ഇക്കോടൂറിസം

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search
കേരളത്തിലെ തെൻമല ഇക്കോടൂറിസം പ്രദേശത്തെ ഒരു തൂക്കുപാലം - ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ആസൂത്രിതമായ ഇക്കോടൂറിസം ലക്ഷ്യസ്ഥാനമാണ് തെന്മല
എൽ സാൽവഡോറിലെ ലാനോ ഡെൽ മ്യൂർട്ടോ വെള്ളച്ചാട്ടം

പരിസ്ഥിതിക്ക് കേടുപാടുകൾ വരുത്താതെയും ആവാസവ്യവസ്ഥയെ ശല്യപ്പെടുത്താതെയും നടത്തുന്ന വിനോദസഞ്ചാമാണ് ഇക്കോടൂറിസം. യാത്രക്കാരനെ ബോധവത്കരിക്കുക, പാരിസ്ഥിതിക സംരക്ഷണത്തിനായി ഫണ്ട് ലഭ്യമാക്കുക, പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക വികസനത്തിനും ശാക്തീകരണത്തിനും നേരിട്ട് പ്രയോജനം ചെയ്യുക, അല്ലെങ്കിൽ വിവിധ സംസ്കാരങ്ങളോടും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളോടും ആദരവ് വളർത്തുക എന്നിവ ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളാണ്.

സാധാരണയായി, പരിസ്ഥിതിയിലെ ബയോട്ടിക് ഘടകങ്ങളുമായുള്ള ഇടപെടലാണ് ഇക്കോടൂറിസം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.[1] സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള യാത്ര, വ്യക്തിഗത വളർച്ച, പരിസ്ഥിതി സുസ്ഥിരത എന്നിവയിൽ ഇക്കോടൂറിസം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പരിസ്ഥിതിക്ക് മനുഷ്യരുടെ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ഉൾക്കാഴ്ച വിനോദസഞ്ചാരികൾക്ക് നൽകാനും നമ്മുടെ പ്രകൃതിദത്ത ആവാസവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വിലമതിപ്പ് നൽകാനുമാണ് ഇക്കോടൂറിസം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.

പരമ്പരാഗത ടൂറിസം പരിസ്ഥിതിക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്ന നാശങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിനും പ്രാദേശിക ജനങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക സമഗ്രത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനും ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഇക്കോടൂറിസം പ്രോഗ്രാമുകൾ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, പാരിസ്ഥിതികവും സാംസ്കാരികവുമായ ഘടകങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്നതിനൊപ്പം, പുനരുൽപ്പാദനം, ഊർജ്ജ കാര്യക്ഷമത, ജല സംരക്ഷണം, എന്നിവ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങൾക്ക് സാമ്പത്തിക അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കക്കുക എന്നിവ ഇക്കോടൂറിസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളാണ്.[2]

ഇക്കോടൂറിസത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

എസ്റ്റോണിയയിലെ മാലുസി ദ്വീപുകൾക്ക് സമീപത്തെ സീൽ നിരീക്ഷണം.

പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനും പ്രദേശവാസികളുടെ ക്ഷേമം നിലനിർത്തുന്നതിനുമായി ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ നടത്തുന്ന ടൂറിസമാണ് ഇക്കോടൂറിസം.[3] അതിന്റെ നേട്ടങ്ങളിൽ ഇവ ഉൾപ്പെടുന്നു:

  • പരിസ്ഥിതി അവബോധം വളർത്തുന്നു.
  • സംരക്ഷണത്തിനായി നേരിട്ടുള്ള സാമ്പത്തിക ആനുകൂല്യങ്ങൾ നൽകുന്നു.
  • പ്രദേശവാസികൾക്ക് സാമ്പത്തിക ആനുകൂല്യങ്ങളും ശാക്തീകരണവും നൽകുന്നു.
  • പ്രാദേശിക സംസ്കാരത്തെ മാനിക്കുന്നു.
  • മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെയും ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും പിന്തുണയ്ക്കുന്നു [4] :29–31 [5] [6] അതായത്:
    • ഇക്കോസിസ്റ്റം സംരക്ഷിക്കുക വഴി, ജൈവ വൈവിധ്യം സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യം എന്നിവ സംരക്ഷിക്കുക.
    • പ്രാദേശിക ജനങ്ങൾക്ക് തൊഴിൽ നൽകിക്കൊണ്ട് ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ സുസ്ഥിര ഉപയോഗം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.
    • പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങളുമായും തദ്ദേശവാസികളുമായും എല്ലാ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങളും പങ്കുവെക്കലും സംരംഭങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പിൽ പങ്കാളിത്തവും.
    • പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതം കുറയ്ക്കുക.
    • താങ്ങാവുന്ന വിലയും മാലിന്യത്തിന്റെ അഭാവവും.
    • പ്രാദേശിക സംസ്കാരം, സസ്യജന്തുജാലങ്ങൾ എന്നിവയാണ് പ്രധാന ആകർഷണങ്ങൾ.

