റോബർട്ട് പീൽ

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
(Robert Peel എന്ന താളിൽ നിന്നും തിരിച്ചുവിട്ടതു പ്രകാരം)
Jump to navigation Jump to search
The Right Honourable Sir Robert Peel Bt FRS MP

Detail of a portrait painting
by Henry William Pickersgill

പദവിയിൽ
30 August 1841 – 29 June 1846
രാജാവ് Victoria
മുൻ‌ഗാമി The Viscount Melbourne
പിൻ‌ഗാമി Lord John Russell
പദവിയിൽ
10 December 1834 – 8 April 1835
രാജാവ് William IV
മുൻ‌ഗാമി The Duke of Wellington
പിൻ‌ഗാമി The Viscount Melbourne

പദവിയിൽ
18 April 1835 – 30 August 1841
രാജാവ് William IV
Victoria
മുൻ‌ഗാമി The Viscount Melbourne
പിൻ‌ഗാമി The Viscount Melbourne

പദവിയിൽ
15 December 1834 – 8 April 1835
പ്രധാനമന്ത്രി Himself
മുൻ‌ഗാമി The Lord Denman
പിൻ‌ഗാമി Thomas Spring Rice

പദവിയിൽ
26 January 1828 – 22 November 1830
പ്രധാനമന്ത്രി The Duke of Wellington
മുൻ‌ഗാമി The Marquess of Lansdowne
പിൻ‌ഗാമി The Viscount Melbourne
പദവിയിൽ
17 January 1822 – 10 April 1827
പ്രധാനമന്ത്രി The Earl of Liverpool
മുൻ‌ഗാമി The Viscount Sidmouth
പിൻ‌ഗാമി William Sturges Bourne

പദവിയിൽ
August 1812 – August 1818
പ്രധാനമന്ത്രി The Earl of Liverpool
മുൻ‌ഗാമി The Earl of Mornington
പിൻ‌ഗാമി Charles Grant

Member of the British Parliament
for Tamworth
പദവിയിൽ
2 September 1830 – 2 July 1850
Serving with Charles Townshend, William Yates Peel, Edward Henry A'Court, John Townshend
മുൻ‌ഗാമി William Yates Peel
പിൻ‌ഗാമി Robert Peel Jr.

പദവിയിൽ
June 1817 – 1 September 1830
Serving with Thomas Grimston Estcourt, Robert Inglis, William Scott
മുൻ‌ഗാമി Charles Abbot
പിൻ‌ഗാമി Thomas Grimston Estcourt

പദവിയിൽ
26 October 1812 – June 1817
Serving with Charles Brooke
മുൻ‌ഗാമി John Maitland
പിൻ‌ഗാമി John Maitland
ജനനം(1788-02-05)5 ഫെബ്രുവരി 1788
Bury, Lancashire, England
മരണം2 ജൂലൈ 1850(1850-07-02) (aged 62)
Westminster, Middlesex, England
ദേശീയതBritish
പഠിച്ച സ്ഥാപനങ്ങൾChrist Church, Oxford
രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടി
Tory (1809–1834)
Conservative (1834–1846)
Peelite (1846–1850)
ജീവിത പങ്കാളി(കൾ)Julia Floyd (വി. 1820) «start: (1820-06-08)»"Marriage: Julia Floyd to റോബർട്ട് പീൽ" Location: (linkback://ml.wikipedia.org/wiki/%E0%B4%B1%E0%B5%8B%E0%B4%AC%E0%B5%BC%E0%B4%9F%E0%B5%8D%E0%B4%9F%E0%B5%8D_%E0%B4%AA%E0%B5%80%E0%B5%BD)
കുട്ടി(കൾ)Julia
Robert
Frederick
William
John
Arthur
Eliza
ഒപ്പ്
Cursive signature in ink

സർ റോബർട്ട് പീൽ, 2nd ബരോനെറ്റ്, (Robert Peel) FRS (5 ഫെബ്രുവരി 1788  – 2 ജൂലൈ 1850) ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് രാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞനും കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടിയുടെ നേതാവുമായിരുന്നു. രണ്ടു തവണ യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡം പ്രധാന മന്ത്രിയാകുകയും (1834–35 -- 1841–46) രണ്ടുതവണ ഹോം സെക്രട്ടറിയാകുകയും (1822–27 -- 1828–30) ചെയ്തിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് പോളിസിങ് പിതാവായാണ് അദ്ദേഹത്തെ കണക്കാക്കുന്നത്. ആധുനിക കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടിയുടെ സ്ഥാപകരിലൊരാളായി.

