തമിഴ് ലിപി

ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം

https://ml.wikipedia.org/wiki/%E0%B4%A4%E0%B4%AE%E0%B4%BF%E0%B4%B4%E0%B5%8D_%E0%B4%B2%E0%B4%BF%E0%B4%AA%E0%B4%BF

തമിഴ് ലിപി தமிழ் அரிச்சுவடி
തമിഴ് ലിപി (തമിഴ് അരിച്ചുവടി)
ലിപി മാതൃകകൾ
"തമിഴ്" എന്ന് തമിഴ് ലിപിയിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
തരം	അബുഗിഡ
ഭാഷകൾ	തമിഴ് കണ്ണിക്കാരൻ ബഡഗ ഇരുള പണിയ സൗരാഷ്ട്ര
കാലയളവ്	ഏകദേശം എ.ഡി. 400 – നിലവിൽ
ദിശ	ഇടത്തുനിന്ന് വലത്തോട്ട്
ബന്ധപ്പെട്ട ലിപികൾ
മാതൃലിപികൾ	ഈജിപ്ഷ്യൻ പ്രോട്ടോ-സിനൈറ്റിക് ഫിനീഷ്യൻ അരമായ ബ്രാഹ്മി ലിപി തമിഴ് ബ്രാഹ്മി പല്ലവ ലിപി തമിഴ് ലിപി
സഹോദരലിപികൾ	ഗ്രന്ഥ പഴയ മോൺ ഖ്മർ ചാം കവി
ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വിതരണം
തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങൾ
ISO
ഐ.എസ്.ഒ. 15924	Taml, 346
യൂണികോഡ്
യൂണികോഡ് അപരനാമം	Tamil
യൂണികോഡ് പരിധി	U+0B80–U+0BFF തമിഴ് U+11FC0–U+11FFF തമിഴ് സപ്ലിമെന്റ്

തമിഴ് ഭാഷ എഴുതുവാനുപയോഗിക്കുന്ന ലിപിയാണ് തമിഴ് ലിപി. എല്ലാ ഭാരതീയ ലിപികളുടേയും മൂലരൂപം ബ്രാഹ്മിയാണെന്ന് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ നിരൂപിക്കുന്നു. അശോകന്റെ ശിലാലേഖനങ്ങളിലെ ലിപി ബ്രാഹ്മിയുടെ പ്രാചീന മാതൃകയാണ്. അതിൽനിന്ന് ഗവി ലിപിയിലൂടെ ദ്രാവിഡഭാഷാലിപികളും ദേവനാഗരി ലിപികളും രൂപപ്പെട്ടു.

തമിഴ് ലിപികളും പ്രാചീന കാലത്തെ ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നതാണെന്നാണ് വിദഗ്ദ്ധരുടെ അഭിപ്രായം. ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പുവരെ ഇന്നത്തേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തങ്ങളായ രൂപങ്ങളാണ് തമിഴ് ലിപികൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അത്തരം ലിപികൾക്ക് വട്ടെഴുത്ത് എന്നായിരുന്നു പേര്. കോലെഴുത്ത് എന്നപേരിൽ മറ്റൊരു രൂപവും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. വട്ടെഴുത്തും കോലെഴുത്തും തമിഴിലെന്നതുപോലെ മലയാളത്തിലും കുറേക്കാലം മുമ്പുവരെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ പല വർണങ്ങളേയും കുറിക്കുന്ന മലയാള ലിപികൾക്ക് അതേ വർണങ്ങളെ കുറിക്കുന്ന തമിഴ് ലിപികളോട് ഇപ്പോഴും സാദൃശ്യം കാണുന്നു.

