പൂനെ പാക്റ്റ്

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search

ഭാവി ഇന്ത്യയുടെ ഘടന ചർച്ച ചെയ്യാൻ വിളിച്ചു കൂട്ടിയ രണ്ടാം വട്ട മേശ സമ്മേളനത്തോട് ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്ന ഒന്നാണ് 1932 സെപ്തംബർ 24 ന് ഒപ്പിട്ട പൂനെ കരാറും (Pune Pact) അതിനു മുന്നോടിയായി നടന്ന സംഭവ വികാസങ്ങളും.

ചരിത്രം[തിരുത്തുക]

നിസ്സഹകരണപ്രസ്ഥാനം പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതിനാൽ ഒന്നാം വട്ടമേശ സമ്മേളനത്തിൽ കോൺഗ്രസ്സ് പങ്കെടുത്തിരുന്നില്ല. അവർ സമ്മേളനത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്. രണ്ടാം വട്ടമേശ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ബ്രിട്ടനുമായി കോൺഗ്രസ്സ് സംസാരിക്കുകയും പ്രതിനിധിയായി ഗാന്ധി പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തു.

തൊട്ടുകൂടാത്തവർ, മുസ്ലിം, കൃസ്ത്യൻ, പാഴ്സി, സിഖ് തുടങ്ങിയവരുടെ സ്വയം പ്രാതിനിധ്യത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഗാന്ധി ശ്രമിച്ചു[അവലംബം ആവശ്യമാണ്]. പ്രസ്തുത വിഭാഗങ്ങളുടെ നേതാക്കളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയ ഗാന്ധി പിന്നീട് അവരുടെ പ്രത്യേക പ്രാതിനിധ്യത്തിനു അനുവാദം നൽകി. എന്നാൽ തൊട്ടുകൂടാത്തവരുടെ പ്രത്യേക അവകാശം അംഗീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒട്ടും തയ്യാറായില്ല. അത് അംബേദ്കറും ഗാന്ധിയും തമ്മിലുള്ള വലിയ വാഗ്വാദങ്ങൾക്ക് കാരണമായി[1]. രണ്ടു പേരുടെയും പുസ്തകങ്ങളിലും എഴുത്തുകളിലും ഈ വിഷയത്തെ കുറിച്ചുള്ള നിരവധി പരാമർശങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയും.

തൊട്ടു കൂടാത്തവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കാനുള്ള അവകാശം ഗാന്ധി അംബേദ്കർക്ക് നൽകിയില്ല. അംബേദ്‌കർ ഗാന്ധിയെയും തൊട്ടുകൂടാത്തവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. ദളിത് സമൂഹത്തിന് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യമായിട്ടും അവരെ താൻ തന്നെ പ്രതിനിധീകരിക്കും എന്നാണ് ഗാന്ധി പറഞ്ഞത്.

ഇതിനിടയിൽ 1930 നവംബർ 13 ന് ഗാന്ധി ജിന്നയെ കാണുകയും ഗാന്ധിയുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും ജിന്ന വഴങ്ങിയില്ല.

"തങ്ങൾക്ക് അംഗീകരിച്ചു കിട്ടേണ്ട 14 അവകാശങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആ 14 അവകാശങ്ങളും വേണ്ട എന്ന് വെച്ചാലും ഡോ. അംബേദ്കറെയും ദളിതരെയും വഞ്ചിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ തയ്യാറല്ല."

എന്നായിരുന്നു ജിന്നയുടെ മറുപടി.

ചർച്ചകളും വാഗ്വാദങ്ങളും ആഴ്ചകളോളം നീണ്ടു നിന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്താൻ സാധിക്കാതെ വന്നു. എന്നാൽ ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാന മന്ത്രിയുടെ അന്തിമ തീരുമാനം എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കാം എന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ സമ്മേളനം പിരിഞ്ഞു.

അവസാനം, ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം റാംസെ മക്‌ഡൊണാൾഡ് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ തീരുമാനം പ്രഖ്യാപിച്ചു. അംബേദ്കറുടെ ആവശ്യം (കമ്മ്യുണൽ അവാർഡ് ) അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു പ്രസ്തുത തീരുമാനം. അതും 10 വര്ഷം എന്ന് അംബേദ്‌കർ ആവശ്യപ്പെട്ടത് 20 വർഷമായി അനുവദിച്ചു കൊണ്ട്.

ഗാന്ധി നിരാഹാരത്തിലേക്ക്[തിരുത്തുക]

പൂനെയിൽ യെർവാദ ജയിലിൽ തടവ് ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ ഗാന്ധി. ആ ജയിലിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു: "തൊട്ടുകൂടാത്തവർക്ക് പ്രത്യേകം തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രതിനിധികൾ എന്ന വ്യവസ്ഥ പിൻവലിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മരണം വരെ നിരാഹാരമനുഷ്‌ഠിക്കും" അത് പക്ഷെ, ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ തീരുമാനത്തിൽ ഒരു ഉലച്ചിലും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.

