സാക്സെ-കോബർഗ്-സാൽ‌ഫെൽഡിലെ വിക്ടോറിയ രാജകുമാരി

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search
വിക്ടോറിയ രാജകുമാരി
Princess of Leiningen
Duchess of Kent and Strathearn

1832-ൽ റിച്ചാർഡ് റോത്‌വെൽ ചിത്രീകരിച്ച ചിത്രം,
ജീവിതപങ്കാളി
മക്കൾ
പേര്
മാരി ലൂയിസ് വിക്ടോറിയ
രാജവംശം സാക്സെ-കോബർഗ്-സാൽ‌ഫെൽഡ്
പിതാവ് ഫ്രാൻസിസ്, ഡ്യൂക്ക് ഓഫ് സാക്സെ-കോബർഗ്-സാൽ‌ഫെൽഡ്
മാതാവ് റൗസ്-എബർ‌സ്ഡോർഫിന്റെ കൗണ്ടസ് അഗസ്റ്റ

സാക്സെ-കോബർഗ്-സാൽ‌ഫെൽഡിലെ വിക്ടോറിയ രാജകുമാരി (17 ഓഗസ്റ്റ് 1786 - 16 മാർച്ച് 1861), പിന്നീട് കെന്റ്, സ്ട്രാത്തേർൻ എന്നിവിടങ്ങളിലെ പ്രഭുപത്നിയും ഒരു ജർമ്മൻ രാജകുമാരിയും യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിലെ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയുടെ അമ്മയുമായിരുന്നു. ലെനിൻഗെൻ രാജകുമാരൻ ചാൾസിന്റെ (1763–1814) വിധവയെന്ന നിലയിൽ, 1814 മുതൽ ആദ്യ വിവാഹത്തിൽ നിന്നുള്ള മകന്റെ ബാല്യദശ കാലത്ത് 1818-ൽ യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിലെ ജോർജ്ജ് മൂന്നാമൻ രാജാവിന്റെ മകൻ എഡ്വേർഡ് രാജകുമാരനുമായുള്ള രണ്ടാമത്തെ വിവാഹം വരെ അവർ ലെനിൻഗെൻ പ്രിൻസിപ്പാലിറ്റിയുടെ റീജന്റായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. [1]

ആദ്യകാലജീവിതം[തിരുത്തുക]

ജർമ്മൻ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ വിശുദ്ധ റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിൽ 1786 ഓഗസ്റ്റ് 17 ന് കോബർഗിൽ വിക്ടോറിയ ജനിച്ചു. സാക്സ്-കോബർഗ്-സാൽഫെൽഡ് ഡ്യൂക്ക് ഫ്രാൻസ് ഫ്രെഡറിക് ആന്റൺ, റൗസ്-എബേർസ്ഡോർഫിലെ കൗണ്ടസ് അഗസ്റ്റ എന്നിവരുടെ നാലാമത്തെ മകളും ഏഴാമത്തെ കുട്ടിയുമായിരുന്നു. അവരുടെ സഹോദരന്മാരിലൊരാൾ സാക്സെ-കോബർഗ്-ഗോത ഡ്യൂക്ക് ഏണസ്റ്റ് ഒന്നാമൻ, മറ്റൊരു സഹോദരൻ, ബെൽജിയത്തിലെ ഭാവി രാജാവായിരുന്ന ലിയോപോൾഡ്, ബ്രിട്ടീഷ് സിംഹാസനത്തിന്റെ അധികാരമുള്ള ജോർജ്ജ് നാലാമൻ രാജാവിന്റെ ഏക മകളും അവകാശിയും ആയ വെയിൽസിലെ രാജകുമാരി ഷാർലറ്റിനെ 1816-ൽ വിവാഹം ചെയ്തു.[2]

വിവാഹങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

ആദ്യ വിവാഹം[തിരുത്തുക]

1803 ഡിസംബർ 21 ന് കോബർഗിൽ വച്ച് വിക്ടോറിയ (രണ്ടാം ഭാര്യയായി) ചാൾസ്, ലിനിംഗെൻ രാജകുമാരനെ (1763–1814) വിവാഹം കഴിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ ഭാര്യ, റൂസ്-എബേർസ്ഡോർഫിലെ ഹെൻറിയേറ്റ അവരുടെ അമ്മായിയായിരുന്നു. ഈ ദമ്പതികൾക്ക് രണ്ട് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു.1804 സെപ്റ്റംബർ 12 ന് ജനിച്ച കാൾ രാജകുമാരനും 1807 ഡിസംബർ 7 ന് ജനിച്ച ലയനിംഗെനിലെ രാജകുമാരി ഫിയോഡോറയും.