സ്പർശ്യ വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള വർത്സ്യമായ 'റ്റ' കാരം രേഖപ്പെടുത്താൻ തമിഴിൽ പ്രത്യേക ചിഹ്നമില്ല. രണ്ട് റ ചേർത്താണ് ഇത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. വർത്സ്യമായ 'ന (ഩ)'കാരത്തിനു ചിഹ്നമുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റേയും ദന്ത്യ 'ന'കാരത്തിന്റേയും ഉച്ചാരണങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തമിഴർ വീക്ഷിക്കാറില്ല. സംസ്കൃതത്തിലെ ഊഷ്മാക്കളായ ശ, ഷ, സ, ഹ എന്നിവ തമിഴിലില്ല. എന്നാൽ തമിഴർ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ ഈ ഊഷ്മാക്കളും ഉച്ചരിക്കാറുണ്ട് (ചാതം-ശാതം/സാതം).

ചരിത്രം

കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക്: തമിഴ് ബ്രാഹ്മി, പല്ലവ ലിപി, ഗ്രന്ഥ ലിപി, വട്ടെഴുത്ത്, കോലെഴുത്ത്, and അർവി

മുകളിലെ ആദ്യകാല തമിഴ്-ബ്രാഹ്മിയിൽ നിന്ന് താഴെയുള്ള ഇന്നത്തെ തമിഴ് ലിപി വരെയുള്ള തമിഴ് എഴുത്തുവിദ്യയുടെ ചരിത്രപരമായ പരിണാമം

തിരുക്കുറൾ താളിയോല ഗ്രന്ഥം

മറ്റ് ബ്രാഹ്മിൿ ലിപികളെപ്പോലെ തമിഴ് ലിപിയും യഥാർത്ഥ ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. തമിഴ് എഴുത്തുവിദ്യയുടെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യകാല ശിലാലിഖിതങ്ങൾ അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ കാലഘട്ടത്തിലേതാണ്. ഇത്തരം ലിഖിതങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ലിപിയെ പൊതുവെ തമിഴ് ബ്രാഹ്മി അഥവാ "തമിഴി ലിപി" എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. സാധാരണ അശോക ബ്രാഹ്മിയിൽ നിന്ന് പല രീതിയിലും ഇത് വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, അശോക ബ്രാഹ്മിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ആദ്യകാല തമിഴ്-ബ്രാഹ്മിക്ക് ശുദ്ധമായ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന്, 'മ്') സ്വരം കലർന്ന വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന്, 'മ') തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു സംവിധാനമുണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ, ഐരാവതം മഹാദേവന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആദ്യകാല തമിഴ് ബ്രാഹ്മി അല്പം വ്യത്യസ്തമായ സ്വരചിഹ്നങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. സംസ്കൃതത്തിൽ ഇല്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനായി പ്രത്യേക ലിപികൾ ഇതിലുണ്ടായിരുന്നു. അതുപോലെ, തമിഴിൽ ഇല്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങളായ ഘോഷാക്ഷരങ്ങളും മഹാപ്രാണങ്ങളും ഇത് ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ലിഖിതങ്ങളിൽ തമിഴ്-ബ്രാഹ്മിയുടെ പിൽക്കാല രൂപമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് പ്രാചീന തമിഴ് വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥമായ തൊൽകാപ്പിയത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുള്ള എഴുത്തുരീതിയോട് വളരെ സാമ്യമുള്ളതാണ്. ഇതിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, വ്യഞ്ജനങ്ങളിലെ സ്വരം ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർ 'പുള്ളി' ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ്. അതിനുശേഷം തമിഴ് അക്ഷരങ്ങൾ കൂടുതൽ ഉരുണ്ട രൂപത്തിലേക്ക് പരിണമിക്കുകയും, 5-ാം നൂറ്റാണ്ടോടെയോ 6-ാം നൂറ്റാണ്ടോടെയോ ആദ്യകാല വട്ടെഴുത്ത് എന്ന രൂപത്തിൽ എത്തുകയും ചെയ്തു.