സമ്പന്നനായ വസ്ത്ര നിർമ്മാതാവും രാഷ്ട്രീയക്കാരനുമായ സർ റോബർട്ട് പീൽ, 1st ബരോനെറ്റ്, ഒരു വ്യവസായ ബിസിനസ്സ് പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നും ആദ്യ ഭാവി പ്രധാനമന്ത്രിയായി. ബറി ഗ്രാമർ സ്കൂൾ, ഹിപ്പെർഹോം ഗ്രാമർ സ്കൂൾ , ഹാരോ സ്കൂൾ, എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം വിദ്യാഭ്യാസം നേടി. പിന്നീട് ഓക്സ്ഫോർഡിലെ ക്രൈസ്റ്റ് ചർച്ചിൽ നിന്നും ക്ലാസിക്കുകളിലും ഗണിതത്തിലും ഡബിൾഫസ്റ്റ് സമ്പാദിച്ചു.1809-ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവിന്റെയും വെല്ലിങ്ടൺ ഭാവി ഡ്യൂക്ക് ആയ സർ ആർതർ വെല്ലസ്ലിയുടെയും, സംരക്ഷണയിൽ അദ്ദേഹം ഹൗസ് ഓഫ് കോമൺസിൽ പ്രവേശിച്ചു .കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടിയിൽ പീൽ "ഉയർന്നുവരുന്ന നക്ഷത്രം" ആയി കണ്ടു. നിരവധി ജൂനിയർ മന്ത്രിസഭാ ഓഫീസുകളിൽ അദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. (ഉദാഹരണത്തിന് അയർലണ്ടിന്റെ ചീഫ് സെക്രട്ടറി) (1812-1818), ബുള്ളിയൻ കമ്മിറ്റി ചെയർമാൻ.

ആദ്യമായി പീൽ ആഭ്യന്തര സെക്രട്ടറിയായി (1822–1827) ക്യാബിനറ്റിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ അദ്ദേഹം ക്രിമിനൽ നിയമം പരിഷ്കരിച്ച് ഉദാരവത്കരിക്കുകയും ആധുനിക പോലീസ് സേനയെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു പുതിയ തരം ഉദ്യോഗസ്ഥൻ "ബോബീസ്", "പീലേഴ്സ്" എന്നീ പദവികളിലറിയപ്പെട്ടു. വ്യാപാരത്തെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നതിന് അദ്ദേഹം താരിഫ് നിർത്തലാക്കി. നഷ്ടമായ വരുമാനത്തിനു പകരം അദ്ദേഹം 3% ആദായ നികുതി (1842) ഉയർത്തി. സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരത്തെ യാഥാർഥ്യമാക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം മുഖ്യ പങ്കു വഹിച്ചു (1840). ആധുനിക ബാങ്കിങ്ങ് സംവിധാനം അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. ദ ഏൾ ഓഫ് ലിവർപൂൾ റോബർട്ട് ജെൻകിൻസൺ രാജിവെച്ചതിനു ശേഷം, പീൽ ഹോം സെക്രട്ടറിയായി രാജിവെച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം ഹോം സെക്രട്ടറിയായി തന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉപദേഷ്ടാവായ ഡ്യൂക്ക് ഓഫ് വെല്ലിംഗ്ടൺ (1828-1830) ന്റെ സ്ഥാനത്ത് തിരിച്ചെത്തുകയും ഹൗസ് ഓഫ് കോമൺസ് നേതാവായും സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. കത്തോലിക്കർക്കെതിരെ നിയമപരമായ വിവേചനത്തിനെ, തുടക്കത്തിൽ ഒരു സഹായിയായിരുന്നെങ്കിലും ടെസ്റ്റ് ആക്റ്റ് (1828), റോമൻ കത്തോലിക് റിലീഫ് നിയമം 1829 എന്നിവയെ അവസാനം പീൽ പിൻവലിക്കാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. "മോചനം വലിയ അപകടം ആണെങ്കിലും, ആഭ്യന്തര കലഹം അതിലും വലിയ അപകടമാണ്" എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു.

