കൊറിയൻ യുദ്ധം

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
കൊറിയൻ യുദ്ധം
ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ ഭാഗം
ദിവസം 25 ജൂൺ 1950—ഇന്നുവരെ
വെടിനിർത്തൽ 27 ജൂലൈ 1953ന്‌ ഒപ്പുവച്ചു
യുദ്ധക്കളം കൊറിയൻ ഉപദ്വീപ്
Casus
belli
ഉത്തരകൊറിയ ദക്ഷിണകൊറിയ ആക്രമിക്കുന്നു.
ഫലം
കൈവശഭൂമിലുള്ള
മാറ്റങ്ങൾ
DMZ; both gained little border territory at the 38th parallel.
പോരാളികൾ
 United Nations (UN Resolution 84):
 Republic of Korea
 United States
 United Kingdom
 Australia
 Belgium
 Canada
 Colombia
എത്യോപ്യ Ethiopia
ഫ്രാൻസ് France
ഗ്രീസ് Greece
 Luxembourg
 Netherlands
 New Zealand
 Philippines
ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക South Africa
 Thailand
 Turkey
Medical devices:
 Norway
 Sweden
 Denmark
 Italy
 India
North Korea and Allies:

 Democratic People's Republic of Korea
 People's Republic of China
 Soviet Union

പടനായകർ
ദക്ഷിണ കൊറിയ Syngman Rhee

ദക്ഷിണ കൊറിയ ചുങ് ഇൽ-ഗ്വോൺ
ദക്ഷിണ കൊറിയ പൈക് സൺ-യുപ്
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഹാരി എസ്. ട്രൂമാൻ
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഡ്വൈറ്റ് ഡി. ഐസനോവർ
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ ഡഗ്ലസ് മക്‌ആർഥർ
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ മാത്യു റിഡ്ജ്‌വേ
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ മാർക്ക് വെയ്ൻ ക്ലാർക്ക്
യുണൈറ്റഡ് കിങ്ഡം ക്ലെമെന്റ് ആറ്റ്ലീ
ഓസ്ട്രേലിയ റോബർട്ട് മെൻസീസ്
കാനഡ ലൂയി സെന്റ് ലോറന്റ്
ഫിലിപ്പീൻസ് Elpidio Quirino
ഫിലിപ്പീൻസ് ഫിഡെൽ വി. റാമോസ്
തുർക്കി Tahsin Yazıcı

ഉത്തര കൊറിയ കിം ഇൽ-സങ്

ഉത്തര കൊറിയ ചോയ് യങ്ങ്-കുൺ
ഉത്തര കൊറിയ കിം ചെക്
ചൈന മാവോ സേതൂങ്
ചൈന പെങ് ദെഹുവായ്
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ജോസഫ് സ്റ്റാലിൻ

സൈനികശക്തി
ദക്ഷിണ കൊറിയ 590,911

അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ 480,000
യുണൈറ്റഡ് കിങ്ഡം 63,000[1]
കാനഡ 26,791[2]
ഓസ്ട്രേലിയ 17,000
ഫിലിപ്പീൻസ് 7,430[3]
തുർക്കി 5,455[4]
നെതർലന്റ്സ് 3,972
ഫ്രാൻസ് 3,421[5]
ഗ്രീസ് 2,163[6]
New Zealand 1,389
തായ്‌ലാന്റ് 1,294
എത്യോപ്യ 1,271
Colombia 1,068
ബെൽജിയം 900
ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക 826
ലക്സംബർഗ് 44
Total: 1,207,010

ഉത്തര കൊറിയ 260,000

ചൈന 926,000
സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ 26,000
Total: 1,212,000
Note: The figures vary by source; peak unit-strength varied during war.

നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധക്കെടുതികൾ
ദക്ഷിണകൊറിയ
137,899 KIA[7]
450,742 WIA[7]
32,838 MIA അഥവ POW[7]
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ
36,516 മരിച്ചു (including 2,830 non-combat deaths)
92,134 wounded
8,176 MIA
7,245 POW[8]
യുണൈറ്റഡ് കിങ്ഡം
1,109 dead[9]
2,674 wounded
1,060 MIA or POW[10]
ടർക്കി
721 dead[11]
2,111 wounded
168 MIA
216 POW
കാനഡ
516 dead[12]
1,042 wounded
ഓസ്ട്രേലിയ
339 dead[13]
1,200 wounded
ഫ്രാൻസ്
300 KIA or MIA[14]
ഗ്രീസ്
194 KIA[15]
459 wounded
കൊളംബിയ
163 dead[16]

448 wounded
2 MIA
28 POW
നെതർലൻഡ്സ്
123 KIA[17]
ഫിലിപ്പീൻസ്
112 KIA[3]
Belgium
101 KIA[18]
478 Wounded
5 MIA
New Zealand
33 KIA[19]
South Africa
28 KIA and 8 MIA[20]
Luxembourg
2 KIA[18]
Total: 778,053

North Korea:
215,000 dead
303,000 wounded
120,000 MIA or POW[10]
China
(Official data):

114,000 killed in combat
34,000 non-combat deaths
380,000 wounded
21,400 POW[21]
(U.S. estimate):[10]
400,000+ dead
486,000 wounded
21,000 POW
Soviet Union:
282 dead[22]
Total: 1,187,682-1,545,822
Total civilians killed/wounded: 2.5 million (est.)[7]
South Korea: 990,968
373,599 killed[7]
229,625 wounded[7]
387,744 abducted/missing[7]
North Korea: 1,550,000 (est.)[7]

ദക്ഷിണകൊറിയയും ഉത്തരകൊറിയയും തമ്മിൽ 1950കളിൽ നടന്ന യുദ്ധമാണ്‌ കൊറിയൻ യുദ്ധം (1950-53) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ദക്ഷിണകൊറിയയെ പിന്തുണച്ചപ്പോൾ ചൈന ഉത്തരകൊറിയയെ പിന്തുണച്ചു. സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ ഉത്തരകൊറിയയ്ക്ക് വ്യോമപിന്തുണ നൽകുകയും ചെയ്തു. 1950 ജൂൺ 25ന്‌ ആരംഭിച്ച യുദ്ധം 1953 ജൂലൈ 27ന്‌ സമാധാനഉടമ്പടി ഒപ്പുവച്ചതോടെ അവസാനിച്ചു.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ സൈന്യത്തെയും വിലകുറച്ചു കാണരുതെന്ന് ദക്ഷിണ കൊറിയൻ സൈന്യവും അമേരിക്കൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യു.എൻ സൈന്യവും പാഠം പഠിച്ച യുദ്ധമായിരുന്നു ഇത്. ഉത്തര കൊറിയയെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാനായി മുൻധാരണകൾ ലംഘിച്ച് ഉത്തര കൊറിയയിലേക്ക് മുന്നേറിയ ദക്ഷിണ കൊറിയൻ - അമേരിക്കൻ സൈനികർ ചൈനീസ്‌ അതിർത്തി വരെ ചെന്നെത്തി. അതുവരെ ഉത്തര കൊറിയയെ പിന്നിൽ നിന്ന് പിന്തുണക്കുക എന്ന തന്ത്രം മാത്രം പ്രയോഗിച്ച ചൈന , ശത്രുസൈന്യം തങ്ങളുടെ അതിർത്തിവരെയെത്തിന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ, ശക്തമായി തിരിച്ചടിക്കുകയായിരുന്നു. 1,80,000 പേരുള്ള ചൈനീസ്‌ പട്ടാളത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ യു.എസ് - ദക്ഷിണകൊറിയൻ സേനകൾക്ക് പിന്തിരിഞ്ഞോടേണ്ടിവന്നു. ഉത്തര കൊറിയൻ പ്രദേശം മുഴുവനായി കൈവിട്ട് പിന്തിരിഞ്ഞോടേണ്ടിവന്ന സംയുക്ത സേനക്ക് ദക്ഷിണകൊറിയയുടെ കുറെ ഭാഗം കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ട ശേഷമാണ് ചുവടുറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.