എന്നാൽ, ആധുനിക തമിഴ് ലിപി ഈ ലിപിയിൽ നിന്നല്ല രൂപപ്പെട്ടത്. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, പല്ലവ രാജാക്കന്മാർ തമിഴിനായി പല്ലവ ലിപി എന്നൊരു പുതിയ ലിപി രൂപപ്പെടുത്തി. സംസ്കൃതം എഴുതാൻ സാധിക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങൾക്കായി വട്ടെഴുത്ത് അക്ഷരങ്ങൾ കൂടി ചേർത്ത് ഇതിൽ നിന്നാണ് ഗ്രന്ഥാക്ഷരങ്ങൾ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്. ഗ്രന്ഥ ലിപിക്ക് സമാന്തരമായി, പല്ലവ ലിപിയിൽ നിന്ന് തന്നെ ഉത്ഭവിച്ച മറ്റൊരു പുതിയ ലിപി (ചോള-പല്ലവ ലിപി, ഇതാണ് ആധുനിക തമിഴ് ലിപിയായി മാറിയത്) പല്ലവ, ചോള ഭരണപ്രദേശങ്ങളിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നുവന്നു. ഗ്രന്ഥ ലിപിയിലേതിന് സമാനമായ അക്ഷരപരിണാമം ഇതിനുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആകൃതിയിൽ ഇത് വളരെ ലഘൂകരിക്കപ്പെട്ടതും തമിഴിന് അന്യമായ ശബ്ദങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിയതുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഇത് ആത്യന്തികമായി പല്ലവ ലിപിയിൽ നിന്ന് തന്നെ രൂപപ്പെട്ടുവന്നു. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടോടെ, തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശത്തിന്റെ വടക്കൻ ഭാഗങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന പല്ലവ, ചോള രാജ്യങ്ങളിൽ വട്ടെഴുത്തിന് പകരം ഈ പുതിയ ലിപികൾ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. എങ്കിലും, തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശത്തിന്റെ തെക്കൻ ഭാഗങ്ങളായ ചേര, പാണ്ഡ്യ രാജ്യങ്ങളിൽ പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ വട്ടെഴുത്ത് ഉപയോഗിക്കുന്നത് തുടർന്നു. കുറച്ചുകാലം പല്ലവന്മാരുടെ സാമന്തന്മാരായിരുന്ന ചോളന്മാർ പാണ്ഡ്യ രാജ്യം കീഴടക്കിയതോടെയാണ് ഇതിന് മാറ്റം വന്നത്.

