വിയറ്റ്നാം യുദ്ധം

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
വിയറ്റ്നാം യുദ്ധം
Bruce Crandall's UH-1D.jpg
ദിവസം 1959[1]April 30 1975
യുദ്ധക്കളം ദക്ഷിണപൂർവ്വേഷ്യ
Casus
belli
വിയറ്റ്നാമിന്റെ സം‌യോജനം (ഉത്തര വിയറ്റ്നാം)
Containment Policy and Domino Theory, Gulf of Tonkin Incident (അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ)
ഫലം *ഉത്തര വിയറ്റ്നാമീസ് വിജയം
  • ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാമീസ് പരാജയം
  • അമേരിക്കൻ പിന്മാറ്റം.[2]
  • ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാമിലും ലാവോസിലും കമ്യൂണിസ്റ്റ് അധിനിവേശം.
  • കംബോഡിയയിൽ ഖമർ റൂഷ് അധികാരത്തിലെത്തുന്നു.
കൈവശഭൂമിലുള്ള
മാറ്റങ്ങൾ
ഉത്തരം ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാമുകളുടെ സം‌യോജനം
പോരാളികൾ
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ ശക്തികൾ

 South Vietnam
 അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ
പിന്തുണ
 ദക്ഷിണ കൊറിയ
 Australia
 Philippines
 New Zealand
Cambodia Khmer Republic
 Thailand
ലാവോസ് Kingdom of Laos

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ശക്തികൾ

 North Vietnam
Republic of South Vietnam Viet Cong
പിന്തുണ
Cambodia Khmer Rouge
ലാവോസ് Pathet Lao
 People's Republic of China
 Soviet Union
 North Korea

പടനായകർ
South Vietnam Nguyen Van Thieu
South Vietnam Ngo Dinh Diem
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ Dwight D. Eisenhower
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ John F. Kennedy
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ Lyndon B. Johnson
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ Robert McNamara
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ William Westmoreland
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ Richard Nixon
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ Gerald Ford
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ Creighton Abrams
North Vietnam Ho Chi Minh
North Vietnam Le Duan
North Vietnam Truong Chinh
North Vietnam Nguyen Chi Thanh
North Vietnam Vo Nguyen Giap
North Vietnam Pham Hung
North Vietnam Van Tien Dung
Republic of South VietnamNorth Vietnam Trần Văn Trà
North Vietnam Le Duc Tho
North Vietnam Đồng Sỹ Nguyên
North Vietnam Le Duc Anh
സൈനികശക്തി
~1,200,000 (1968)
ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാം: ~650,000
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ: 553,000 (1968)[3]
ദക്ഷിണ കൊറിയ, ന്യൂസിലാൻഡ്, തായ്ലൻഡ്, ഫിലിപ്പീൻസ്: ~61,800[4]
ഓസ്ട്രേലിയ: 7,000 (1969)[5]
~520,000 (1968)
ഉത്തര വിയറ്റ്നാം: ~340,000
ചൈന: 170,000 (1969)
സോവ്യറ്റ് യൂണിയൻ: 3,000
ഉത്തര കൊറിയ: 300
നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധക്കെടുതികൾ
South Vietnam South Vietnam dead: 220,357;[6] wounded: 1,170,000
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ US dead: 58,159;[6] 2,000 missing; wounded: 303,635[7]
ദക്ഷിണ കൊറിയ South Korea dead: 4,407;[6] wounded: 11,000
തായ്‌ലാന്റ് Thailand dead: 1,351[6]
ഫിലിപ്പീൻസ് Philippines dead: 1,000[6]
ഓസ്ട്രേലിയ Australia dead: 520;[6] wounded: 2,400*
New Zealand New Zealand dead: 37; wounded: 187

Total dead: 285,831
Total wounded: ~1,490,000

North Vietnam FNL Flag.svg North Vietnam & NLF dead/missing: 1,176,000;[6]
wounded: 600,000+[8]
ചൈന P.R. China dead: 1,446; wounded: 4,200
 Soviet Union dead: unknown, less than two dozen USSR military deaths acknowledged.

