ഹുസൈൻ ഷഹീദ് സുഹ്റാവർദി

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search
Huseyn Shaheed Suhrawardy
حسین شہید سہروردی
হোসেন শহীদ সোহরাওয়ার্দী
ഹുസൈൻ ഷഹീദ് സുഹ്റാവർദി
Huseyn Shaheed Suhrawardy (1892–1960)

പദവിയിൽ
12 September 1956 – 17 October 1957
പ്രസിഡണ്ട് Major-General Iskandar Mirza
മുൻ‌ഗാമി Muhammad Ali
പിൻ‌ഗാമി I. I. Chundrigar

പദവിയിൽ
13 September 1956 – 17 October 1957
Deputy Akhter Husain
(Defence Secretary)
മുൻ‌ഗാമി Muhammad Ali
പിൻ‌ഗാമി M. Daultana

പദവിയിൽ
12 August 1955 – 11 September 1956
പ്രധാനമന്ത്രി Muhammad Ali

പദവിയിൽ
12 August 1955 – 11 September 1956
Serving with I. I. Chundrigar
മുൻ‌ഗാമി Office established
പിൻ‌ഗാമി Fatima Jinnah
(Appointed in 1965)

പദവിയിൽ
17 April 1953 – 12 August 1955
പ്രധാനമന്ത്രി Mohammad Ali Bogra

പദവിയിൽ
23 April 1946 – 14 August 1947
പ്രസിഡണ്ട്
വൈസ് പ്രസിഡണ്ട് Jawaharlal Nehru
മുൻ‌ഗാമി Khawaja Nazimuddin
പിൻ‌ഗാമി Khawaja Nazimuddin
(Chief Minister in East)
P.C. Ghosh
(as Chief minister in West)

പദവിയിൽ
29 April 1943 – 31 March 1945
പ്രധാനമന്ത്രി Sir K. Nazimuddin

പദവിയിൽ
1 April 1937 – 29 March 1943
പ്രധാനമന്ത്രി A. K. Fazlul Huq

പദവിയിൽ
16 April 1924 – 1 1925
Mayor Chittaranjan Das

പദവിയിൽ
1956–1957
മുൻ‌ഗാമി Maulana Bhashani
പിൻ‌ഗാമി A. R. Tarkabagish
ജനനം(1892-09-08)8 സെപ്റ്റംബർ 1892
Midnapore, Bengal, British India
(Present day in West Bengal in India)
മരണം5 ഡിസംബർ 1963(1963-12-05) (പ്രായം 71)
Beirut, Lebanon
ഭവനംDHA estate in Karachi
പൗരത്വംBritish Raj British India
(1892–47)
 പാകിസ്താൻ
(1947–63)
പഠിച്ച സ്ഥാപനങ്ങൾCalcutta University
(BS in Maths, MA in Arabic lang.)
St Catherine's College, Oxford
(MA in Polysci and BCL)
രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടി
Awami League
ജീവിത പങ്കാളി(കൾ)Vera Alexandrovna Tiscenko
(m. 1947; div. 1951)
വെബ്സൈറ്റ്Huseyn Shaheed Suhrawardy
Official website

ഹുസൈൻ ഷഹീദ് സുഹ്റാവർഡി ( ഉർദ്ദു : حسین شہید سہروردی ; ബംഗാളി : 8 സെപ്റ്റംബർ 1892 - ഡിസംബർ 5, 1963) ഒരു ബംഗാളി [1] രാഷ്ട്രീയക്കാരനും , പാകിസ്താന്റെ അഞ്ചാമത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി ആയിരുന്ന അദ്ദേഹം 1956 സെപ്റ്റംബർ 12-ന് നിയമിതനാകുകയും1957 ഒക്ടോബർ17-ന് രാജിവെയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.