പല്ലവ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയോടെ, ചോളന്മാർ ചോള-പല്ലവ ലിപിയെ ഔദ്യോഗിക ലിപിയായി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. തുടർന്നുള്ള ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ചോള-പല്ലവ ലിപി ആധുനിക തമിഴ് ലിപിയായി പരിണമിച്ചു. ഗ്രന്ഥ ലിപിയും അതിന്റെ മാതൃലിപിയും തമിഴ് ലിപിയെ ഗണ്യമായി സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. എഴുതാനുള്ള പ്രധാന മാധ്യമമായി താളിയോലകൾ ഉപയോഗിച്ചത് ലിപിയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരാൻ കാരണമായി. എഴുത്താണികൊണ്ട് എഴുതുമ്പോൾ ഓലകളിൽ ദ്വാരം വീഴാതിരിക്കാൻ എഴുത്തുകാർ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു; കാരണം ദ്വാരമുള്ള ഓലകൾ പെട്ടെന്ന് കീറിപ്പോകാനും നശിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഫലമായി, ശുദ്ധമായ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ പുള്ളി ഉപയോഗിക്കുന്നത് അപൂർവ്വമായി മാറി. വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ അവയുടെ സ്വരത്തോടെ തന്നെ എഴുതുന്ന രീതി സാധാരണമായി. അതുപോലെ, ചില വാക്കുകളുടെ അവസാനത്തിലും സമാസപദങ്ങളുടെ മധ്യത്തിലും വരുന്ന അർദ്ധ-ഉകാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന കുറ്റിയലുകരം (Tamil: குற்றியலுகரம், romanized: kuṟṟiyal-ukaram, lit. 'ഹ്രസ്വമായ ഉ-കാരം') എന്ന സ്വരചിഹ്നത്തിന്റെ (ஃ) ഉപയോഗവും ഇല്ലാതായി. അതിനുപകരമായി സാധാരണ ഉകാരത്തിന്റെ ചിഹ്നം (ு) ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. അച്ചടി വിദ്യയുടെ വരവോടെ മാത്രമേ പുള്ളി (ஂ) പൂർണ്ണമായും തിരികെ വന്നുള്ളൂ. എങ്കിലും, കുറ്റിയലുകരം സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ചിഹ്നം (ஃ) പിന്നീട് ഈ ആവശ്യത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചില്ല; ചില വ്യാകരണപരമായ സങ്കൽപ്പ പദങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ഈ ചിഹ്നം നിലനിർത്തിയത്. എന്നാൽ, ഈ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുകയും തമിഴ് വൃത്തശാസ്ത്രത്തിൽ ഒരു പ്രധാന പങ്ക് വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അച്ചടിക്കുള്ള അച്ചുകൾ തയ്യാറാക്കുന്നത് എളുപ്പമാക്കുന്നതിനായി 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചില അക്ഷരങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾ ലഘൂകരിച്ചു. 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന നിരവധി പരിഷ്കാരങ്ങളിലൂടെ ലിപി കൂടുതൽ ലഘൂകരിക്കപ്പെട്ടു. വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉപയോഗിക്കുന്ന സ്വരചിഹ്നങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കുകയും, പ്രത്യേക ചിഹ്നങ്ങളും ക്രമരഹിതമായ രൂപങ്ങളും വലിയൊരു പരിധിവരെ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു.

തമിഴ് അക്ഷരമാല

പ്രധാന ലേഖനം: തമിഴ് അക്ഷരമാലെ

കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾക്ക്: അക്ഷരമാലെ

തമിഴ് അക്ഷരമാല
அ	ஆ	இ	ஈ	உ
ஊ	எ	ஏ	ஐ	ஒ
	ஓ	ஔ	ஃ
க்	ங்	ச்	ஞ்	ட்
ண்	த்	ந்	ப்	ம்
ய்	ர்	ல்	வ்	ழ்
	ள்	ற்	ன்

മറ്റു ദ്രാവിഡഭാഷകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ തമിഴിലെ അക്ഷരമാല പരിമിതമാണ്. ഈ ലിപി പൂർണ്ണമായും ഒരു അക്ഷരമാല ഘടനയിലല്ല, മറിച്ച് സ്വനിമ രീതിയിലാണ് ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കൂടാതെ, പരമ്പരാഗതമായി ഇടത്തുനിന്ന് വലത്തോട്ടാണ് ഇത് എഴുതുന്നത്.

തമിഴിൽ ആകെ 12 സ്വരാക്ഷരങ്ങളാണുള്ളത്. ഇവയെ உயிரெழுத்து അഥവാ ഉയിരെഴുത്ത് എന്നുപറയുന്നു. ഇവയിൽ അ, ഇ, ഉ, എ, ഒ എന്നിവ ഹ്രസ്വസ്വരങ്ങളും ആ, ഈ, ഊ, ഏ, ഓ എന്നിവ ദീർഘ സ്വരങ്ങളുമാണ്. ഐ, ഔ എന്നിവ സംയുക്ത സ്വരങ്ങളാണ്.