ഗ്ലോബൽ ഇക്കോടൂറിസം നെറ്റ്‌വർക്ക് (ജിഇഎൻ) പരിസ്ഥിതി ടൂറിസത്തെ നിർവചിക്കുന്നത് "പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കുകയും, പ്രദേശവാസികളുടെ ക്ഷേമം നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന, പ്രകൃതിദത്ത മേഖലകളിലേക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്ത യാത്രയാണ്, ഒപ്പം ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും (സന്ദർശകർ, ഉദ്യോഗസ്ഥർ, സന്ദർശിച്ചവർ) അറിവ് വർദ്ധിപ്പിക്കുക".

പല രാജ്യങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇക്കോടൂറിസം എന്നത് പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിന് ധനസഹായം നൽകുന്നതിനുള്ള ഒരു ചെറിയ പ്രവർത്തനമല്ല, മറിച്ച് ദേശീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ഒരു പ്രധാന വ്യവസായമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, കോസ്റ്റാറിക്ക, ഇക്വഡോർ, നേപ്പാൾ, കെനിയ, മഡഗാസ്കർ, അന്റാർട്ടിക്ക തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ, ഇക്കോടൂറിസം മൊത്ത ആഭ്യന്തര ഉൽപാദനത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെയും ഒരു പ്രധാന ഭാഗത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.[5] [7]

പദവും ചരിത്രവും[തിരുത്തുക]

ഇക്കോടൂറിസം എന്നത് എക്കൊ ടൂറിസം എന്നീ വാക്കുകൾ ചേർന്ന് ഉണ്ടായ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വാക്കാണ്. ഓക്സ്ഫോർഡ് ഇംഗ്ലീഷ് നിഘണ്ടു പ്രകാരം, എക്കൊടൂർ എന്ന വാക്ക് 1973 ൽ ആദ്യം രേഖപ്പെടുത്തി, ഒരുപക്ഷെ അതിനുശേഷം 1982 ൽ ആണ് ഇക്കോടൂറിസം എന്ന വാക്ക് വരുന്നത്.[8]

ലേബലുകളും സർട്ടിഫിക്കേഷനും[തിരുത്തുക]

ടൂറിസത്തിൽ 50-ലധികം ഇക്കോലേബലുകൾ നിലവിലുണ്ട്.[9] താഴെപ്പറയുന്നവ ഇവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു (എന്നാൽ ഇവയിൽ മാത്രമായി ലിസ്റ്റ് പരിമിതപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല):

  • ഇന്റർ നാഷണൽ എക്കൊ സർട്ടിഫിക്കേഷൻ പ്രോഗ്രാം
  • യൂറോപ്യൻ ഇക്കോടൂറിസം ലേബലിംഗ് സ്റ്റാൻഡേർഡ് (EETLS) [10]
  • കാർബൺ ന്യൂട്രൽ സർട്ടിഫിക്കേഷൻ
  • ഇക്കോ ഹോട്ടൽസ് സർട്ടിഫൈഡ്
  • ഗ്രീൻ ടൂറിസം ബിസിനസ് സ്കീം
  • എർത്ത് ചെക്ക്
  • ഗ്രീൻ കീ
  • ഗ്രീൻ ഗ്ലോബ് സർട്ടിഫിക്കേഷൻ

വിമർശനം[തിരുത്തുക]

നിർവചനം[തിരുത്തുക]

