വ്യാകരണം

ഇംഗ്ലീഷ് വിലാസം

http://ml.wikipedia.org/wiki/Grammar

ഒരു ഭാഷയുടെ ഘടനാപരവും പ്രയോഗപരവുമായ നിയമങ്ങളുടെ ആകെ തുകയാണ്‌ ആ ഭാഷയുടെ വ്യാകരണം (ഇംഗ്ലീഷ്: Grammar, ഗ്രാമർ). ഭാഷയെ സമഗ്രമായി അപഗ്രഥിച്ച് അതിന്റെ ഘടകങ്ങളെയും അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങളെയും കണ്ടെത്തി ക്രോഡീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ശാസ്ത്രമാണ് വ്യാകരണം. വേദാംഗങ്ങൾ എന്ന പേരിൽ ഭാരതത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആറ് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് വ്യാകരണം.

നിരുക്തം

സംസ്കൃതത്തിൽ വ്യകരതി അനേന ഇതി വ്യാകരണം എന്നാണ് വ്യാകരണം എന്ന പദം കൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്.

വ്യാകരണത്തിലെ വിഷയങ്ങൾ

ഒരു വാക്യത്തിലെ പദങ്ങളെ വിശകലനം ചെയ്ത് പഠിക്കുന്നതിനെ വ്യാകരിപ്പ് എന്ന് പറയുന്നു. ഒരു വാക്യത്തിലെ പദങ്ങളുടെ ലിംഗം,വചനം,വിഭക്തിതുടങ്ങിയവയും, നാമപദത്തിന്റെ ലിംഗം,വചനം,വിഭക്തി,കാരകം,അന്വയം ഇവ വിവരിച്ച്, ക്രിയാപദത്തിന്റെ ക്രിയ, കേവലക്രിയ, പ്രയോജകക്രിയ, കാരിതക്രിയ, അകാരിതക്രിയ, സകർമ്മകക്രിയ, അകർമ്മകക്രിയ, കർത്തരിപ്രയോഗം, കർമ്മണിപ്രയോഗം, ഭൂതകാലം, ഭാവികാലം, വർത്തമാനകാലം, ഭേദകം, അവ്യയം, സർവ്വനാമം എന്നീ കാര്യങ്ങളെ അപഗ്രഥിച്ച് പഠിക്കുന്നതിനെയാണ് വ്യാകരണം എന്ന് പറയുന്നത്.

മുഖ്യ വ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങൾ

സംസ്കൃതത്തിൽ

സംസ്കൃതവ്യാകരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നത് പാണിനി രചിച്ച വ്യാകരണസൂത്രങ്ങളാണ്. ഈ സൂത്രങ്ങളുടെ എട്ട് അധ്യായങ്ങളിലായുള്ള സമാഹാരം അഷ്ടാധ്യായി അഥവാ പാണിനീയം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പാണിനിയുടെ സൂത്രങ്ങളെ തുടർന്ന് കാത്യായനൻ വാർത്തികമെഴുതി. പതഞ്ജലി മഹാഭാഷ്യം രചിച്ചു. പാണിനി, കാത്യായനൻ, പതഞ്ജലി എന്നിവർ സംസ്കൃതവ്യാകരണശാസ്ത്രത്തിലെ 'മുനിത്രയം' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

മലയാളത്തിൽ

മലയാളവ്യാകരണഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പ്രമുഖസ്ഥാനമുള്ളത് എ.ആർ. രാജരാജവർമയുടെ കേരളപാണിനീയത്തിനാണ്.

അഭ്യാസങ്ങൾ

ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനായി വ്യാകരണം കൂടാതെ ഭംഗിയായി ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനായി എഴുതുവാനുള്ള കഴിവും വികസിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാർ ആറ് വിധത്തിൽ പ്രായോഗിക പരിശീലനമുറകൾ വികസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആശയവിപുലീകരണം, അവധാരണം, സംക്ഷേപണം, പരാവർത്തനം, വിവർത്തനം, ഉപന്യാസം എന്നിങ്ങനെ വേർതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.