തമിഴിൽ 18 വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളേ ഉള്ളൂ. ഇവയെ மெய்யெழுத்து അഥവാ മെയ്യെഴുത്ത് എന്നുപറയുന്നു. ഇവയിൽ ആറെണ്ണം സ്പർശ വ്യഞ്ജനങ്ങളും {ക, ച, ട, ത, പ, റ} ആറെണ്ണം അവയുടെ അനുനാസികങ്ങളും ആണ് {ങ, ഞ, ണ, ന ( ദന്ത്യം) , മ, ഩ (വർത്സ്യം)} ഇവയ്ക്കു പുറമേ {യ, ര, ല, വ, ഴ, ള} എന്നിങ്ങനെ ആറ് മധ്യമ വ്യഞ്ജനങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്.

മേല്പറഞ്ഞ ലിപികൾക്കു പുറമേ ആയ്തം (ஆய்த எழுத்து) അഥവാ "അക്ക്" (ஃ) എന്ന മറ്റൊരു ചിഹ്നം കൂടി തമിഴിലുണ്ട്. ഇതിന് സംസ്കൃതത്തിലെ വിസർഗത്തിനു സദൃശമായ ഉച്ചാരണമാണുള്ളത്. തമിഴ് വ്യാകരണ വ്യവസ്ഥയിൽ ഇതിനെ സ്വരമായോ വ്യഞ്ജനമായോ കണക്കാക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, സ്വരാക്ഷരങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ അവസാനമായാണ് ഇത് സാധാരണയായി നൽകുന്നത്.

തമിഴ് ലിപി (തമിഴ്: தமிழ் அரிச்சுவடி)

സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ (തമിഴ്: உயிரெழுத்து)
அ അ ഐ.പി.എ: a	ஆ ആ ഐ.പി.എ: aː	இ ഇ ഐ.പി.എ: i
ஈ ഈ ഐ.പി.എ: iː	உ ഉ ഐ.പി.എ: u	ஊ ഊ ഐ.പി.എ: uː
எ എ ഐ.പി.എ: e	ஏ ഏ ഐ.പി.എ: eː	ஐ ഐ ഐ.പി.എ: ai
ஒ ഒ ഐ.പി.എ: o	ஓ ഓ ഐ.പി.എ: oː	ஔ ഔ ഐ.പി.എ: au
	ஃ അഃ ഐ.പി.എ: x
വ്യഞ്ജനങ്ങൾ (തമിഴ്: மெய்யெழுத்து)
க ക ഐ.പി.എ: ka	ங ങ ഐ.പി.എ: ŋa	ச ച ഐ.പി.എ: t͡ʃa
ஞ ഞ ഐ.പി.എ: ɲa	ட ട ഐ.പി.എ: ʈa	ண ണ ഐ.പി.എ: ɳa
த ത ഐ.പി.എ: t̪a	ந ന ഐ.പി.എ: n̪a	ப പ ഐ.പി.എ: pa
ம മ ഐ.പി.എ: ma	ய യ ഐ.പി.എ: ja	ர ര ഐ.പി.എ: ɾa
ல ല ഐ.പി.എ: la	வ വ ഐ.പി.എ: ʋa	ழ ഴ ഐ.പി.എ: ɻa
ள ള ഐ.പി.എ: ɭa	ற റ ഐ.പി.എ: ra	ன ന ഐ.പി.എ: na
ഗ്രന്ഥാക്ഷരങ്ങൾ (തമിഴ്: கிரந்த எழுத்துக்கள்)
ஶ ശ ഐ.പി.എ: ʃa	ஜ ജ ഐ.പി.എ: d͡ʒa	ஷ ഷ ഐ.പി.എ: ʂa
ஸ സ ഐ.പി.എ: sa	ஹ ഹ ഐ.പി.എ: ha	க்ஷ ക്ഷ ഐ.പി.എ: kʂa
അക്കങ്ങൾ (തമിഴ്: எண்கள்)
சுழியம் (ചുഴിയം) ௦ 0 പൂജ്യം	ஒன்று (ഒന്റു) ௧ 1 ഒന്ന്	இரண்டு (ഇരണ്ടു) ௨ 2 രണ്ട്
மூன்று (മൂന്റു) ௩ 3 മൂന്ന്	நான்கு (നാങ്കു) ௪ 4 നാല്	ஐந்து (ഐന്തു) ௫ 5 അഞ്ച്
ஆறு (ആറു) ௬ 6 ആറ്	ஏழு (ഏഴു) ௭ 7 ഏഴ്	எட்டு (എട്ടു) ௮ 8 എട്ട്
ஒன்பது (ഒൻപതു) ௯ 9 ഒമ്പത്	பத்து (പത്തു) ௰ 10 പത്ത്	நூறு (നൂറു) ௱ 100 നൂറ്

