ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയപ്രതിജ്ഞ

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
ഇന്ത്യ ഭാരതത്തിന്റെ ദേശീയപ്രതീകങ്ങൾ
പതാക ത്രിവർണം
ചിഹ്നം സാരനാഥിലെ അശോകസ്തംഭം
ഗാനം ജന ഗണ മന
ഗീതം വന്ദേ മാതരം
മൃഗം രാജകീയ ബംഗാൾ കടുവ
പക്ഷി മയിൽ
പുഷ്പം താമര
ജലജീവി സുസു
വൃക്ഷം പേരാൽ[1]
ഫലം മാങ്ങ
കളി ഹോക്കി
ദിനദർശിക ശകവർഷം

ഇന്ത്യൻ റിപ്പബ്ലിക്കിനോടുള്ള കൂറ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തു പ്രതിജ്ഞയാണ് ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ. സാധാരണയായി, പൊതുചടങ്ങളുകളിലും പ്രത്യേകിച്ച്, സ്കൂളുകളിലും സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനാഘോഷം, റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനാഘോഷം എന്നീ ചടങ്ങുകളിലും ജനങ്ങളൊന്നാകെ ഇത് ചൊല്ലുന്നു.

തെലുങ്ക് ഭാഷയിലാണ് ആദ്യമായി പ്രതിജ്ഞ എഴുതപ്പെട്ടത്. 1962-ൽ പൈദിമാരി വെങ്കട സുബ്ബറാവുവാണ് ഇത് തയ്യാറാക്കിയത്. 1963-ൽ വിശാഖപട്ടണത്തെ സ്കൂളുകളിൽ വ്യാപകമായി ചൊല്ലി തുടങ്ങി.[2] 1964-ൽ ബാംഗ്ലൂരിൽ ചേർന്ന കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ ഉപദേശക സമിതി യോഗം, അതിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷനും കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയുമായ എം.സി. ചഗ്ലയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സ്കൂളുകളിൽ ഈ പ്രതിജ്ഞ കുട്ടികളെക്കൊണ്ട് ചൊല്ലിപ്പിക്കുന്നതിന് തീരുമാനമെടുക്കുകയും തൊട്ടടുത്ത റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനമായ 1965 ജനുവരി 26-ന് ആ പതിവ് നിലവിൽ വരുകയും ചെയ്തു. ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ പ്രാദേശിക ഭാഷകളിൽ വിവർത്തനം ചെയ്യണമെന്നും സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ ആദ്യ താളിൽ അച്ചടിക്കണെമെന്നും സമിതി നിർദ്ദേശിച്ചു.[3]

ഉത്ഭവം[തിരുത്തുക]

പ്രമുഖ തെലുങ്ക് എഴുത്തുകാരനായിരുന്ന പൈദിമാരി വെങ്കട സുബ്ബറാവുവാണ് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ രചിച്ചത്. വിശാഖപട്ടണത്ത് ജില്ലാ ട്രഷറി ഓഫീസറായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനിടെ 1962 സെപ്റ്റംബർ 17 നാണ് അദ്ദേഹം ഇത് തയ്യാറാക്കിയത്. ആന്ധ്രയിലെ നൽഗോണ്ട ജില്ലയിലെ അനപർത്തി സ്വദേശിയായ അദ്ദേഹം ഈ പ്രതിജ്ഞ പ്രമുഖ കോൺഗ്രസ്സ് നേതാവായിരുന്ന തെന്നതി വിശ്വനാഥത്തിന് നൽകുകയും അദ്ദേഹം അത് അന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന വി.വി.ജി. രാജുവിന് കൈമാറുകയും ചെയ്തു. [4] അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം 1963 -ൽ തന്നെ അനവധി വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ഈ പ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലുവാൻ ആരംഭിച്ചു.[2]

ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ സാധാരണയായി സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളുടെ പതിവ് അസംബ്ലിയിലും സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനാഘോഷം, റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനാഘോഷം തുടങ്ങിയ പൊതു ചടങ്ങുകളിലും ജനങ്ങളൊന്നാകെ ഏറ്റുചൊല്ലുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ ഗാനം, ദേശീയ ഗീതം എന്നിവയുടെ രചയിതാക്കളെപ്പോലെ പ്രതിജ്ഞയുടെ രചയിതാവായ സുബ്ബറാവു പ്രസിദ്ധനായില്ല. എന്നാൽ ഇന്ത്യാ സർക്കാരിന്റെ മാനവശേഷി വികസന വകുപ്പിന്റെ രേഖകളിൽ അദ്ദേഹമാണ് ഇതിന്റെ രചയിതാവ് എന്നത് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. താൻ തയ്യാറാക്കിയ പ്രതിജ്ഞ ഇത്ര കണ്ട് വ്യാപകമായി ചൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് സുബ്ബറാവു പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നല്ലത്രെ. തന്റെ പേരക്കുട്ടി അവളുടെ പാഠപുസ്തകത്തിൽ നിന്നും പ്രതിജ്ഞ വായിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോഴാണ് ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ എന്ന നിലയിലുള്ള അതിന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കിയത്. [4]

പ്രതിജ്ഞ[തിരുത്തുക]

മലയാളത്തിൽ[തിരുത്തുക]

ഇന്ത്യ എന്റെ രാജ്യമാണ്‌.
എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാരും എന്റെ സഹോദരീസഹോദരന്മാരാണ്‌.
ഞാൻ എന്റെ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
സമ്പൂർണവും വൈവിദ്ധ്യപൂർണവുമായ അതിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിൽ ഞാൻ അഭിമാനംകൊള്ളുന്നു.
ആ സമ്പത്തിനു അർഹനാകുവാൻ ഞാൻ എല്ലായ്പോഴും ശ്രമിക്കുന്നതാണ്.
ഞാൻ എന്റെ മാതാപിതാക്കളെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും മുതിർന്നവരെയും ബഹുമാനിക്കും.
ഞാൻ എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെയും എന്റെ നാട്ടുകാരുടെയും ക്ഷേമത്തിനും ഐശ്വര്യത്തിനും വേണ്ടി പ്രയത്നിക്കും.
ജയ് ഹിന്ദ്.

ഇംഗ്ലീഷിൽ[തിരുത്തുക]

India is my country and all Indians are my brothers and sisters.
I love my country and I am proud of its rich and varied heritage.
I shall always strive to be worthy of it.
I shall give my parents, teachers and all elders, respect, and treat everyone with courtesy.
To my country and my people, I pledge my devotion.
In their well being and prosperity alone, lies my happiness.
Jai Hind.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. http://knowindia.gov.in/knowindia/national_symbols.php?id=5
  2. 2.0 2.1 "വിശാഖപട്ടണം റിമമ്പേഴ്സ് പ്ലെഡ്ജ് കമ്പോസർ". ദി ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ. സെപ്റ്റംബർ 14,2012. 
  3. ബിശ്വാസ്, അരബിന്ദ; അഗർവാൾ, S. P. (1 ജനുവരി 1986). ഡെവലപ്പ്മെന്റ് ഓഫ് എജ്യൂക്കേഷൻ ഇൻ ഇന്ത്യ:എ ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സർവ്വേ ഓഫ് ഡോക്യുമെന്റ് ബിഫോർ ആൻഡ് ആഫ്റ്റർ ഇൻഡിപ്പെൻഡൻസ്. കൺസെപ്റ്റ് പബ്ലിഷിംഗ് കമ്പനി. p. 140. ഐ.എസ്.ബി.എൻ. 978-81-7022-066-4. ശേഖരിച്ചത് 22 ജനുവരി 2013. 
  4. 4.0 4.1 "ദി പ്ലെഡ്ജ് നൌ 50, ഈസ് ദ പ്രൈഡ് ഓഫ് തെലുഗുസ്!". ദി ഹിന്ദു. സെപ്റ്റംബർ 14, 2012.