തന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല എന്ന് കണ്ട ഗാന്ധി ഏകദേശം ഒരു മാസത്തിനു ശേഷം നിരാഹാരം ആരംഭിച്ചു. കൃത്യമായും അംബേദ്കറോടും തൊട്ടുകൂടാത്തവരോടുമുള്ള ഒരു ഭീഷണിയായിരുന്നു ഗാന്ധിയുടെ ആ നിരാഹാരം. ഗാന്ധി ജീവിതത്തിൽ ആകെ മരണം വരെ നിരാഹാരം പ്രഖ്യാപിച്ചതും ഈ വിഷയത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു എന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യ ലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്താണ് എന്നത് കൃത്യമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

തൊട്ടുകൂടാത്തവരുടെ അവകാശം പരിഗണിച്ചു കൊണ്ടുള്ള നിലപാടാണ് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ വീണ്ടും പറഞ്ഞത്. തൊട്ടുകൂടാത്തവർ അംഗീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ അവർക്ക് പ്രത്യേക പ്രതിനിധാനം നൽകാനുള്ള തീരുമാനം പിൻവലിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഇത് ഇന്ത്യയിൽ തൊട്ടുകൂടാത്തവർക്ക് വലിയ അർത്ഥത്തിലുള്ള സമ്മർദ്ദമാണ് നൽകിയത്. രാജ്യം ഇളകി; കോൺഗ്രസ് നേതാക്കളും ഹിന്ദുത്വ ദേശീയതയുടെ വക്താക്കളും അംബേദ്കറിനെതിരായി രംഗത്തിറങ്ങി; പൊതു സമ്മേളനങ്ങളും പ്രസ്താവനകളും ഉണ്ടാവുകയും തൊട്ടു കൂടാത്തവർ കടുത്ത ആക്രമണങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അംബേദ്കറാകട്ടെ, പൊരുതി നേടിയ അവകാശം ബലി കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് ചാരനായി കോൺഗ്രസ് മുദ്ര കുത്തി. തൊട്ടു കൂടാത്തവർക്ക് പ്രത്യേക അവകാശം നൽകിയാൽ ഇന്ത്യ രണ്ടു കഷ്ണമായി വിഭജിക്കപ്പെടുക വരെ ചെയ്യുമെന്ന് വാദമുണ്ടായി. ജനം അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ ആക്രോശിച്ചു. നിരാഹാരം കിടക്കുന്ന ഗാന്ധിയുടെ ജീവന് വല്ലതും സംഭവിച്ചാൽ അംബേദ്‌കർ ആയിരിക്കും ഉത്തരവാദി എന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ഭീഷണി ഉയർത്തുകയും ചെയ്തു.

യഥാർത്ഥത്തിൽ, രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തു നിന്നുമുള്ള തൊട്ടുകൂടാത്തവരുടെ പ്രതിനിധികൾ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അംബേദ്കർക്ക് കമ്പി സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചു പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പക്ഷെ, അവർ നേരിട്ട രൂക്ഷമായ പ്രതിസന്ധിയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ അതൊന്നും അവർക്ക് മതിയാകുമായിരുന്നില്ല. ഗാന്ധിക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ ദളിതരുടെ ഇന്ത്യയിലെ അവസ്ഥ ഇപ്പോഴുള്ളതിലും പ്രയാസകരമാകുമെന്ന് ദളിത് നേതാക്കൾ പോലും ഭയപ്പെട്ടു.

ഹിന്ദു മഹാ സഭയും കോൺഗ്രസ്സിനൊപ്പമായിരുന്നു. മദൻ മോഹൻ മാളവ്യയെ പോലുള്ളവർക്ക് കോൺഗ്രസിലും ഹിന്ദു മഹാ സഭയിലും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കാൻ സാധ്യമായിരുന്ന, അവർക്ക് ഒരേ നിലപാടുണ്ടായിരുന്ന സന്ദർഭമായിരുന്നു അത്. അവരും അംബേദ്കർക്കും കൂട്ടർക്കുമെതിരെ കടുത്ത സമ്മർദ്ധം ഉയർത്തി. എന്നാൽ "എന്നെ കെട്ടി തൂക്കിയാലും ഞാൻ ഇതിൽ നിന്ന് പിന്മാറുകയില്ല" എന്ന് ഹിന്ദു മഹാ സഭയുടെ വേദിയിൽ പോയി ധീരമായി അംബേദ്‌കർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പക്ഷെ, കോൺഗ്രസ്സും ഹിന്ദു മഹാ സഭയും ദളിതർക്ക് നേരെ കടുത്ത കലാപങ്ങൾ അഴിച്ചു വിട്ടു. സ്വന്തം അനുയായികളെ, ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്നത് കാണാൻ കഴിയാതെ, ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അംബേദ്‌കർ ഗാന്ധിയുടെ പിടി വാശിക്ക് മുന്നിൽ വഴങ്ങി.