യുദ്ധകാരണം[തിരുത്തുക]

ഒന്നായിക്കിടന്നിരുന്ന കൊറിയയെ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ അവസാനം അമേരിക്കയും സോവിയറ്റ്‌ യൂണിയനും തമ്മിലുള്ള ധാരണപ്രകാരം തെക്കും വടക്കും ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരുന്നു. '38-മത് പാരലൽ ' എന്ന സാങ്കൽപ്പിക രേഖക്ക് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി രണ്ടു വൻശക്തികളും ആധിപത്യമുറപ്പിച്ചു. 1947ൽ അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ യു.എൻ അസ്സംബ്ലി കൊറിയയിൽ ജനാധിപത്യരീതിയിലുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ്‌ നടത്താനുള്ള പ്രമേയം പാസ്സാക്കി. എന്നാൽ സോവിയറ്റ്‌ യൂണിയനും ഉത്തര കൊറിയയും ഈ യു.എൻ നീക്കത്തെ അനുകൂലിച്ചില്ല. എങ്കിലും തെരഞ്ഞെടുപ്പ്‌ നടക്കുകയും സിംഗ്മാൻ റീ ദക്ഷിണ കൊറിയയുടെ ആദ്യ പ്രസിഡൻറ് ആവുകയും ചെയ്തു. തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ തുടർന്ന് ദക്ഷിണ കൊറിയയിൽ നിന്ന് അമേരിക്കൻ സേന മുഴുവനായി പിൻവാങ്ങി. അതെ സമയം കിം ഇൽ സൂങ്ങിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ ഭരണകൂടത്തിന് ഉത്തരകൊറിയയുടെ ഭരണം കൈമാറിക്കൊണ്ട് സോവിയറ്റ്‌ യൂണിയൻ അവിടെനിന്ന് പിന്മാറി. ഇതേ തുടർന്ന് 1948 സെപ്റ്റംബറിൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് പീപ്പ്ൾസ് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കൊറിയ എന്നപേരിൽ ഉത്തര കൊറിയ ഒരു രാഷ്ട്രമായി പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. ഇതോടെ ദക്ഷിണ - ഉത്തര കൊറിയകൾ തമ്മിലുള്ള തർക്കവും ശീതസമരവും കൂടുതൽ കരുത്താർജിച്ചു

യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നു[തിരുത്തുക]

1950 ജൂൺ 25ന് സോവിയറ്റ്‌ - ചൈനീസ്‌ മൗനാനവാദത്തോടെ ഉത്തര കൊറിയ , ദക്ഷിണ കൊറിയയെ ആക്രമിച്ചു. സോവിയറ്റ്‌ ടാങ്കുകളും യുദ്ധവിമാനങ്ങളും 1,35,000 സൈനികരുമായി ഉത്തര കൊറിയ തുറന്നുവിട്ട ആക്രമണം നേരിടാൻ ടാങ്കുകളോ , മറ്റു ശക്തിയേറിയ ആയുധങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്ന ദക്ഷിണ കൊറിയക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. നാലുമുന്നണികളിലൂടെയും ഇരമ്പിക്കയറിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഉത്തരകൊറിയൻ സേന ദക്ഷിണ കൊറിയയുടെ പല പ്രദേശങ്ങളും പിടിച്ചടക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. യു.എൻ രക്ഷാ സമിതി ആക്രമണത്തെ അപലപിക്കുകയും ഉത്തരകൊറിയയോട് 38 പാരലലിനു അപ്പുറത്തേക്ക് പിന്മാറാൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. മാത്രമല്ല ദക്ഷിണ കൊറിയൻ റിപ്പബ്ലിക്കിനെ എല്ലാ വിധത്തിലും സഹായിക്കാൻ അംഗരാഷ്ട്രങ്ങളോട് അഭ്യർഥിച്ചു.