പരമ്പരാഗത ടൂറിസം മുതൽ ഇക്കോടൂറിസം വരെ നീളുന്ന ടൂറിസം പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ തുടർച്ചയിൽ, ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണം, പ്രാദേശിക സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ, പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതം എന്നിവ പരിഗണിച്ച് "ഇക്കോടൂറിസം" ആയി കണക്കാക്കാവുന്ന പരിധിയെക്കുറിച്ച് ധാരാളം തർക്കങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പ്രകൃതിയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഏതൊരു വിനോദസഞ്ചാരവും ഇക്കോടൂറിസം ആണെന്ന് പലപ്പോഴും തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകരും പ്രത്യേക താൽപ്പര്യ ഗ്രൂപ്പുകളും സർക്കാരുകളും ഇക്കോടൂറിസത്തെ വ്യത്യസ്തമായി നിർവചിക്കുന്നു. പരിസ്ഥിതി സംഘടനകൾ പൊതുവെ വാദിക്കുന്നത് ഇക്കോടൂറിസം പ്രകൃതി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതും സുസ്ഥിരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും ആണെന്നാണ്.[5][11] എന്നിരുന്നാലും, ടൂറിസ്റ്റ് വ്യവസായവും സർക്കാരുകളും ഉൽ‌പ്പന്ന മേഖലയിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു, ഇക്കാരണത്താൽ ഇക്കോടൂറിസത്തെ പ്രകൃതിയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഏത് തരത്തിലുള്ള ടൂറിസത്തിനും തുല്യമായി കണക്കാക്കുന്നു. ഇക്കോടൂറിസത്തിന്റെ പരിധിയിൽ നിരവധി പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. നേച്ചർ ടൂറിസം, ലോ ഇംപാക്റ്റ് ടൂറിസം, ഗ്രീൻ ടൂറിസം, ബയോ ടൂറിസം, പാരിസ്ഥിതിക ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ടൂറിസം എന്നിവയും സാഹിത്യത്തിലും വിപണനത്തിലും ഉപയോഗിന്നുവെങ്കിലും അവ എല്ലായ്പ്പോഴും എക്കൊ ടൂറിസത്തിന്റെ പര്യായമല്ല.

ഇക്കോടൂറിസം നിർവചിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിനോദ സഞ്ചാരികളിലും അക്കാദമിക് വിദഗ്ധരിലും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നു. സുസ്ഥിര, പ്രകൃതി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള, പരിസ്ഥിതി സൌഹൃദ ഇക്കോടൂറിസം എന്ന കപടവേഷം ധരിച്ച, ഗ്രീൻ വാഷിങ് എന്ന ടൂറിസം പദ്ധതികളുടെ വാണിജ്യവത്ക്കരണ പ്രവണത, പല പ്രശ്നങ്ങളും പൊതുജന വിവാദങ്ങൾക്കും ആശങ്കകൾക്കും വിധേയമാണ്.[5] മക്ലാരൻ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഈ പദ്ധതികൾ പാരിസ്ഥിതിക വിനാശകരവും സാമ്പത്തികമായി ചൂഷണപരവും സാംസ്കാരികമായി ഗുണമില്ലാത്തതുമാണ്. വിനോദസഞ്ചാരികളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുകയും പരിസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ ആശങ്കകൾ വികലമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നതിനാൽ അവർ ധാർമ്മികമായി അസ്വസ്ഥരാണ്.[12]

നെഗറ്റീവ് ഇംപാക്ട്[തിരുത്തുക]

