക്കുന്നതുപോലെ തുമ്പിക്കൈ കുരുക്കിയാണ് പരിചയം കാണിക്കാറുള്ളത്. ആനകള് തമ്മില് അടികൂടുമ്പോഴും, ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോഴും, സ്വന്തം മേല്ക്കോയ്മ കാണിക്കുമ്പോഴും തുമ്പിക്കൈ ഉപയോഗിക്കുന്നു. (തുമ്പിക്കൈ ഉയര്ത്തി ചിന്നം വിളിക്കുന്നത് ഒരു താക്കീതോ പേടിപ്പെടുത്തലോ ആകാം. തുമ്പിക്കൈ താഴ്ത്തി പിടിക്കുന്നത് പരാജയം സമ്മതിച്ച് കൊടുക്കലുമാകാം). മറ്റ് ആനകളുമയി വഴക്കുണ്ടകുമ്പോള് സ്വയരക്ഷയ്ക്ക് ആനകള് തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് അടിക്കുകയും ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് വലിച്ചെറിയാന് ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും.
മണം പിടിക്കുവാനും ആനകള് തുമ്പിക്കൈ ആണ് ഉപയോഗിക്കാറ്. തുമ്പിക്കൈ ഉയര്ത്തിപ്പിടിച്ച് മണം പിടിച്ച് ആനകള് കൂട്ടുകാരേയും ശത്രുക്കളേയും ഭക്ഷണമുള്ള സ്ഥലങ്ങളേയും മനസ്സിലാക്കുന്നു.
[തിരുത്തുക] കൊമ്പ്
ആനയുടെ വായിലെ മുകളിലുള്ള രണ്ടാം ഉളിപ്പല്ലാണ് ആനക്കൊമ്പ്. ഇത് ജീവിതാവസാനം വരെ വളര്ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. വലിയ ഒരു ആനയുടെ കൊമ്പ് വര്ഷത്തില് ഏഴ് ഇഞ്ച് വരെ വളരും. കൊമ്പ് ആനകള്ക്ക് വളരെ ഉപയോഗമുള്ള ഒന്നാണ്: മണ്ണ് കുഴിച്ച് വെള്ളമെടുക്കാനും, വേരുകള് ധാതുലവണങ്ങള് എന്നിവ മണ്ണില് നിന്ന് കുഴിച്ചെടുക്കാനും, മരങ്ങളുടെ തൊലി പൊളിച്ചെടുത്ത് കഴിക്കാനും, ചില മരങ്ങള് (ബോബാബ്) തുരന്ന് അകത്തുള്ള പള്പ്പ് ഭക്ഷിക്കാനും മാര്ഗ്ഗതടസ്സമുണ്ടാക്കുന്ന മരങ്ങളും മരച്ചില്ലകളും മാറ്റാനുമൊക്കെ ഈ കൊമ്പുകള് ഉപയോഗിക്കുന്നു. കൂടാതെ, മരങ്ങളില് സ്വന്തം അധീശപ്രദേശം അടയാളപ്പെടുത്താനും ആയുധമാക്കി ഉപയോഗിക്കാനും വരെ ആനകള് കൊമ്പുകളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു.