അങ്ങനെ, 1932 സെപ്തംബർ 24 ന് സ്വയം പ്രാതിനിധ്യം വഹിക്കാനുള്ള അവകാശം പിഴുതെടുത്ത്, തൊട്ടുകൂടാത്തവരെ 'ഹിന്ദു കുടക്കീഴിൽ' ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു കരാർ അവിടെ രൂപപ്പെട്ടു. അതാണ് പൂനെ കരാർ അഥവാ പൂനെ പാക്റ്റ്. അങ്ങനെ തന്റെ ലക്‌ഷ്യം പൂർത്തീകരിച്ച ഗാന്ധി നിരാഹാരം അവസാനിപ്പിച്ചു. കരാറിൽ ദളിതർക്ക് വേണ്ടി അംബേദ്‌കർ ഒപ്പിട്ടപ്പോൾ സവർണ്ണർക്ക് വേണ്ടി, ഗാന്ധിയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത് മദൻ മോഹൻ മാളവ്യയാണ് ഒപ്പിട്ടത്. ഒപ്പു വെച്ച മറ്റു ചിലർ ജി ഡി ബിർള, ഗാന്ധി വധത്തിന് ആസൂത്രകനായി വർത്തിച്ചതായി ആരോപിക്കപ്പെട്ട ഹിന്ദു മഹാ സഭാധ്യക്ഷൻ വി. ഡി. സവർക്കർ തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു.

അങ്ങനെ 1932 ആഗസ്റ്റ് 16 ൽ നൽകിയ കമ്മ്യുണൽ അവാർഡ് 1932 സെപ്റ്റംബർ 24 ലെ പൂനെ കരാറിലൂടെ കുഴിച്ചു മൂടപ്പെട്ടു. ഒരു കൂട്ടർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു അതിന്റെ മൊത്തലാഭം. അത് മറ്റാർക്കുമായിരുന്നില്ല. ഹിന്ദുത്വ ദേശീയതയുടെ പ്രയോഗവൽകരണത്തിന് കൃത്യമായ സിദ്ദാന്തങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ചു കാത്തിരിക്കുന്നവർക്ക്. അളക്കാനാകാത്ത ആഘാതങ്ങളാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി ജീവിതത്തിന് അത് സമ്മാനിച്ചത്.

1. സ്വതന്ത്രമായ അധികാര പങ്കാളിത്തത്തിലൂടെ ദളിതർക്ക് ലഭിക്കാമായിരുന്ന സാമൂഹിക പുരോഗതിയെ, ഹിന്ദു കുടക്കീഴിൽ കുരുക്കിയിട്ട് തകർത്തു കളഞ്ഞു.

(വഞ്ചനയുടെ ഈ കരാറിലൂടെ 1947 നു ശേഷം തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിച്ച അംബേദ്‌കർ പോലും രണ്ടു തവണ പരാജയപ്പെട്ടു.)

2. ഭൂരിപക്ഷ ഹൈന്ദവ ദേശീയതക്ക് വളർന്ന പന്തലിക്കാൻ പറ്റിയ മണ്ണും വളവുമായി ഈ കരാർ വിജയിച്ചു.

3. വിഭജനം, നിരവധി വംശ ഹത്യകൾ, കൂട്ട പലായനങ്ങൾ, സൈനിക നീക്കങ്ങൾ, വിഭാഗീയതകൾ എല്ലാം ഇതിനു തുടർച്ചയായി രാജ്യത്ത് നടമാടി.

ദളിതർക്ക് ലഭ്യമാകേണ്ടിയിരുന്ന ഈ പ്രത്യേകാവകാശങ്ങളെ എതിർത്തവരുടെ വാദങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ എന്തായിരുന്നു അവരുടെ ലക്‌ഷ്യം എന്നത് വളരെ വ്യക്തമാകും. പ്രത്യേക പ്രാതിനിധ്യം ഹിന്ദുത്വത്തെ തുണ്ടം തുണ്ടമാക്കികലയും എന്നായിരുന്നു ഗാന്ധി പറഞ്ഞത്. ഇത് ഹിന്ദുത്വത്തിൽ വേർതിരിവ് ഉണ്ടാക്കുമെന്നും ഇത് ഒരിക്കലും ആശാവഹമായി കാണാൻ കഴിയില്ല എന്നുമായിരുന്നു ഗാന്ധി അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്.