സുഹ്റാവർദി മിഡ്നാപൂരിൽ ഒരു പ്രശസ്ത ബംഗാളി മുസ്ലിം കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. കൊൽക്കത്തയിൽ പഠിക്കുകയും തുടർന്ന് ഓക്സ്ഫോർഡിൽ ഒരു ബാരിസ്റ്ററായി പരിശീലനം നേടി. ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടനിലെ ഗ്രേയ്സ് ഇൻ എന്ന നിയമത്തിൽ അദ്ദേഹം പരിശീലനം നേടി. [2]1921-ൽ ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം മുസ്ലീം ലീഗിന്റെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ബംഗാൾ നിയമസഭയിലേയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു . പക്ഷേ, ചിത്രാഞ്ജൻ ദാസിന്റെ കീഴിൽ കൽക്കട്ട ഡെപ്യൂട്ടി മേയറായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമ്പോൾ അദ്ദേഹം സ്വരാജ് പാർട്ടിയിൽ ചേർന്നു.

1925- ൽ ചിത്തരഞ്ജൻ ദാസിന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം സുഹ്റാവർദി മുസ്ലീം ലീഗിന്റെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ മുസ്ലീം ഐക്യം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ദ്വിരാഷ്ട്ര സിദ്ധാന്തത്തിന് വേണ്ടി വാദിക്കാനും തുടങ്ങി. 1934 ലെ പൊതുതെരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം, സുഹ്റാവർദി മുസ്ലീം ലീഗിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പരിപാടി ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് പാകിസ്താനിലെ സ്ഥാപക പിതാക്കന്മാരിൽ ഒരാളായി മാറി. 1937- ലെ ബംഗാൾ ഗവൺമെന്റിൽ ചേർന്ന സുഹ്റാവർദി, 1945- ൽ നടന്ന പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം ഒരേയൊരു മുസ്ലീം ലീഗ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാർ അധികാരമേറ്റെങ്കിലും, 1946 -ൽ കൊൽക്കത്തയിൽ നടന്ന വലിയ കലാപങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെയുള്ള ആരോപണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്ത്യൻ പത്രങ്ങളുടെ വിമർശനം അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവന്നു.[3]

1947- ലെ ഇന്ത്യാ വിഭജന സമയത്ത് സുഹ്റാവർദി, വിഭജനം തടയാൻ സ്വതന്ത്രമായ യുനൈറ്റഡ് ബംഗാൾ എന്ന ആശയം മുന്നോട്ടുവച്ചു. അങ്ങനെ ഇന്ത്യയുടെ അല്ലെങ്കിൽ പാകിസ്താന്റെ ഫെഡറേഷനുകളിൽ ചേരുന്നതിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തി, പക്ഷേ ഈ വിഷയം മുഹമ്മദ് അലി ജിന്ന സ്വീകരിച്ചില്ല. :342[4][5][6][7]

എന്നിരുന്നാലും, സുഹ്റാവർദി കിഴക്കൻ ബംഗാളിലെ ഫെഡറേഷൻ ഓഫ് പാകിസ്താൻ സംവിധാനത്തിലേക്ക് ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിന് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, 1949- ൽ അവാമി ലീഗ് സ്ഥാപിക്കാൻ കൈകോർത്തപ്പോൾ മുസ്ലീം ലീഗുമായി ചേർന്നു. [8][9]1954 ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ സുഹ്റാവർദി, മുസ്ലീം ലീഗുകളെ തോൽപിച്ച യുണൈറ്റഡ് ഫ്രണ്ട് നേതാക്കൾക്ക് നിർണായകമായ രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ നൽകി. 1953- ൽ സുഹ്റാവർദി പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന മുഹമ്മദ് അലി ബോഗ്രയുടെ മിനിസ്റ്റ്റി ഓഫ് ടാലെന്റ്സിൽ മിനിസ്റ്റ്റി ഓഫ് ല ആൻഡ് ജസ്റ്റിസിൽ 1955 വരെ അദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.