മനുഷ്യരില് ഇടതുകൈയ്യന്മാരും വലതുകൈയ്യന്മാരും ഉള്ളതുപോലെ, ആനകള്ക്ക് ഒരു വശത്തുള്ള കൊമ്പിന് സ്വാധീനം കൂടുതലുണ്ടാകും. രണ്ട് കൊമ്പുകളില് വച്ച് പ്രബലമായ കൊമ്പ് (master tusk), ചെറുതും ഉപയോഗം മൂലം അറ്റം കൂടുതല് ഉരുണ്ടതുമായിരിക്കും. ആഫ്രിക്കന് ആനകളില് ആണാനയ്ക്കും പെണ്ണാനയ്ക്കും വളരെ വലിയ കൊമ്പുകള് ഉണ്ടാകും. ഇവയ്ക്ക് പത്തടി (മൂന്ന് മീറ്റര്) നീളവും 90 കിലോഗ്രാം തൂക്കവും ഉണ്ടാകും. എന്നാല് ഏഷ്യന് വിഭാഗങ്ങളില് ആണാനയ്ക്ക് മാത്രമാണ് കൊമ്പുണ്ടാകുക. പെണ്ണാനകളില് ചിലതിനു ചെറിയ കൊമ്പുണ്ടാകുമെങ്കിലും പൊതുവില് പെണ്ണാനയ്ക്കു കൊമ്പുകള് ഉണ്ടാകാറില്ല. ഏഷ്യന് ആനകള്ക്ക് ആഫ്രിക്കന് ആനകള്ക്കുള്ളതിന്റെ അത്രയും വലിപ്പമുള്ള കൊമ്പുകള് ഉണ്ടായേക്കാമെങ്കിലും, അവ വണ്ണത്തിലും ഭാരത്തിലും ചെറുതായിരിക്കും. ഇതേവരെ രേഖപ്പെടുത്തിയതില് വച്ച് ഏറ്റവും ഭാരമുള്ള കൊമ്പ് 39 കിലോ ആണ്. ആനക്കൊമ്പിന്റെ മുഖ്യമായ ഘടകം കാത്സ്യം ഫോസ്ഫേറ്റ് എന്ന ലവണമാണ്. ജീവനുള്ള കോശം ആണെന്നതിനാല് അതു മറ്റു ലവണങ്ങളേക്കള് (പാറ പോലുള്ള) ലോലമായിരിക്കും.
ആനക്കൊമ്പ് ശില്പ്പങ്ങളുണ്ടാക്കാന് ധാരാളമായി ഉപയോഗിച്ചു വരുന്നു. പണ്ടുകാലം മുതല്ക്കേ ആനക്കൊമ്പിനു വേണ്ടി ആനകളെ കൊന്നിരുന്നതാണ് ഇന്ന് അനകളുടെ എണ്ണം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞതിന്റെ മുഖ്യകാരണം. ഇന്ന് ആനക്കൊമ്പ് വില്പന നിയമപരമായി നിഷിദ്മാണ്. എങ്കിലും അനധികൃതമായി ആനക്കൊമ്പ് വില്പന ഗണ്യമായ തോതില് നടക്കുന്നുണ്ട്. [5]
ചില നാമാവശേഷമായ ഗണങ്ങള്ക്ക് ആനക്കൊമ്പ് കീഴ്ത്താടിയില് ആണ് ഉണ്ടായിരുന്നത് (ഉദാ: ടെട്രാബെലോണ്), ചിലവയ്ക്ക് കീഴ്ത്താടിക്ക് പകരമായും (ഉദാ: ഡിനോതെറിയം).
[തിരുത്തുക] പല്ലുകള്
ആനകളുടെ പല്ലുകള് മറ്റു സസ്തനികളുടേതില് നിന്നും വളരെ വ്യത്യസ്ഥമാണ്. ആനയുടെ വായില് ഒന്നര വയസ്സില് പല്ലുകള് പ്രത്യക്ഷപ്പെടും, രണ്ടര വയസ്സോടെ ഇവ കൊഴിയാന് തുടങ്ങുകയും ആറു വയസ്സോടെ രണ്ടാമത്തെ ഗണം പല്ലുകള് വരികയും ചെയ്യും. പിന്നീട് ൨൫ മത്തെ വയസ്സില് മൂന്നമത്തെ ദന്ത നിരകള് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, ൫൦ആമത്തെ വയസ്സില് നാലാമത്തേതും, നൂറാമത്തെ വയസ്സില് അഞ്ചാമത്തേതുമായ ദന്തനിരകള് വളരുന്നു. ഇതിനാല് ആനകളുടെ പല്ലു നോക്കി അവയുടെ പ്രായം കണ്ടു പിടിക്കാവുന്നതാണ്.