ടൂറിസം വ്യവസായത്തിന്റെ അതിവേഗം വളരുന്ന ഒരു മേഖലയായി ഇക്കോടൂറിസം മാറി, ഇതിന് ലോകമെമ്പാടും 10–15% വളർച്ചയുണ്ട്.[13]ഇക്കോടൂറിസത്തിന്റെ ഒരു നിർവചനം "പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങൾക്കും ആതിഥേയ രാജ്യങ്ങൾക്കും പ്രയോജനം ചെയ്യുന്ന വിദ്യാഭ്യാസപരമായ, പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതം കുറഞ്ഞ, സാംസ്കാരിക സംവേദനക്ഷമതയുള്ള യാത്രയുടെ പരിശീലനം" എന്നതാണ്.[4] :71 പല ഇക്കോടൂറിസം പദ്ധതികളും ഈ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിക്കുന്നില്ല. ചില മാർ‌ഗ്ഗനിർ‌ദ്ദേശങ്ങൾ‌ നടപ്പിലാക്കുകയാണെങ്കിലും, പ്രാദേശിക കമ്മ്യൂണിറ്റികൾ‌ ഇപ്പോഴും പല പ്രതികൂല പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇക്കോടൂറിസത്തിൽ നിന്ന് കാര്യമായ സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾ കൊയ്യുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക, പക്ഷേ അനുകൂല ഫലങ്ങളെക്കാൾ പ്രതികൂല ഫലങ്ങൾ വളരെ കൂടുതലാണ്. ആളുകളെ വീടുകൾ വിട്ടുപോകാൻ നിർബന്ധിക്കുക, മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ കടുത്ത ലംഘനങ്ങൾ, പാരിസ്ഥിതിക അപകടങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രതികൂലഫലങ്ങളുണ്ട്. പ്രതികൂല ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും വളരെയധികം പണവും മാനവ വിഭവശേഷിയും ഇക്കോടൂറിസത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് തുടരുന്നു, അതിലുപരിയായി, വിമർശനത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിന് പബ്ലിക് റിലേഷൻ കാമ്പെയ്‌നുകളിൽ പണം നിക്ഷേപിക്കുന്നു. സാമൂഹികവും പാരിസ്ഥിതികവുമായ പ്രശ്‌നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന് കൂടുതൽ സുസ്ഥിരവും യാഥാർത്ഥ്യവുമായ പരിഹാരങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയുന്ന മറ്റ് പ്രോജക്റ്റുകളിൽ നിന്ന് ഇക്കോടൂറിസം ചാനലുകൾ വിഭവങ്ങൾ മാറ്റുന്നു. ഇക്കോടൂറിസം പലപ്പോഴും ഭൂവിനിയോഗ അവകാശങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾക്കും സംഘട്ടനത്തിനും കാരണമാകുന്നു, കമ്മ്യൂണിറ്റി ലെവൽ ആനുകൂല്യങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു, പരിസ്ഥിതിയെ തകർക്കുന്നു, മറ്റ് നിരവധി സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളുമുണ്ട്. ഇക്കോടൂറിസം പാരിസ്ഥിതികമായും സാമൂഹികമായും പ്രയോജനകരമല്ലെന്ന് പലരും ആവർത്തിച്ചു വാദിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും വലിയ ലാഭം കാരണം സംരക്ഷണത്തിനും വികസനത്തിനുമുള്ള ഒരു തന്ത്രമായി ഇത് തുടരുന്നു.[14] ഇക്കോടൂറിസം ഘടന മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള മാർഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിരവധി പഠനങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഈ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇത് പൂർണ്ണമായും നിർത്തുന്നതിന് ഒരു യുക്തി നൽകുന്നുവെന്ന് ചിലർ വാദിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ചില നല്ല ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്, അവയിൽ കവാങ്കോ-സാംബെസി ട്രാൻസ്ഫ്രോണ്ടിയർ കൺസർവേഷൻ ഏരിയ (കാസ), വിരുംഗ നാഷണൽ പാർക്ക് എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു.[15]

നേരിട്ടുള്ള പാരിസ്ഥിതിക ആഘാതം[തിരുത്തുക]

പരിസ്ഥിതി ആശയങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതിൽ ഇക്കോടൂറിസം പ്രവർത്തനങ്ങൾ പലപ്പോഴും പരാജയപ്പെടുന്നു. ഇക്കോടൂറിസം ഉപഭോക്തൃ കേന്ദ്രീകൃതമായ ഒരു പ്രവർത്തനമാണെന്നും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം കൂടുതൽ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയ്ക്കുള്ള മാർഗമാണെന്നും ചിലപ്പോൾ കരുതപ്പെടുന്നു.[16]

ഇക്കോടൂറിസം ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണെങ്കിലും, സഞ്ചാരികളുടെ എണ്ണത്തിലെ മിതമായ വർദ്ധനവ് അത് എത്ര താൽക്കാലികമാണെങ്കിലും, പ്രാദേശിക പരിതസ്ഥിതിയിൽ അധിക സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നു, കൂടാതെ അധിക അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ജല ശുദ്ധീകരണ പ്ലാന്റുകളുടെ നിർമ്മാണം, ശുചിത്വ സൌകര്യങ്ങൾ, ലോഡ്ജുകൾ എന്നിവ പുനരുപയോഗ ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകളുടെ ചൂഷണത്തിനും ഇതിനകം പരിമിതമായ പ്രാദേശിക വിഭവങ്ങളുടെ അധിക വിനിയോഗത്തിനും കാരണമാകുന്നു.[17] പ്രകൃതിദത്ത ഭൂമിയെ അത്തരം വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നത് പലവിധ ആഘാതങ്ങൾക്ക് കാരണമാകും. വനനശീകരണം, കോസ്റ്റാറിക്കയിലെ അണ്ണാൻ കുരങ്ങുകളുടെയും മെക്സിക്കോയിലെ ചിത്രശലഭങ്ങളുടെയും ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ തകർച്ച എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.[18] മറ്റ് സന്ദർഭങ്ങളിൽ, പരിസ്ഥിതി ടൂറിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ പ്രാദേശിക സമൂഹങ്ങൾക്ക് കഴിയാത്തതിനാൽ അതും പരിസ്ഥിതിയെ ബാധിക്കുന്നു. പല കിഴക്കൻ ആഫ്രിക്കൻ പാർക്കുകളിലെയും ശുചിത്വ സൌകര്യങ്ങളുടെ അഭാവം നദികളെ മലിനമാക്കുന്നു.[5]