1830-ൽ വിഗ്സ് ഒടുവിൽ അധികാരത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി, പീൽ ആദ്യമായി പ്രതിപക്ഷം അംഗമായി .തുടർച്ചയായ തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ പരാജയങ്ങൾ, കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വം വെല്ലിംഗ്ടൻ മുതൽ പീൽ വരെ പടിപടിയായി മാറി.1834 നവംബറിൽ കിങ് വില്യം IV വെല്ലിംഗ്ടൺ പ്രധാനമന്ത്രിയാകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, അദ്ദേഹം നിരസിക്കുകയും പീൽ പകരം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. പീൽ ഓഫീസിലാകുന്നതുവരെ വെല്ലിംഗ്ടൺ കെയർ ടേക്കർ ആയി സേവനം ചെയ്തു. പിന്നീട് ആധുനിക ബ്രിട്ടീഷ് കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള തത്ത്വങ്ങൾ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പീൽ ടാംവർത്ത് മാനിഫെസ്റ്റോ (ഡിസംബർ1834), പുറപ്പെടുവിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ മന്ത്രാലയം ഒരു ന്യൂനപക്ഷ സർക്കാർ ആയിരുന്നു. വിഗ്സ് പിന്തുണയെ ആശ്രയിക്കുകയും പീൽ സ്വന്തമായി ഖജനാവിലെ ചാൻസലർ ആയി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. നാലുമാസത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർക്കാർ തകരുകയും രണ്ടാമത്തെ ഗവൺമെന്റിന്റെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് ആയി വിസ്കൌണ്ട് മെൽബണിൽ (1835–1841) സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. 1839 മേയ് മാസത്തിൽ മറ്റൊരു ന്യൂനപക്ഷ സർക്കാരിനെ നയിക്കാൻ പീൽ പരാജയപ്പെട്ടു. ബെഡ്ചാംബർ പ്രതിസന്ധിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് 1841-ലെ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം പീൽ വീണ്ടും പ്രധാനമന്ത്രിയായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഗവൺമെന്റ് അഞ്ച് വർഷം ഭരിച്ചു. - പ്രധാന നിയമനിർമ്മാണം മൈൻസ് ആൻഡ് കോലിയേഴ്സ് ആക്ട് 1842, ഇൻകം ടാക്സ് ആക്ട്1842, ഫാക്ടറീസ് ആക്റ്റ് 1844, റെയിൽവേ റെഗുലേഷൻ ആക്റ്റ്1844 എന്നിവയായിരുന്നു.

1845- ലെ മെയ്നൂത്ത് ഗ്രാന്റ് വിവാദത്തെത്തുടർന്ന് പീലിന്റെ ഗവൺമെന്റ് ഐറിഷ് വിരുദ്ധവും കത്തോലിക്കാ വിരുദ്ധതയും പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഗ്രേറ്റ് ഐറിഷ് ഉരുളക്കിഴങ്ങ് ക്ഷാമം,പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതിനുശേഷം, വിഗ്സ് ആൻഡ് റാഡിക്കലുകളുമായി ചേർന്ന് കോൺ നിയമങ്ങൾ റദ്ദാക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം1846- ൽ പ്രധാനമന്ത്രി പദവി രാജിവയ്ക്കുന്നതിലേയ്ക്ക് നയിച്ചു. 1850 -ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ പീൽ ഒരു മുൻനിര ബാക്ക്ബഞ്ച് എംപിയും, പീലൈറ്റ് വിഭാഗത്തിന്റെ നേതാവും ആയിരുന്നു.

പരമ്പരാഗതമായി ടോറിയുടെ സ്ഥാനം ഒരു പരിധിവരെ എതിർദിശയിൽ തുടങ്ങി പലപ്പോഴും പീൽ തന്റെ നിലപാട് മാറ്റി, ലിബറൽ നിയമത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന നേതാവായി മാറി. ടെസ്റ്റ് ആക്ട്, കത്തോലിക് എമൻസിപേഷൻ, റിഫോം ആക്ട്, ഇൻകം ടാക്സ് ആക്ട് എന്നിവയും, പ്രത്യേകിച്ചും ഐറിഷ് ക്ഷാമത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു വർഷത്തെ പുതിയ ഭക്ഷ്യവിതരണത്തിന്റെ അടിയന്തര ആവശ്യമായി അസംസ്കൃത നിയമങ്ങൾ പിൻവലിക്കാൻ ഇത് കാരണമായി. ഒരു കൺസർവേറ്റീവ് പീൽ പാർലമെന്റിലെ വിഗ്സ് പിന്തുണയോടെ പിൻവലിക്കുകയും സ്വന്തം പാർട്ടിയുടെ ഭൂരിപക്ഷം എതിർപ്പുകളെ അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. പല നിരൂപകരും അദ്ദേഹത്തെ "ടോറി കൗസ്" അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വഞ്ചകനെന്ന നിലയിൽ, "ആട്ടിൻ തോലണിഞ്ഞ ചെന്നായ" ആയിട്ടാണ് കണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന കാലം വരെ ലിബറൽ ആശയങ്ങൾ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചിരുന്നു.ചരിത്രകാരൻ A.J.P. ടെയ്ലർ പറയുന്നു: "പീൽ പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഭരണകർത്താക്കളിൽ ആദ്യ റാങ്ക് ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം കാത്തലിക് എമൻസിപേഷൻ വഹിക്കുകയും കോൺ നിയമങ്ങൾ റദ്ദാക്കുകയും ചെയ്തു. പഴയ കൊളോണിയൽ പാർട്ടിയുടെ നാശത്തെതുടർന്ന് അദ്ദേഹം ആധുനിക കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടി സൃഷ്ടിച്ചു.[1] "[2]