അമേരിക്ക ഇതൊരു അവസരമാക്കി. അമേരിക്കൻ കോണ്ഗ്രസ്സ് കൊറിയയിലെ ഇടപെടലിന് അംഗീകാരം നൽകുന്നതിന് മുൻപ്‌ തന്നെ, പ്രസിഡൻറ് ട്രൂമാൻ യു.എൻ രക്ഷാ സമിതിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ദക്ഷിണകൊറിയയെ സഹായിക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ ജപ്പാന്റെ നിരുപാധിക കീഴടങ്ങലിനു വഴിയൊരുക്കിയ, പസഫിക്‌ മേഖലയിലെ സുപ്രീം കമാൻഡറായിരുന്ന ജനറൽ മക്‌ ആർതറെ കൊറിയൻ സൈനിക ഇടപെടലിൻറെ ചുമതല ഏൽപിച്ചു. എന്ത് വിലകൊടുത്തും ഉത്തര കൊറിയൻ സേനയെ തുരത്തുക എന്ന് നിർദ്ദേശം നൽകി.

ദക്ഷിണകൊറിയയിലെ സോൾ നഗരത്തിനു പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്ത്‌ 70,000 സൈനികരെ കടൽ മാർഗ്ഗം ഇറക്കിക്കൊണ്ടായിരുന്നു മക്‌ ആർതറിന്റെ തുടക്കം. അതെ സമയം, തെക്ക് കിഴക്കൻ മേഖലയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു സംഘവും ആക്രമണം തുടങ്ങി. രണ്ടു ഭാഗത്തുനിന്നുമുല്ല ശക്തമായ ആക്രമണത്തിൽ ഉത്തരകൊറിയൻ സേന പതറി. ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു അവർ പിന്മാറ്റം ആരംഭിച്ചു. രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ തലസ്ഥാനമായ സോൾ മക്‌ ആർതറിന്റെ സേന തിരിച്ചു പിടിച്ചു. 1,25,000 ഉത്തരകൊറിയൻ സൈനികർ യുദ്ധത്തടവുകാരായി. കേവലം ഒരു മാസം മുൻപ്‌ ദക്ഷിണകൊറിയയിൽ ആധിപത്യം ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് ലോകം വിധിയെഴുതിയ ഉത്തരകൊറിയ ഭീരുക്കളെ പോലെ പിന്തിരിഞ്ഞോടുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു ലോകം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവാതെ ഉത്തരകൊറിയൻ സേന അതിർത്തിയായ 38 പാരലലിനു അപ്പുറത്തേക്ക് പിൻവാങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ മക്‌ ആർതർക്ക് മതിയായില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ ആഭിമുഖ്യമുള്ള ഉത്തരകൊറിയൻ സേനയെ എന്നെന്നേക്കുമായി നിലം പരിശാക്കണം. തുടർന്ന് , രണ്ടു കൊറിയകളെയും സംയോജിപ്പിക്കണം. ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻറെ ലക്‌ഷ്യം. അമേരിക്കൻ ഗവൺമെന്റ് ഇക്കാര്യത്തിൽ മക്‌ ആർതർക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്രം കൊടുത്തു.

ചില കാര്യങ്ങളിൽ മക്‌ ആർതർക്ക് അമേരിക്കൻ ഗവൺമെന്റ് മുന്നറിയിപ്പ്‌ നൽകിയിരുന്നു. ഉത്തരകൊറിയൻ സേനയെ തുരത്താനുള്ള ശ്രമത്തിൽ ഒരു കാരണവശാലും കൊറിയയോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന സോവിയറ്റ്‌ മഞ്ചൂറിയയുടെ അതിർത്തി കടക്കരുത്, സോവിയറ്റ്‌, ചൈന സേനാ ശക്തി ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു എങ്കിൽ സൈനിക നടപടി തുടരരുത്, സോവിയറ്റ്‌ മഞ്ചൂറിയൻ അതിർത്തി ആക്രമണത്തിൽ കൊറിയക്കാരല്ലാത്ത സൈനികർ പങ്കെടുക്കരുത്, എന്നിങ്ങനെ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ . വിജയം കൈപ്പിടിയിലായെന്ന് ഉറപ്പിച്ച മക്‌ ആർതർ , ചൈനയോ , സോവിയറ്റ് യൂണിയനോ ഉത്തരകൊറിയയുടെ സഹായത്തിനെത്തുമെന്ന് കരുതിയില്ല. ഇതിനിടെ ദക്ഷിണകൊറിയൻ സേനക്ക് കീഴടങ്ങി കിം ഇൽ സുങ്ങ് ഭരണകൂടം വീഴുകയും ചെയ്തു. മക്‌ ആർതറുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യു.എസ് സൈന്യം വർദ്ധിച്ച ആവേശത്തോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ചൈനയുടെ മഞ്ചൂറിയ അതിർത്തിയായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം. ഇതിനിടെ ചൈന കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവപൂർവം വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സൈന്യം യു.എസ് സേന കൂടുതൽ കൂടുതൽ മുന്നേറിയാൽ , തങ്ങൾ യുദ്ധത്തിൽ ഇടപെടും എന്ന് ചൈനീസ്‌ പ്രധാനമന്ത്രി ചൌ എൻലായ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതിമാറ്റം[തിരുത്തുക]