പാരിസ്ഥിതിക അപകടങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

മനുഷ്യ സമൂഹത്തിന്റെ വ്യാവസായികവൽക്കരണം, നഗരവൽക്കരണം, കാർഷിക രീതികൾ എന്നിവ പരിസ്ഥിതിയെ സാരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. വനനശീകരണം, പാരിസ്ഥിതിക ജീവിത വ്യവസ്ഥകളെ തടസ്സപ്പെടുത്തൽ, വിവിധതരം മലിനീകരണം എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള പാരിസ്ഥിതിക തകർച്ചയിൽ ഇക്കോടൂറിസവും ഒരു പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം പരിസ്ഥിതി നശീകരണത്തിന് കാരണമാകുന്നു . ഉദാഹരണത്തിന്, ടൂർ ഡ്രൈവർമാർ അപൂർവയിനങ്ങളെ തിരഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ ഒരു പാർക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുന്ന മോട്ടോർ വാഹനങ്ങളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിക്കുന്നു. റോഡുകളുടെ എണ്ണം പുല്ലിന്റെ ആവരണത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു, ഇത് സസ്യ-ജന്തുജാലങ്ങളിൽ ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. പുതിയ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഗതാഗതം വർദ്ധിക്കുന്നതും പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാക്കും.[19] കേടാകാത്തതും പ്രാകൃതവുമായ ഭൂമിയിലേക്കുള്ള ഏതൊരു വാണിജ്യ സംരംഭവും അനിവാര്യമായും പരിസ്ഥിതിയുടെമേൽ ഉയർന്ന സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നുവെന്ന താരതമ്യേന വ്യക്തമായ വൈരുദ്ധ്യം കാമുവാരോ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

തദ്ദേശവാസികൾ[തിരുത്തുക]

ഇക്കോടൂറിസത്തിന്റെ മിക്ക രൂപങ്ങളും വിദേശ നിക്ഷേപകരുടെയും കോർപ്പറേറ്റുകളുടെയും ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളതാണ്, അവ പ്രാദേശിക ജനങ്ങൾക്ക് നൽകുന്ന സാമ്പത്തിക ആനുകൂല്യങ്ങൾ കുറവാണ്. പ്രാദേശിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലേക്കോ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിലേക്കോ വീണ്ടും നിക്ഷേപം നടത്തുന്നതിനുപകരം ലാഭത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും നിക്ഷേപകരുടെ പോക്കറ്റിലേക്ക് പോകുന്നു. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പരിമിതമായ എണ്ണം പ്രാദേശിക ജനത അതിന്റെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും തുച്ഛമായ വേതനവും രണ്ട്- മാർക്കറ്റ് സംവിധാനവും കാരണം വിനോദസഞ്ചാര മേഖലകളിൽ താമസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഒഴിവാകുകയും ചെയ്യുന്നു.[5]

ആളുകളുടെ പലായനം[തിരുത്തുക]