ജീവിതകാലത്ത് ആനകള്ക്ക് 28 ഒരേ സമയത്ത് പല്ലുകള് ഉണ്ടാകാം. അവ താഴെ പററയുന്നവയാണ്:
- മുകളിലുള്ള രണ്ടു പല്ലുകള് (ഉളിപ്പല്ലുകള്): ഇവയാണ് കൊമ്പുകളായി വരുന്നത്.
- കൊമ്പുകളുടെ പാല്പ്പല്ലുകള്.
- പന്ത്രണ്ട് ചെറിയ അണപ്പല്ലുകള്, താടിയുടെ രണ്ടു വശങ്ങളിലും മുകളിലും താഴെയുമായി മൂന്നെണ്ണം വീതം.
- പന്ത്രണ്ട് അണപ്പല്ലുകള്, താടിയുടെ ഇരു വശങ്ങളില് മുകളിലും താഴെയുമായി മൂന്നെണ്ണം വീതം.
ഒരു വലിയ അണപ്പല്ലിന് ഒരടി നീളവും ൨.൫ ഇഞ്ച് നീളവും ൪ കിലോഗ്രാം തൂക്കവും ഉണ്ടാകാം.
ഇതര സസ്തനികള്ക്ക് പാല്പ്പല്ലുകള് വളര്ന്നുവന്ന് ക്രമേണ അതിനുപകരം സ്ഥിരമായ പല്ലുകള് ഉണ്ടാകുകയാണ് ചെയ്യുക. ഇത് രണ്ടോ മൂന്നോ പ്രാവശ്യം മാത്രം ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ. എന്നാല് ആനകള്ക്ക് ഒരു വര്ഷത്തിനു ശേഷം ആനക്കൊമ്പ് സ്ഥിരമാകുമെങ്കിലും മറ്റുപല്ലുകള് അഞ്ച് തവണ ആനയുടെ ജീവിത്തതില് പുതുതായി മുളക്കും. ആനയുടെ പല്ലുകള് താഴെനിന്നു മുകളിലേക്ക് വളരുകയല്ല ചെയ്യാറ്. മറിച്ച് അവ പിറകില് നിന്ന് വളര്ന്ന് നിരങ്ങി നീങ്ങി മുന്നിലെത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മുന്നിലെ പല്ലുകള് തേഞ്ഞ് തീരുകയും കൊഴിഞ്ഞ് പോകുകയും ചെയ്യുമ്പോഴേക്കും പുതിയ പല്ലുകള് അവയുടെ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. വളരെ പ്രായമാകുമ്പോഴേക്കും ആനകളുടെ ശേഷിക്കുന്ന പല്ലുകള് ചെറിയ കുറ്റികള് പോലെ ആയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നതിനാല് അധികം ചവച്ചരയ്ക്കേണ്ടാത്ത മൃദുവായ ഭഷണമാണ് ആന കഴിക്കുക. അവസാനകാലത്തിലെത്തിയ ആനകള് ചെറിയ നനുനനുത്ത പുല്ലുകള് ഉണ്ടാകുന്ന ചതുപ്പ് നിലങ്ങളിലാണ് ഇക്കാരണത്താല് കാണപ്പെടുന്നത്. അവസാനം ഈ പല്ലുകളും കൊഴിഞ്ഞ് പോകുന്നതോടുകൂടി ആനയ്ക്ക് ഒന്നും കഴിക്കാന് വയ്യാതെ വരികയും തത്ഫലമായി പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ന് ആനകളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ ചുരുങ്ങി ചുരുങ്ങി വരുന്നതിനാല് ഭക്ഷണത്തിന്റെ കുറവ് മൂലം ചെറുപ്പത്തിലേ ആനകള് പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കുന്നതായി ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
കീഴ്ത്താടിയില് ഉണ്ടാകുന്ന കൊമ്പുകള്ക്ക് രണ്ടാം ഉളിപ്പല്ലുകള് എന്നും പേരുണ്ട്. ദിനോസറുകളുടെ കാലത്തെ ഡിനോതേറിയം എന്ന ഗണത്തിനും ചില മാസ്റ്റോഡോണ് എന്ന ഗണങ്ങള്ക്കും ഇവ വളരെ വലുതായി വരാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്നത്തെക്കാലത്ത് ഈ കൊമ്പുകള്ക്ക് തത്സ്ഥാനീയനായ പാല്പല്ല് ഉണ്ട് എങ്കിലും വളരുന്നതിനുമുന്നേ തന്നെ കൊഴിയുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നു.