ഈ വേര്തിരിവിന്റെയും ജനസംഖ്യാ പേടിയുടെയും തുടർച്ച തന്നെയാണ് ഇന്ന് ഹിന്ദുത്വ പാർട്ടികളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. ശിവസേനയും ആർ എസ എസ്സും ഇപ്പോഴും ദളിത് ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങളെ ഹിന്ദു കുടക്കീഴിലേക്ക് കൊണ്ട് വരാനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഘർവാപ്പസി യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കണക്കിന് പൂനെ കരാറിന്റെ തുടർച്ച തന്നെയാണ് എന്ന് കണ്ണ് തുറന്നാൽ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഒന്ന് വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിച്ചാൽ, പൂനെ കരാറിന്റെ ചെറിയ രൂപങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഘർ വാപ്പസി പോലുള്ളവ.

ഹിന്ദുത്വ ദേശീയതയുടെ ഭൂരിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന് വേണ്ടി കോൺഗ്രസ്സും ഹിന്ദു മഹാ സഭയും ഗാന്ധിയുമൊക്കെ ഒന്നിച്ചു നിന്ന് പോരാടുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ ഇന്ത്യയിൽ ഇടത് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ നിലപാടുകളും ഈ വിഷയത്തിൽ ഹിന്ദു മഹാസഭ- കോൺഗ്രസ്സ് കൂട്ടുകെട്ടിനൊപ്പം ആയിരുന്നു എന്നതിന് അവരുടെ അന്നത്തെ നിലപാടുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ വ്യക്തമാകും. അംബേദ്കറിന് വേണ്ടി കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഒരക്ഷരം സംസാരിച്ചില്ല എന്നത് മാത്രമല്ല അംബേദ്‌കർ അത് പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടു പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത് സംബന്ധിച്ച്, ഇ എം എസ്സിന്റെ പ്രതികരണം ഇങ്ങനെ കാണാം "സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രസ്ഥാനത്തിനേറ്റ വലിയൊരു ആഘാതമാണിത്. കാരണം, പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് ഇത് ബഹുജന ശ്രദ്ധയെ ഹരിജനങ്ങളുടെ ഉന്നമനമെന്ന നിസ്സാര പ്രശ്നത്തിലേക്ക് വ്യതിചലിപ്പിക്കുന്നു"

പൂനെ കരാറിന് ശേഷം ഇന്ത്യയിലെ അല്ലാമാ മുഹമ്മദ് ഇഖ്ബാൽ, അബുൽ അഅ്‌ലാ മൗദൂദി[2] തുടങ്ങിയ മുസ്ലിം നേതാക്കൾ രാജ്യത്ത് ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന ഹിന്ദുത്വ ഭൂരിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ കുറിച്ച് ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിംകൾക്ക് കൃത്യമായ മുന്നറിയിപ്പുകൾ നല്കിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

1943 ൽ നടന്ന മുസ്ലിം ലീഗ് വാർഷിക സമ്മേളനത്തിൽ 'ജനാധിപത്യം എന്നത് ഇന്ത്യയിൽ ഹിന്ദു രാജ് സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള കോൺഗ്രസ്സ് ഉപകരണമാണെന്ന് ജിന്ന കുറ്റപ്പെടുത്തി. സമത്വവും സാഹോദര്യവും നിദാനമാക്കിയ ജനായത്തം കഴിഞ്ഞ 13 നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇസ്‌ലാം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചതാണെന്നും എന്നാൽ ഭൂരിപക്ഷ ഹിതത്തെ ന്യുനപക്ഷത്തിനുമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ആയുധമായി മാറുന്ന ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തെ അംഗീകരിക്കാനാകില്ലെന്നും അന്ന് ജിന്ന പറയുകയുണ്ടായി.

കാന്ത ദർശികളായ മുഴുവൻ മുസ്ലിം നേതാക്കളുടെയും പൂനെ പാക്റ്റിനു ശേഷമുള്ള പ്രതികരണങ്ങളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷ ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അപകടത്തെ കുറിച്ച് കൃത്യമായ മുന്നറിയിപ്പ് കാണാൻ കഴിയും.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

[3] [4]  [5] [6] [7]
  1. The Doctor & the Saint by Arundhati Roy
  2. Islam & Politics in south Asia (Apakolaneekarana Vayanayile islaamum Muslimkalum) by Irfan Ahmed
  3. Nine Decades of Marxism in the land of Land of Brahmanism by S K Biswas
  4. Desha Rashtravum Hindu Colonialisavum by J Raghu
  5. Maulana Maudoodiyum Orientalist akhyaanangalum (Apakolaneekarana Vayanayile islaamum Muslimkalum) by M A Shareef.
  6. Presidential Address of Dr. Sir Muhammad Iqbal delivered at the Allahabad Session of the All-India Muslim League in December 1930
  7. Maulana Mohammed Ali's speech at the Fourth Plenary Session of the Round Table Conference in London, 19th Nov., 1930
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=പൂനെ_പാക്റ്റ്&oldid=3365571" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്