യുദ്ധത്തിൽ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും അധീനതയിൽ വന്നത് കാണിക്കുന്ന മാപ്പ്

1950 ഒക്ടോബർ 25 അമേരിക്കൻ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സംയുക്തസേന യാലു നദീതീരത്തെത്തിയപ്പോൾ ചൈന ആദ്യത്തെ പ്രത്യാക്രമണം അഴിച്ചു വിട്ടു. കനത്ത തിരിച്ചടിയായിരുന്നു അത്. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ മക്‌ ആർതറിന്റെ സർവ കണക്കുകൂട്ടലുകളും തകിടം മറിച്ച്‌ ചൈന ഉത്തരകൊറിയൻ സെനക്കൊപ്പം കനത്ത തിരിച്ചടി ആരംഭിച്ചു. എന്നാൽ ചൈന യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മക്‌ ആർതറും സൈനികനേതൃത്വവും ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ല. പക്ഷെ കാറ്റ്‌ അമേരിക്കൻ ദക്ഷിണകൊറിയൻ മുന്നേറ്റത്തിന് എതിരായിരുന്നു.

കൃത്യം ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞ് നവംബർ 26ന് അമേരിക്കൻ സൈന്യം വീണ്ടും മഞ്ചൂറിയൻ അതിർത്തി ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. അവരെ ചോൻചോങ്ങ് നദീതീരത്ത് ചൈനീസ്‌ സേന നേരിട്ടു. അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന് കനത്ത നാശമാണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചത്. മുൻനിരയിലൂടെ ഇരച്ചു കയറിയ ചൈനീസ്‌ പട്ടാളം, അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തെ രണ്ടു മൈൽ പിന്നിലേക്ക്‌ തള്ളി. 1,80,000 ചൈനീസ്‌ പട്ടാളക്കാർ വിവിധ ദിശകളിലൂടെ നടത്തിയ കനത്ത ആക്രമണത്തിൽ മക്‌ ആർതറുടെ സേന തകരാൻ തുടങ്ങി. പല ഭാഗത്തും അമേരിക്കൻ സൈന്യം പിൻവാങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അമേരിക്കൻ സേനയുടെ വിവിധ ഡിവിഷനുകൾ ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി തകർന്നു തുടങ്ങി. രണ്ടാം ഡിവിഷന് ഒരൊറ്റ പകലിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടത് 3000 പട്ടാളക്കാരെയായിരുന്നു.