Total dead: ~1,177,446
Total wounded: ~604,000+

South Vietnamese civilian dead: 1,581,000*[6]
Cambodian civilian dead: ~700,000*
Laotian civilian dead: ~50,000*


* = approximations, see Casualties below
For more information on casualties see Vietnam War casualties

കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് വിയറ്റ്നാമും (ഉത്തര വിയറ്റ്നാം ) റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് വിയറ്റ്നാമും (ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാം) തമ്മിൽ നടന്ന ഒരു യുദ്ധമാണ് വിയറ്റ്നാം യുദ്ധം. 1959 മുതൽ ഏപ്രിൽ 30, 1975 വരെയുള്ള കാലയളവിലാണ് ഈ യുദ്ധം നടന്നത്. രണ്ടാം ഇൻഡോചൈന യുദ്ധം, വിയറ്റ്നാം പ്രതിസന്ധി എന്നീ പേരുകളിലും ഇപ്പോഴത്തെ വിയറ്റ്നാമിൽ അമേരിക്കൻ യുദ്ധം എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് സഖ്യങ്ങൾ ഉത്തര വിയറ്റ്നാമിനേയും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാമിനേയും പിന്തുണച്ചു.

തെക്കൻ വിയറ്റ്നാം ആസ്ഥാനമാക്കി പ്രവർത്തിച്ച വിയറ്റ്കോങ് എന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് സൈന്യം ഈ പ്രദേശത്തെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ ശക്തികളോടെ ഗറില്ലാ മുറയിൽ പോരാടി. വൻ സൈന്യത്തെ വിന്യസിച്ചുകൊണ്ട് പരമ്പരാഗത രീതിയിലുള്ള യുദ്ധരീതിയാണ് വടക്കൻ വിയറ്റ്നാം സ്വീകരിച്ചത്. വ്യോമസേനാ മേധാവിത്വവും വൻ ആയുധശേഖരവും പ്രയോജനപ്പെടുത്തി തെക്കൻ വിയറ്റ്നാമും അമേരിക്കയും കണ്ടെത്തി നശിപ്പിക്കൽ രീതിയിൽ (search-and-destroy) ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തി.

ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാം കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തിലാവുന്നത് തടയാനാണ് അമേരിക്ക യുദ്ധത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത്. 1960-കളുടെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ യുദ്ധോപദേശ പദ്ധതികളായി ആരംഭിച്ച ഈ ഇടപെടൽ 1965 മുതൽ സൈന്യത്തിന്റെ വിന്യാസത്തോടെ ഒരു പൂർണ്ണ യുദ്ധമായി മാറി. 1973-ഓടെ ഭൂരിഭാഗം അമേരിക്കൻ സൈന്യവും യുദ്ധത്തിൽനിന്ന് പിൻവാങ്ങുകയും, 1975-ൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ശക്തികൾ ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാമിലെ അധികാരം പിടിച്ചടക്കുകയും ചെയ്തു. അധികം വൈകാതെതന്നെ ഉത്തര-ദക്ഷിണ വിയറ്റ്നാമുകൾ ഏകീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ യുദ്ധവും യു.എസ്. ലക്ഷ്യം കാണുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടതും അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയ, സാംസ്കാരിക, വിദേശ ബന്ധ മേഖലകളിൽ വൻ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനം അമേരിക്കൻ ജനതയിൽ കാര്യമായ വിഭാഗീയതക്ക് കാരണമായി.

യുദ്ധം മൂലമുണ്ടായ ജീവനഷ്ടം വളരെ ഉയർന്നതായിരുന്നു. ഏകദേശം 58,159 യു.എസ്. സൈനികർക്ക് പുറമേ രണ്ട് പക്ഷത്തുനിന്നുമായി മുപ്പത്-നാൽപത് ലക്ഷം വിയറ്റ്നാംകാരും 15-20 ലക്ഷം ലാവോഷ്യൻ, കംബോഡിയൻ ജനങ്ങളും യുദ്ധത്തിൽ മരണപ്പെട്ടു.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. The Vietcong began an assasination campaign in early 1957. In 1959, North Vietnamese leaders began to speak publically of a "people's war" and the Vietcong conducted its first ambush of a large military unit (two ARVN companies).
  2. Vietnam War - Britannica Online Encyclopedia
  3. Vietnam War > Troops Strength
  4. http://ieas.berkeley.edu/cks/k12/ROKTimeline.doc
  5. Vietnam War 1962-72
  6. 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 6.6 6.7 Aaron Ulrich (Editor); Edward FeuerHerd (Producer & Director). (2005 & 2006). Heart of Darkness: The Vietnam War Chronicles 1945-1975 (Box set, Color, Dolby, DVD-Video, Full Screen, NTSC) [Documentary]. Koch Vision. Event occurs at 321 മിനിറ്റ്. ISBN 1-4172-2920-9.
  7. Vietnam war-eyewitness booksW.; Iraq and Vietnam: Differences, Similarities and Insights, (2004: Strategic Studies Institute)]
  8. Counting Hell: The Death Toll of the Khmer Rouge Regime in Cambodia

"http://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=വിയറ്റ്നാം_യുദ്ധം&oldid=1716800" എന്ന താളിൽനിന്നു ശേഖരിച്ചത്