ആദ്യ വിവാഹത്തിലൂടെ, സ്വീഡനിലെ കാൾ പതിനാറാമൻ ഗുസ്താഫ്, സ്പെയിനിലെ ഫെലിപ്പ് ആറാമൻ, ഗ്രീസിലെ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ രണ്ടാമൻ എന്നിവരും ഉൾപ്പെടുന്ന യൂറോപ്പിലെ വിവിധ റോയൽറ്റി അംഗങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള മാട്രിലൈനൽ പൂർവ്വികയാണ്.

റീജൻസി[തിരുത്തുക]

ആദ്യത്തെ ജീവിതപങ്കാളിയുടെ മരണശേഷം, അവരുടെ മകൻ കാളിന്റെ ബാല്യദശ കാലഘട്ടത്തിൽ ലിനിംഗെൻ പ്രിൻസിപ്പാലിറ്റിയുടെ റീജന്റായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.[3]

രണ്ടാം വിവാഹം[തിരുത്തുക]

വിക്ടോറിയയുടെ സഹോദരൻ ലിയോപോൾഡിന്റെ ഭാര്യ വെയിൽസിലെ രാജകുമാരി ഷാർലറ്റിന്റെ മരണം 1817-ൽ തുടർച്ചയായ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണമായി. പാർലമെന്റ് അവർക്ക് സാമ്പത്തിക പ്രോത്സാഹനം നൽകിയതോടെ, ഷാർലറ്റിന്റെ മൂന്ന് അമ്മാവന്മാർ, ജോർജ്ജ് മൂന്നാമന്റെ മക്കൾ, വിവാഹം കഴിക്കാൻ തയ്യാറായി. അവയിലൊന്ന്, പ്രിൻസ് എഡ്വേർഡ്, ഡ്യൂക്ക് ഓഫ് കെന്റ്, സ്ട്രാറ്റ്‌ഹെൻ (1767–1820) വിക്ടോറിയയോട് വിവാഹാഭ്യർത്ഥന നടത്തുകയും അവർ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.[4]1818 മെയ് 29 ന് അമോർബാക്കിലും 1818 ജൂലൈ 11 ന് ക്യൂവിലും ദമ്പതികൾ വിവാഹിതരായി. എഡ്വേർഡിന്റെ സഹോദരൻ ക്ലാരൻസ് ഡ്യൂക്ക്, പിന്നീട് വില്യം നാലാമൻ രാജാവ് സാക്സെ-മെയിനിംഗെന്റെ അഡ്ലെയ്ഡിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. വിവാഹശേഷം താമസിയാതെ, കെന്റ്സ് ജർമ്മനിയിലേക്ക് മാറി, അവിടെ ജീവിതച്ചെലവ് കുറവായിരുന്നു. താമസിയാതെ, വിക്ടോറിയ ഗർഭിണിയായി, ഡ്യൂക്കും ഡച്ചസ്, തങ്ങളുടെ കുട്ടി ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ജനിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.[5][6] 1819 ഏപ്രിൽ 23 ന് ഡോവറിൽ എത്തിയ അവർ കെൻസിംഗ്ടൺ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് മാറി, അവിടെ വിക്ടോറിയ 1819 മെയ് 24 ന് ഒരു മകൾക്ക് ജന്മം നൽകി. കെന്റിലെ രാജകുമാരി അലക്സാണ്ട്രീന വിക്ടോറിയ, പിന്നീട് വിക്ടോറിയ രാജ്ഞി.[4] കാര്യക്ഷമമായ ഒരു സംഘാടകനായ സർ ജോൺ കോൺറോയിയുടെ ആസൂത്രണത്തിൽ, കെന്റ്‌സിന്റെ ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനസമയത്ത് ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് വേഗത്തിൽ മടങ്ങിവരാൻ ഉറപ്പാക്കി.[7]

കുറിപ്പുകൾ[തിരുത്തുക]

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. Tom Levine: Die Windsors. Glanz und Tragik einer fast normalen Familie. Campus-Verlag, Frankfurt am Main u. a. 2005, ISBN 3-593-37763-2, S. 20.
  2. Chambers, പുറങ്ങൾ. 164–167.
  3. Tom Levine: Die Windsors. Glanz und Tragik einer fast normalen Familie. Campus-Verlag, Frankfurt am Main u. a. 2005, ISBN 3-593-37763-2, S. 20.
  4. 4.0 4.1 Longford, Elizabeth (2004). "Edward, Prince, Duke of Kent and Strathearn (1767–1820)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/101008526.CS1 maint: ref=harv (link) (Subscription or UK public library membership required.)
  5. Hibbert 2000, പുറങ്ങൾ. 9–10.
  6. Gill 2009, പുറം. 34.
  7. Longford 2004.

ഗ്രന്ഥസൂചിക[തിരുത്തുക]

പുറത്തേക്കുള്ള കണ്ണികൾ[തിരുത്തുക]