[തിരുത്തുക] ത്വക്ക്
ആനകള് പാക്കിഡേര്മ്സ് എന്നും അറിയപ്പെടാറുണ്ട്, അര്ത്ഥം: കട്ടിയുള്ള തൊലിയുള്ള മൃഗങ്ങള്. ശരീരത്തില് മിക്കയിടങ്ങളിലും ആനയുടെ ത്വക്കിന് എതാണ്ട് രണ്ടര സെന്റീമീറ്റര് കട്ടിയുണ്ടാകും. എന്നാല് വായ്ക്കു ചുറ്റുമുള്ളതും ചെവിക്കകത്തുമുള്ളതുമായ തൊലി വളരെ കട്ടികുറഞ്ഞതായിരിക്കും. ഏഷ്യന് ആനകളുടെ ത്വക്കില് ആഫ്രിക്കന് ആനകള്ക്കുള്ളതിനേക്കാള് അധികം രോമങ്ങളുണ്ടാകും. ഇത് കുട്ടിയാനകളിലാണ് കൂടുതലായി തിരിച്ചറിയാന് കഴിയുക. ഏഷ്യന് കുട്ടിയാനകള്ക്ക് ശരീരമാസകലം തവിട്ടു നിറത്തിലുള്ള കട്ടിരോമങ്ങളാണ്. പ്രായമാകുന്തോറും ഇവ കുറയുകയും നിറം കറുപ്പായി മാറുകയും ചെയ്യും. എങ്കിലും ശരീരത്തിലും വാലിലും ഉള്ള രോമങ്ങള് നില നില്ക്കും.
ആനകള്ക്ക് കടുത്ത ചാരനിറമാണെങ്കിലും, ദേഹം മുഴുവന് മണ്ണു വാരിയിടുന്നതു കാരണം തവിട്ട് അല്ലെങ്കില് ചുവപ്പ് നിറമാണ് തോന്നിക്കുക. മേലാസകലം പൂഴി വാരിയിടുന്നത് ആനകളുടെ സഹജസ്വഭാവമാണ്. ഇതു സാമൂഹികജീവിതത്തിന് ആവശ്യമാണെന്ന് മാത്രമല്ല, ഈ പൊടിയും മണ്ണും ആനയെ സൂര്യതാപത്തില് നിന്നു സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ത്വക്കിനു കട്ടിയുണ്ടെങ്കിലും സൂര്യന്റെ അള്ട്രാവയലറ്റ് രശ്മികളില് നിന്നും പ്രാണികളുടെ ആക്രമണത്തില് നിന്നും രക്ഷനേടാന് പൊടിവാരിയിടല് ആവശ്യമായി വരുന്നു.
ഓരോ കുളിക്കു ശേഷവും ആന മണ്ണ് ദേഹത്തു വാരിയിടുന്നത് ആവര്ത്തിക്കും. ആനയ്ക്ക് സ്വേദഗ്രന്ധികള് വളരെക്കുറവായതിനാല് ശരീരതാപനില നിയന്ത്രിക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഇതിനായി ദിനംമുഴുവന് പ്രയത്നിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ വലിപ്പവും ത്വക്കിന്റെ പ്രതലവും തമ്മിലുള്ള അനുപാതം ആനയ്ക്ക് മനുഷ്യരുടേതിനേക്കാള് വളരെ കൂടുതലാണ്. കാലില് നഖത്തിനടുത്തായി സ്വേദഗ്രന്ധികള് ഉള്ളതിനാല് ആന കാലുകള് ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കാറുമുണ്ട്.