മുസ്ലീം ലീഗ് , അവാമി ലീഗ് , റിപ്പബ്ളിക്കൻ പാർട്ടി എന്നീ മൂന്നു മുന്നണികളെ സർക്കാർ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസിലേക്ക് ചുമതലപ്പെടുത്തി. പ്രധാനമന്ത്രി അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട്, പടിഞ്ഞാറൻ പാകിസ്താനും കിഴക്കൻ പാകിസ്താനും തമ്മിലുള്ള സാമ്പത്തിക അസ്തിത്വങ്ങളുടെ പ്രശ്നം, ഊർജ സംരക്ഷണ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കുകയും രാജ്യത്തെ സൈന്യത്തെ പരിഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.[10] അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദേശനയം അമേരിക്കയ്ക്കുള്ള വിദേശസഹായത്തോടുള്ള ആശ്രിതത്വവും സോവിയറ്റ് യൂണിയനുനേരെ അമേരിക്കയുമായുള്ള തന്ത്രപ്രധാന പങ്കാളിത്തത്തിന് വഴിയൊരുക്കുകയും, വൺ-ചൈന നയം അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു . ആഭ്യന്തര മുന്നണിയിൽ, കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും തമ്മിലുള്ള നികുതിയും ഫെഡറൽ വരുമാനവും വിതരണം ചെയ്യുന്നതിനായി, അദ്ദേഹം സാമ്പത്തിക നയത്തിന്റെ ഭാഗമായി ബിസിനസ്സും സ്റ്റോക്ക് കമ്യൂണിറ്റിയും തമ്മിലുള്ള സമ്മർദ്ദത്തെ അഭിമുഖീകരിച്ചു. ദേശീയ സംയോജനത്തിന്റെ വിവാദമായ പ്രശ്നം ദേശീയവാദികളാൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.[11]പ്രസിഡന്റ് ഇസ്കന്ദർ മിർസയ്ക്കെതിരായ ഒരു പ്രമേയം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് സുഹ്റാവർദി അപ്രതീക്ഷിതമായി പ്രസിഡന്റ് മിർസയും പ്രതിപക്ഷ നേതാവും അവാമിയിലെ മൗലാന ഭാസാനി ഗ്രൂപ്പിന് അനുകൂലമായി പാർട്ടി രൂപീകരിക്കുകയും ചെയ്തു: :63–64[12]

ആദ്യകാലം[തിരുത്തുക]

കുടുംബ പശ്ചാത്തലവും വിദ്യാഭ്യാസവും

ഹുസൈൻ ഷഹീദ് സുഹ്റാവർദി, 1892 സെപ്റ്റംബർ 8-ന് ബംഗാളിലെ മിഡ്നാപൂരിൽ ജനിച്ചു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വത്ത്, വിദ്യാഭ്യാസം, ആദ്യകാല ഖലീഫത്തിന്റെ :81[13][2]പൂർവികരുടെ പിൻഗാമികളെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട ഒരു ബംഗാളി മുസ്ലിം കുടുംബം ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ് ജസ്റ്റിസ് സർ സഹീദ് സുഹ്റാവർദി കൽക്കത്ത ഹൈക്കോടതിയിലെ ഒരു ന്യായാധിപനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ ബാനു മൗലാന ഉബൈദുള്ള സുഹ്റാവർദിയുടെ മകൾ ആയിരുന്നു. അക്കാലത്തെ ഉർദു ഭാഷയിൽ സീനിയർ കേംബ്രിഡ്ജ് പരീക്ഷ വിജയിച്ച ആദ്യ ഇന്ത്യൻ വനിതയായിരുന്നു അവർ. [14]അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ ഹസ്സൻ പാകിസ്താനിലെ വിദേശകാര്യ മന്ത്രാലയത്തിലെ നയതന്ത്രജ്ഞൻ എന്ന നിലയിൽ വിജയകരമായ ഒരു ജീവിതം കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. .[14] ഷയ്യിസ്റ്റ സുഹ്റാവർദി ഇക്രംമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനന്തരവൾ ആയിരുന്നു. [15]അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മാവൻ ഹസ്സൻ സുഹ്റാവർദി ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ കരസേനയിൽ സൈനിക ഡോക്ടറായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയായിരുന്നു. സർ അബ്ദുള്ള സുഹ്റാർദി ഒരു ബാരിസ്റ്ററായിരുന്നു. [14]