ഒരു പാർക്ക് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി ആളുകൾ സ്വന്തം നാട് ഉപേക്ഷിച്ച് പോകേണ്ടിവന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മോശം ഉദാഹരണമാണ് മാസായിയുടെ കഥ. കിഴക്കൻ ആഫ്രിക്കയിലെ 70% ദേശീയ പാർക്കുകളും ഗെയിം റിസർവുകളും മാസായി ഭൂമിയിലാണ്.[19] ടൂറിസത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രതികൂല സ്വാധീനം മാസായി സംസ്കാരത്തിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ട ഭൂമിയായിരുന്നു. പ്രാദേശിക, ദേശീയ സർക്കാരുകൾ ഈ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള മാസായിയുടെ അജ്ഞത മുതലെടുക്കുകയും അവരുടെ വാസ സ്ഥലം കവർന്നെടുക്കുകയും അവരുടെ ഏക സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ഉപജീവനമാർഗ്ഗം അപകടത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തു. കെനിയയിൽ മാസായികൾ ഇന്നും കാര്യമായ സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങളൊന്നും നേടിയിട്ടില്ല. ഭൂമി കയ്യടക്കിയിട്ടും, മാസായികൾക്ക് പകരം മെച്ചപ്പെട്ട വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള തൊഴിലാളികളെയാണ് തൊഴിൽ ദാതാക്കൾ കൂടുതല് അനുകൂലിക്കുന്നത്. കൂടാതെ, ഈ മേഖലയിലെ നിക്ഷേപകർ പ്രാദേശികമല്ല എന്നതിനാൽ ലാഭം പ്രാദേശിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് തിരികെ എത്തിച്ചേരുന്നില്ല. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, പ്രാദേശിക ആളുകളെ അറിയിക്കുകയോ കൂടിയാലോചിക്കുകയോ ചെയ്യാതെ ഗെയിം റിസർവ് സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. ചിലപ്പോൾ ഒരു കുടിയൊഴിപ്പിക്കൽ അറിയിപ്പ് നൽകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ അത് അറിയുന്നത് പോലും.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. Sadry, B. N. (2009) Fundamentals of Geotourism: with a special emphasis on Iran, Samt Organization publishers, Tehran. 220p. (English Summary available Online at http://physio-geo.revues.org/3159?file=1
  2. Randall, A. (1987). Resource economics, Second Edition. New York, USA: John Wiley and Sons.
  3. Hunt, Carter A.; Durham, William H.; Driscoll, Laura; Honey, Martha (2015-03-16). "Can ecotourism deliver real economic, social, and environmental benefits? A study of the Osa Peninsula, Costa Rica". Journal of Sustainable Tourism. 23 (3): 339–357. doi:10.1080/09669582.2014.965176. ISSN 0966-9582.
  4. 4.0 4.1 Honey, Martha (2008). Ecotourism and Sustainable Development: Who Owns Paradise? (Second ed.). Washington, DC: Island Press. ISBN 978-1-59726-125-8.
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 Tuohino, A.; A. Hynonen (2001). Ecotourism—imagery and reality. Reflections on concepts and practices in Finnish rural tourism. Nordia Geographical Publications. pp. 30(4):21–34.
  6. Wight, Pamela (1993). "Ecotourism: Ethics or Eco-Sell?". Journal of Travel Research. 31 (3): 3–9. doi:10.1177/004728759303100301.
  7. Eadington, W.R.; V.L. Smith (1992). The emergence of alternative forms of tourism, in Tourism Alternatives: Potentials and Problems in the Development of Tourism. Pennsylvania, USA: University of Pennsylvania Press.
  8. Oxford English Dictionary Second Edition on CD-ROM, Version 4.0, draft entries December 2001, Oxford University Press 2009. Citing: "1973 Ecol. Interpretative Map, Ottawa–North Bay (Canad. Forestry Service) (heading) Ecotour of the Trans-Canada Highway, Ottawa-North Bay", and "1982 (title) Ecological tourism (ecotourism): a new viewpoint (U.N. F.A.O. & Econ. Comm. for Europe)".
  9. Ecolabels on tourism
  10. "EETLS". മൂലതാളിൽ നിന്നും 2020-11-27-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 2020-12-19.
  11. Buckley, Ralf (1994). "A Framework for Ecotourism". Annals of Tourism Research. 21 (3): 661–665. doi:10.1016/0160-7383(94)90126-0.
  12. Bar kin, D. (2002). Eco tourism for sustainable regional development. Current Issues in Tourism. pp. 5(3–4):245–253.
  13. Miller, 2007
  14. West, Paige (2006). Conservation is our government now : the politics of ecology in Papua New Guinea (2nd ed.). Durham: Duke University Press. ISBN 978-0822337492.
  15. http://www.dandc.eu/en/article/ecotourism-africa-promotes-sustainable-development-and-nature-conservation Live elephants have to be worth more. In: D+C Vol42.2015:4
  16. Kamauro, O. (1996). Ecotourism: Suicide or Development? Voices from Africa #6: Sustainable Development, UN Non-Governmental Liaison Service. United Nations News Service.
  17. Vivanco, L. (2002). Ecotourism, Paradise lost—A Thai case study. The Ecologist. pp. 32(2):28–30.
  18. Isaacs, J.C. (2000). The limited potential of ecotourism to contribute to wildlife conservation. The Ecologist. pp. 28(1):61–69.
  19. 19.0 19.1 Kamuaro, Ole (2007). "Ecotourism: suicide or development?". Voices from Africa. United Nations Non-Governmental Liaison Service. ശേഖരിച്ചത് 17 November 2017.
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=ഇക്കോടൂറിസം&oldid=3624754" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്