നഷ്ട്പ്പെട്ടതൊക്കെ തിരിച്ചെടുക്കണമെന്ന വാശിയായിരുന്നു ഉത്തരകൊറിയൻ - ചൈനീസ്‌ അധികൃതർക്ക്‌ . തലസ്ഥാനമായ പ്യോംങ്യാംഗ് ഡിസംബർ 5ന് അവർ തിരിച്ചു പിടിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങളിൽ 11,000 സേനാംഗങ്ങൾ മരിച്ച അമേരിക്കൻ - ദക്ഷിണകൊറിയൻ സൈന്യത്തിന്റെ മനോവീര്യം തീർത്തും തകർന്നിരുന്നു. നില്കക്കള്ളിയില്ലാതെ അവർ പിന്മാറാൻ തുടങ്ങി. ഡിസംബർ 25 ആയപ്പോഴേക്കും ഏതാണ്ട് ഒരു ലക്ഷത്തോളം സൈനികർ ദക്ഷിണ കൊറിയയിലേക്ക് മടങ്ങി. സംയുക്ത സേനയുടെ പരാജയം ആസ്വദിച്ച ചൈനീസ് - ഉത്തര കൊറിയൻ സേന ദക്ഷിണ കൊറിയക്ക് നേരെ പടക്കുതിരകളെ പോലെ നീങ്ങി. 1951 ജനുവരി 4ന് അവർ ദക്ഷിണ കൊറിയൻ തലസ്ഥാനമായ സോൾ നഗരം പിടിച്ചെടുത്തു പ്രതികാരം ചെയ്തു. രാജ്യാന്തര ധാരണകൾ അവഗണിച്ചു ധിക്കാരപൂർവം സൈനിക സാഹസത്തിനിറങ്ങി പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങിയ മക് ആർതറിനു ഏറെ കഴിയാതെ സ്ഥാനമൊഴിയേണ്ടി വന്നു.

രണ്ടുവർഷം കൂടി യുദ്ധം നീണ്ടു. 1953 ജൂലൈ 27ന്‌ സമാധാനഉടമ്പടി ഒപ്പുവച്ചതോടെ അവസാനിച്ചു.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. "On This Day 29 August 1950". BBC. ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  2. "Veterans Affairs Canada —The Korean War". Veterans Affairs Canada. ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  3. 3.0 3.1 "Filipino Soldiers in the Korean War (video documentary)". ശേഖരിച്ചത്: 2008-03-24. 
  4. Walker, Jack D. "A brief account of the Korean War". ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  5. "French Participation in the Korean War". Embassy of France. ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  6. Thomas, Nigel; Chappell, Mike (1986). The Korean War 1950-53. Oxford: Osprey Publishing. pp. 22–23. ഐ.എസ്.ബി.എൻ. 0850456851. 
  7. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 "Casualties of Korean War". Ministry of National Defense of Republic of Korea. ശേഖരിച്ചത്: 2007-02-14. 
  8. "All POW-MIA Korean War Casualties". ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  9. "The UK & Korea, Defence Relations". Office of the Defence Attache, British Embassy, Seoul. ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  10. 10.0 10.1 10.2 Hickey, Michael. "The Korean War: An Overview". ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-16. 
  11. "The Turks in the Korean War". ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-15. 
  12. "Canadians in Korea: Epilogue". Veterans Affairs Canada. 1998-10-06. ശേഖരിച്ചത്: 2007-10-27. 
  13. "Korean War 1950–53: Epilogue". Australian War Memorial. 2007-10-16. ശേഖരിച്ചത്: 2007-11-12. 
  14. "Departure of the French batallion". French newsreels archives (Les Actualités Françaises). 2003-11-05. ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-16. 
  15. "Greek Expeditionary Force". Korean War.com. 
  16. "Según la página oficial de la Armada Naval de la República de Colombia". 
  17. "Oprichting van Nederlands VN-detachement bestemd voor Korea". www.defensie.nl. 
  18. 18.0 18.1 "Belgium United Nations Command". www.belgian-volunteercorps-korea.be. 
  19. "New Zealand in the Korean War". www.nzhistory.net.nz. 
  20. "South Africa in the Korean War". korean-war.com. November 20, 2006. 
  21. Xu, Yan. "Korean War: In the View of Cost-effectiveness". Consulate-General of the People's Republic of China in New York. ശേഖരിച്ചത്: 2007-08-16. 
  22. Кривошеев Г. Ф., Россия и СССР в войнах XX века: потери вооруженных сил. Статистическое исследование (Krivosheev G. F., Russia and the USSR in the wars of the 20th century: losses of the Armed Forces. A Statistical Study Greenhill 1997 ISBN 1-85367-280-7)(Russian)
"http://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=കൊറിയൻ_യുദ്ധം&oldid=1801762" എന്ന താളിൽനിന്നു ശേഖരിച്ചത്