കൽക്കട്ട മദ്രസയിൽ നിന്ന് മെട്രിക്കുലേഷൻ ചെയ്ത ശേഷം സുഹ്റാവർദി 1906 -ൽ കൊൽക്കത്ത സർവ്വകലാശാലയിൽ ചേരുകയും സെന്റ് സേവ്യേഴ്സ് കോളേജിൽ നിന്ന്1911- ൽ മാത്തമാറ്റിക് ബിഎസ്സിയിൽ ബിരുദം നേടി . :6–7[12][16][17] 1913-ൽ സുഹ്റാവർദി അറബി ഭാഷയിൽ എം.എ ബിരുദവും ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയിരുന്ന ഓക്സ്ഫോർഡ് സർവകലാശാലയിൽ സ്കോളർഷിപ്പ് നേടി. ഓക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ സെന്റ് കാതറീൻ കോളേജിൽ ചേർന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൗമ്യമായ പശ്ചാത്തലം ഇംഗ്ലണ്ടിൽ സുരക്ഷിതമായിരുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയ ശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും 1920- ൽ ബിസിഎൽ ബിരുദം നേടി . [18][19]

ഓക്സ്ഫോർഡ് വിട്ടതിനുശേഷം ഗ്രേൻസ് ഇൻ എന്ന സ്ഥലത്ത് സാർവാർഡി എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ബാറിൽ 1922-23-ൽ അവിടെ അദ്ദേഹം നിയമവിദ്യാർത്ഥിയായി പരിശീലനം നേടിയിരുന്നു.[20]

ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതം[തിരുത്തുക]

കൽക്കത്തയുടെയും നിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെയും ഉപജ്ഞാതാവ് (1922-1944)

പ്രീമിയർഷിപ്പ് ആൻഡ് യുണൈറ്റഡ് ബംഗാൾ (1946-47) നേരിട്ടുള്ള ആക്ഷൻ ദിനം (16 ഓഗസ്റ്റ് 1946)

പാകിസ്താനിലെ പൊതുസേവനങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

നിയമം, ആരോഗ്യ മന്ത്രാലയങ്ങൾ (1953-55)

പാകിസ്താൻ പ്രധാനമന്ത്രി (1956-57) സുഹ്റാവർഡി ഭരണകൂടം: ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളും ഭരണഘടനാ പരിഷ്കാരങ്ങളും

യുഎസ് സഹായം, സാമ്പത്തിക നയം വിദേശനയം നിരസിക്കൽ

പൊതു ജീവിതവും വ്യക്തി ജീവിതവും[തിരുത്തുക]

മരണം[തിരുത്തുക]

പൈതൃകം[തിരുത്തുക]

ഇതും കാണുക[തിരുത്തുക]

അവലംബങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

  1. Redclift, Victoria (2013). "The Historical and Social settings". Statelessness and Citizenship: Camps and the Creation of Political Space (google books) (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Cambridge, UK: Routledge. p. 183. ISBN 9781136220326. ശേഖരിച്ചത് 29 January 2018.
  2. 2.0 2.1 "Huseyn Shaheed Suhrawardy–Former Prime Minister of Pakistan". www.storyofpakistan.com (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Lahore, Punjab, Pakistan: Nazaria-i-Pakistan Trust. 22 October 2013. ശേഖരിച്ചത് 29 January 2018.
  3. Chatterji, Joya (1994). Bengal Divided: Hindu Communalism and Partition, 1932–1947. Cambridge University Press. p. 239. ISBN 0-521-41128-9. Hindu culpability was never acknowledged. The Hindu press laid the blame for the violence upon the Suhrawardy Government and the Muslim League.
  4. Jalal – The sole spokesman, page 266
  5. Akbar Ahmed (12 August 2005). Jinnah, Pakistan and Islamic Identity: The Search for Saladin. Routledge. pp. 342–. ISBN 978-1-134-75022-1.
  6. Low, D. A. (1991). Political Inheritance of Pakistan (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Springer. p. 140. ISBN 9781349115563.
  7. Kulke, Hermann; Rothermund, Dietmar (1998). A History of India (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Psychology Press. pp. 290–291. ISBN 9780415154826.
  8. Harun-or-Rashid (2012). "Suhrawardy, Huseyn Shaheed". എന്നതിൽ Islam, Sirajul; Jamal, Ahmed A. (eds.). Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh (Second ed.). Asiatic Society of Bangladesh.
  9. Ahsan, Syed Badrul (5 December 2012). "Suhrawardy's place in history". The Daily Star. ശേഖരിച്ചത് 2 December 2014.
  10. "H. S. Suhrawardy Becomes Prime Minister". Story of Pakistan. 1 July 2013. Retrieved 2 December 2014.
  11. "The H.S. Suhrawardy government". Story of Pakistan. Retrieved 16 August 2013.
  12. 12.0 12.1 Suhrawardy, Huseyn Shaheed (1987). Talukdar, Mohammad Habibur Rahman (ed.). Memoirs of Huseyn Shaheed Suhrawardy with a Brief Account of His Life and Work (google books( snippet view)) (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്) (2nd ed.). Karachi, Sindh, Pakistan: Karachi University Press. p. 253. ശേഖരിച്ചത് 29 January 2018.
  13. Chatterji, Joya (2002). "The emergence of muffusills in Bengali politics". Bengal Divided: Hindu Communalism and Partition, 1932–1947 (google books) (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Cambridge, UK: Cambridge University Press. p. 280. ISBN 9780521523288. ശേഖരിച്ചത് 30 January 2018.
  14. 14.0 14.1 14.2 Ikram, S. M. (1995). "§Indian Muslims and Partition of India". Indian Muslims and Partition of India (google books) (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Lahore, Pun. Pak.: Atlantic Publishers & Dist. p. 320. ISBN 9788171563746. ശേഖരിച്ചത് 29 January 2018.
  15. "Begum Shaista Ikramullah - Former First Female Representative of the first Constituent Assembly of Pakistan". 21 October 2013.
  16. "Huseyn Shaheed Suhrawardy | Pride of Pakistan | Commemorations | PrideOfPakistan.com". www.prideofpakistan.com (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Pride of Pakistan. ശേഖരിച്ചത് 29 January 2018. Explicit use of et al. in: |last1= (help)
  17. Shibly, Atful Hye (2011). Abdul Matin Chaudhury (1895–1948): Trusted Lieutenant of Mohammad Ali Jinnah (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Juned Ahmed Choudhury. p. 90. ISBN 9789843323231. ശേഖരിച്ചത് 29 January 2018.
  18. (Sheikh), Mujibur Rahman (1997). Sheikh Mujib in Parliament, 1955–58 (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Agamee Prakashani. p. 407. ISBN 9789844013858. ശേഖരിച്ചത് 30 January 2018.
  19. Ltd, Durga Das Pvt (1985). Eminent Indians who was who, 1900–1980, also annual diary of events (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). New Delhi: Durga Das Pvt. Ltd. p. 330. ശേഖരിച്ചത് 30 January 2018.
  20. Chakrabarti, Bidyut (1990). "§Husain S. Suhrawardy". Subhas Chandra Bose and Middle Class Radicalism: A Study in Indian Nationalism, 1928–1940 (google books) (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). New Delhi, India: I.B.Tauris. p. 225. ISBN 9781850431497. ശേഖരിച്ചത് 30 January 2018.

കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക്[തിരുത്തുക]

  • Huseyn Shaheed Suhrawardy: A Biography by Begum Shaista Ikramullah (Oxford University Press, 1991)
  • Freedom at Midnight by Dominique Lapierre and Larry Collins
  • Gandhi's Passion by Stanley Wolpert (Oxford University Press)
  • Memoirs of Huseyn Shaheed Suhrawardy by Muhammad H R Talukdar (University Press Limited, 1987)
  • The Last Guardian: Memoirs of Hatch-Barnwell, ICS of Bengal by Stephen Hatch-Barnwell (University Press Limited, 2012)

ബാഹ്യ ലിങ്കുകൾ[തിരുത്തുക]

പദവികൾ
New office Chief Minister of East Bengal
1946–1947
Succeeded by
Khawaja Nazimuddin
Preceded by
Chaudhry Muhammad Ali
Prime Minister of Pakistan
1956–1957
Succeeded by
Ibrahim Ismail Chundrigar
Minister of Defence
1956–1957
Succeeded by
Mian Mumtaz Daultana
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=ഹുസൈൻ_ഷഹീദ്_സുഹ്റാവർദി&oldid=3086699" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്