ദേവീമാഹാത്മ്യം
ദുർഗാദേവി മഹിഷാസുരനെതിരെ നേടിയ വിജയം വർണ്ണിക്കുന്ന സംസ്കൃതരചനയാണ് ദേവീമാഹാത്മ്യം. മാർക്കണ്ഡേയ പുരാണത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഇതിന്റെ രചനാകാലമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടാണ്. ഈ രചനയുടെ കർത്താവായി പാരമ്പര്യം ഘോഷിക്കുന്നത് മാർക്കണ്ഡേയ മുനിയെയാണ്. 700 പദ്യങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന ഈ കൃതിയ്ക്ക് ദുർഗ്ഗസപ്തശതി എന്നും പേരുണ്ട്. "ചണ്ഡിപാഠം" എന്നും ഇത് അറിയപ്പെടുന്നു. പാഠം എന്നത് അനുഷ്ഠാനപരമായ വായനയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിലെ 700 പദ്യങ്ങൾ 13 അദ്ധ്യായങ്ങളായി ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശാക്തേയരുടെ ഏറ്റവും പ്രധാന ഗ്രന്ഥമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഈ കൃതിയ്ക്ക്[1], അവരുടെ അനുഷ്ഠാന വിധികളിൽ ഏറെ പ്രധാന്യമുണ്ട്.
വേദങ്ങളിലെ പുരുഷഭാവമുള്ള ദൈവസങ്കല്പത്തെ, മുന്നേയുണ്ടായിരുന്ന മാതൃദൈവാരാധനയുമായി സമന്വയിപ്പിക്കാനും[2], ദൈവികതയെ സ്ത്രൈണതത്ത്വമായി അവതരിപ്പിക്കാനുമുള്ള ശ്രമമായിരുന്നിരിക്കാം ഈ രചന. ആര്യവും അല്ലാത്തതുമായ പശ്ചാത്തലമുള്ള പല അമ്മ ദൈവകഥകളേയും ഈ കൃതി ഒരേ കഥയിൽ സമർത്ഥമായി കൂട്ടിയിണക്കുന്നു.[3] ആൺദൈവത്തിന്റെ പ്രഭാവം കുറഞ്ഞ ഇണയെന്ന നിലയ്ക്കുള്ള പുരുഷമേധാവിത്വപരമായ സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന്, ശക്തിയുടെ തന്നെ പ്രതീകം എന്ന അവസ്ഥയിലേയ്ക്കുള്ള അമ്മദൈവത്തിന്റെ പരിവർത്തനം, ഹിന്ദു പുരാവൃത്തത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ്. ഇതിനു പുറമേ, ഇതിലെ കഥ സാംഖ്യദർശനത്തിലെ പല അംശങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു.
അവലംബം [തിരുത്തുക]
- ↑ Narayanan, Renuka, "To Devi, who abides in all beings as strength...', Hindustan Times, October 13, 2007.
Refers to the Devimahatmyam as the "Shakta Bible" - ↑ Kali, Davadatta (traanslator and commentator) (2003). Devimahatyam: In praise of the Goddess. Motilal Banarsidass.
- ↑ *Swami Jagadiswarananda, Devi Māhātmyam. p vi
