റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് വെനീസ്

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search

Most Serene Republic of Venice
Simple Labarum.svg
697 – 1797 Flag of the Habsburg Monarchy.svg
 
Flag of the Repubblica Cisalpina.svg
 
Flag of France.svg
കൊടി ചിഹ്നം
കൊടി ചിഹ്നം
Location of Venice
The Republic of Venice in 1789
തലസ്ഥാനം Eraclea
(697–742)
Malamocco
(742–810)
Venice
(810–1797)
ഭാഷ Italian
Venetian
Latin
ഭരണക്രമം Parliamentary merchant republic with elective monarchistic features.
Doge
 - 697–717 (first) Paolo Lucio Anafestoa
 - 1789–1797 (last) Ludovico Manin
Legislature Great Council
 - Upper Chamber Senate
 - Lower Chamber Council of Ten
കാലഘട്ടം Middle Ages - Early modern period
 - Established1 697
 - Golden Bull of Alexios I
1082
 - Fourth Crusade 1202–04
 - Battle of Lepanto 1571
 - Treaty of Leoben 17 April 1797
 - Treaty Campo Formio 18 October
നാണയം Venetian ducat
Venetian lira
ഇന്ന്  Italy
 Slovenia
 Croatia
 Montenegro
 Albania
 Greece
 Cyprus
a. ^ Paolo Lucio Anafesto is traditionally the first Doge of Venice, but John Julius Norwich suggests that this may be a mistake for Paul, Exarch of Ravenna, and that the traditional second doge Marcello Tegalliano may have been the similarly named magister militum to Paul. Their existence as doges is uncorroborated by any source before the 11th century, but as Norwich suggests, is probably not entirely legendary. Traditionally, the establishment of the Republic is, thus, dated to 697.

റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് വെനീസ് (ഇറ്റാലിയൻ: Repubblica di Venezia, പിന്നീട്: Repubblica Veneta; വെനീഷ്യൻ: República de Venècia, പിന്നീട്: República Vene) പരമ്പരാഗതമായി ലാ സെരെനിഷിമ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.(English: Most Serene Republic of Venice) (Italian: Serenissima Repubblica di Venezia; Venetian: Serenìsima Repùblica Vèneta) എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിനും പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിനും ഇടയ്ക്ക് നിലനിന്നിരുന്ന വടക്കുകിഴക്കൻ ഇറ്റലിയിലെ ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രവും ഭരണകൂടവുമായിരുന്നു. മധ്യകാലഘട്ടങ്ങളിലും നവോത്ഥാനകാലത്തും യൂറോപ്പിലെ സാമ്പത്തിക, വ്യാപാര ശക്തികളായിരുന്നു ഇത്. വെനിസ് നഗരത്തിന്റെ ചരിത്രപ്രാധാന്യമുള്ള സമ്പന്നമായ നഗരത്തിലെ ലഗൂൺ സമൂഹത്തിൽ ഇത് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തിനു ശേഷം യൂറോപ്യൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിൽ പീഡനത്തിന് വിധേയരായ ജനങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു തുറമുഖമായിട്ടാണ് വെനീസിലെ സിറ്റി സംസ്ഥാനം രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടത്. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഇവിടെ ഉപ്പുവ്യാപാരമായിരുന്നു (സാൾട്ട് റോഡ്) നടന്നിരുന്നത്.

ചിത്രശാല[തിരുത്തുക]

ഇതും കാണുക[തിരുത്തുക]

അവലംബം[തിരുത്തുക]

കുറിപ്പുകൾ[തിരുത്തുക]

ബിബ്ലിയോഗ്രാഫി[തിരുത്തുക]

പ്രാഥമിക ഉറവിടം[തിരുത്തുക]

സെക്കണ്ടറി ഉറവിടങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

  • Benvenuti, Gino (1989). Le repubbliche marinare. Rome: Newton Compton. 
  • Brown, Patricia Fortini (2004). Private Lives in Renaissance Venice: art, architecture, and the family.
  • Chambers, D. S. (1970). The Imperial Age of Venice, 1380–1580. London: Thames & Hudson. The best brief introduction in English, still completely reliable.
  • Drechsler, Wolfgang (2002). Venice Misappropriated. Trames 6(2):192–201. A scathing review of Martin & Romano 2000; also a good summary on the most recent economic and political thought on Venice.
  • Garrett, Martin (2006). Venice: a Cultural History. Revised edition of Venice: a Cultural and Literary Companion (2001).
  • Grubb, James S. (1986). When Myths Lose Power: Four Decades of Venetian Historiography. Journal of Modern History 58, pp. 43–94. The classic "muckraking" essay on the myths of Venice.
  • Howard, Deborah, and Sarah Quill (2004). The Architectural History of Venice.
  • Hale, John Rigby (1974). Renaissance Venice. ISBN 0-571-10429-0.
  • Lane, Frederic Chapin (1973). Venice: Maritime Republic. ISBN 0-8018-1445-6. A standard scholarly history with an emphasis on economic, political and diplomatic history.
  • Laven, Mary (2002). Virgins of Venice: Enclosed Lives and Broken Vows in the Renaissance Convent. The most important study of the life of Renaissance nuns, with much on aristocratic family networks and the life of women more generally.
  • Mallett, M. E. and Hale, J. R. (1984). The Military Organisation of a Renaissance State, Venice c. 1400 to 1617. ISBN 0-521-03247-4.
  • Martin, John Jeffries and Dennis Romano (eds.) (2002). Venice Reconsidered: The History and Civilization of an Italian City-State, 1297–1797. Johns Hopkins UP. The most recent collection on essays, many by prominent scholars, on Venice.
  • Melisseides Ioannes A. (2010), E epibiose:odoiporiko se chronus meta ten Alose tes Basileusas (1453-1605 peripu), (in Greek), epim.Pulcheria Sabolea-Melisseide, Ekd.Vergina Athens, (Worldcat, Regesta Imperii, etc.), p. 91-108, ISBN 9608280079
  • Muir, Edward (1981). Civic Ritual in Renaissance Venice. Princeton UP. The classic of Venetian cultural studies, highly sophisticated.
  • Norwich, John Julius (1982). A History of Venice. New York City: Alfred A. Knopf. 
  • Prelli, Alberto. Sotto le bandiere di San Marco, le armate della Serenissima nel '600, Itinera Progetti, Bassano del Grappa, 2012
  • Rosand, David (2001). Myths of Venice: The Figuration of a State. How writers (especially English) have understood Venice and its art.
  • Tafuri, Manfredo (1995). Venice and the Renaissance. On Venetian architecture.
  • Tafel, Gottlieb Lukas Friedrich, and Georg Martin Thomas (1856). Urkunden zur älteren Handels- und Staatsgeschichte der Republik Venedig.
  • Tomaz, Luigi (2007). Il confine d'Italia in Istria e Dalmazia. Foreword by Arnaldo Mauri. Conselve: Think ADV.
  • Tomaz, Luigi. In Adriatico nel secondo millennio. Foreword by Arnaldo Mauri.
  • Tomaz, Luigi (2001). In Adriatico nell'antichità e nell'alto medioevo. Foreword by Arnaldo Mauri. Conselve: Think ADV.

ബാഹ്യ ലിങ്കുകൾ[തിരുത്തുക]