സ്വരങ്ങൾ

തമിഴ് സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ
அ അ	ஆ ആ	இ ഇ	ஈ ഈ	உ ഉ	ஊ ഊ
எ എ	ஏ ഏ	ஐ ഐ	ஒ ഒ	ஓ ഓ	ஔ ഔ
ஃ അഃക്ക്

വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ

അക്ഷരം	മലയാള അക്ഷരം
க	ക
ங	ങ
ச	ച
ஞ	ഞ
ட	ട
ண	ണ
த	ത
ந	ന
ப	പ
ம	മ
ய	യ
ர	ര
ல	ല
வ	വ
ழ	ഴ
ள	ള
ற	റ
ன	ഩ

ഗ്രന്ഥ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ

അക്ഷരം	മലയാള അക്ഷരം
ஜ	ജ
ஶ	ശ
ஷ	ഷ
ஸ	സ
ஹ	ഹ

സ്വരചിഹ്നങ്ങൾ

വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ		സ്വരം
		அ അ	ஆ ആ	இ ഇ	ஈ ഈ	உ ഉ	ஊ ഊ	எ എ	ஏ ഏ	ஐ ഐ	ஒ ഒ	ஓ ഓ	ஔ ഔ
க்	ക്	க	கா	கி	கீ	கு	கூ	கெ	கே	கை	கொ	கோ	கௌ
ங்	ങ്	ங	ஙா	ஙி	ஙீ	ஙு	ஙூ	ஙெ	ஙே	ஙை	ஙொ	ஙோ	ஙௌ
ச்	ച്	ச	சா	சி	சீ	சு	சூ	செ	சே	சை	சொ	சோ	சௌ
ஞ்	ഞ്	ஞ	ஞா	ஞி	ஞீ	ஞு	ஞூ	ஞெ	ஞே	ஞை	ஞொ	ஞோ	ஞௌ
ட்	ട്	ட	டா	டி	டீ	டு	டூ	டெ	டே	டை	டொ	டோ	டௌ
ண்	ണ്	ண	ணா	ணி	ணீ	ணு	ணூ	ணெ	ணே	ணை	ணொ	ணோ	ணௌ
த்	ത്	த	தா	தி	தீ	து	தூ	தெ	தே	தை	தொ	தோ	தௌ
ந்	ന്	ந	நா	நி	நீ	நு	நூ	நெ	நே	நை	நொ	நோ	நௌ
ப்	പ്	ப	பா	பி	பீ	பு	பூ	பெ	பே	பை	பொ	போ	பௌ
ம்	മ്	ம	மா	மி	மீ	மு	மூ	மெ	மே	மை	மொ	மோ	மௌ
ய்	യ്	ய	யா	யி	யீ	யு	யூ	யெ	யே	யை	யொ	யோ	யௌ
ர்	ര്	ர	ரா	ரி	ரீ	ரு	ரூ	ரெ	ரே	ரை	ரொ	ரோ	ரௌ
ல்	ല്	ல	லா	லி	லீ	லு	லூ	லெ	லே	லை	லொ	லோ	லௌ
வ்	വ്	வ	வா	வி	வீ	வு	வூ	வெ	வே	வை	வொ	வோ	வௌ
ழ்	ഴ്	ழ	ழா	ழி	ழீ	ழு	ழூ	ழெ	ழே	ழை	ழொ	ழோ	ழௌ
ள்	ള്	ள	ளா	ளி	ளீ	ளு	ளூ	ளெ	ளே	ளை	ளொ	ளோ	ளௌ
ற்	റ്	ற	றா	றி	றீ	று	றூ	றெ	றே	றை	றொ	றோ	றௌ
ன்	ഩ്	ன	னா	னி	னீ	னு	னூ	னெ	னே	னை	னொ	னோ	னௌ

ഗ്രന്ഥ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ		സ്വരം
		அ അ	ஆ ആ	இ ഇ	ஈ ഈ	உ ഉ	ஊ ഊ	எ എ	ஏ ഏ	ஐ ഐ	ஒ ഒ	ஓ ഓ	ஔ ഔ
ஜ்	ജ്	ஜ	ஜா	ஜி	ஜீ	ஜு	ஜூ	ஜெ	ஜே	ஜை	ஜொ	ஜோ	ஜௌ
ஶ்	ശ്	ஶ	ஶா	ஶி	ஶீ	ஶு	ஶூ	ஶெ	ஶே	ஶை	ஶொ	ஶோ	ஶௌ
ஷ்	ഷ്	ஷ	ஷா	ஷி	ஷீ	ஷு	ஷூ	ஷெ	ஷே	ஷை	ஷொ	ஷோ	ஷௌ
ஸ்	സ്	ஸ	ஸா	ஸி	ஸீ	ஸு	ஸூ	ஸெ	ஸே	ஸை	ஸொ	ஸோ	ஸௌ
ஹ்	ഹ്	ஹ	ஹா	ஹி	ஹீ	ஹு	ஹூ	ஹெ	ஹே	ஹை	ஹொ	ஹோ	ஹௌ
க்ஷ்	ക്ഷ്	க்ஷ	க்ஷா	க்ஷி	க்ஷீ	க்ஷு	க்ஷூ	க்ஷெ	க்ஷே	க்ஷை	க்ஷொ	க்ஷோ	க்ஷௌ

കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ

തമിഴിൽ കൂട്ടക്ഷരങ്ങളെക്കുറിക്കാൻ സംയുക്ത ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. കൂട്ടക്ഷരം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടിവരുമ്പോൾ ആദ്യ വർണത്തിന്റെ ചിഹ്നമെഴുതി മുകളിൽ ഒരു കുത്തു രേഖപ്പെടുത്തിയതിനു ശേഷം രണ്ടാമത്തെ വർണത്തെ കുറിക്കുന്ന ലിപി എഴുതുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. (ക്+ക = ക്ക). വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ പദാദിയിലോ പദാന്ത്യത്തിലോ വരാറില്ല. ര, ഴ എന്നിവ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാ വ്യഞ്ജനങ്ങൾക്കും ദ്വിത്വമുണ്ട്. ക, ച, ത, പ എന്നിവ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാ വ്യഞ്ജനങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് വ്യഞ്ജനങ്ങൾ ചേർന്ന സന്ധികൾ വരും.

തമിഴ് അക്കങ്ങൾ

0	1	2	3	4	5	6	7	8	9	10	100	1000
௦	௧	௨	௩	௪	௫	௬	௭	௮	௯	௰	௱	௲

ഗ്രന്ഥസൂചി

• Mahadevan, Iravatham (2003), Early Tamil Epigraphy from the Earliest Times to the Sixth Century A.D., Harvard Oriental Series, Volume 62 (in ഇംഗ്ലീഷ്), Cambridge: Harvard University Press, ISBN 0-674-01227-5
• Steever, Sanford B. (1996), "Tamil Writing", in Bright, William; Daniels, Peter T. (eds.), The World's Writing Systems (in ഇംഗ്ലീഷ്), New York: Oxford University Press, pp. 426–430, ISBN 0-19-507993-0