ആദ്യകാലജീവിതം[തിരുത്തുക]

പീൽ ചാംബർ ഹാൾ, ബറി, ലങ്കാഷയർ, വ്യവസായിയും പാർലമെന്റേറിയനും ആയ സർ റോബർട്ട് പീൽ, 1st ബരോനെറ്റ് അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യ എല്ലെൻ യെറ്റ്സ് എന്നിവരുടെ മകനായി ജനിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ് ആദ്യകാല വ്യാവസായിക വിപ്ലവത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ടെക്സ്റ്റൈൽ നിർമ്മാതാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു.[3] പീൽ ബറി ഗ്രാമർ സ്കൂൾ, ഹിപ്പെർഹോം ഗ്രാമർ സ്കൂൾ, ഹാരോ സ്കൂൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നും വിദ്യാഭ്യാസം നേടുകയും അവസാനം ക്രൈസ്റ്റ് ചർച്ച്, ഓക്സ്ഫോർഡ്, അവിടെ അദ്ദേഹം ക്ലാസിക്കിലും മാത്തമാറ്റിക്സിലും ഫസ്റ്റ് നേടി.[4] പാർലമെന്റിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അദ്ദേഹം ലിങ്കൺസ് ഇന്നിന്റെ ഒരു നിയമ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു .[5]

Peel was educated briefly at Hipperholme Grammar School (pictured)

1808-ൽ പാർട്ട്ടൈം മിലിട്ടറിയിലെ മാഞ്ചസ്റ്റർ മിലിഷ്യറെജിമെന്റിൽ ഒരു ക്യാപ്റ്റനും പിന്നീട് 1820-ൽ സ്റ്റാഫോഡ്ഷയർ യെയോമന് റി കവൽറി ലെഫ്റ്റനന്റും ആയിരുന്നു. [5]

1809- ൽ 21 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ പീൽ കാഷെൽ, ടിപ്പെററി, റോട്ടൺ ബോറോ ഐറിഷ് എംപി ആയി രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു [6] ചുരുങ്ങിയത് 24 വോട്ടർമാരോടൊപ്പം എതിരില്ലാതെ അദ്ദേഹം തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പോൺസർ (പിതാവ് കൂടാതെ) അയർലണ്ടിലെ ചീഫ് സെക്രട്ടറി, സർ ആർതർ വെല്ലസ്ലി, വെൽടിംഗ്ടൺ ഭാവി ഡ്യൂക്കിനോടൊപ്പം പീൽന്റെ രാഷ്ട്രീയ കരിയർ അടുത്ത 25 വർഷത്തേയ്ക്ക് ആകർഷണീയമായിരുന്നു. 1810- ലെ പ്രാരംഭത്തിൽ പീൽ പ്രഥമ പ്രസംഗം നടത്തുകയും കിങ്സ് പ്രസംഗത്തിന്റെ രണ്ടാമതത്തെ മറുപടിയായി സ്പെൻസർ പെർസവൽ പീൽ പ്രധാനമന്ത്രിയായി തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു.[7]അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം കോളിളക്കം സൃഷ്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. സ്പീക്കർ, ചാൾസ് അബോട്ട്,, വില്യം പിറ്റ് എന്ന പേരിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രഭാഷണം എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.[8]

1813-ൽ ഡബ്ലിനിലെ ചീഫ് സെക്രട്ടറിയായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പെഷലിസ്റ്റ് പോലീസ് സേനയെ പിൽക്കാലത്ത് "peelers" എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു.[9] 1814-ൽ റോയൽ ഐറിഷ് കോൺസ്റ്റാബുലറി പീലിനു കീഴിൽ സ്ഥാപിക്കുകയുണ്ടായി.

അടുത്ത ദശാബ്ദത്തിൽ അദ്ദേഹം ടോറി സർക്കാരുകളിൽ താരതമ്യേന ചെറിയ ഒരു സ്ഥാനം നേടി: യുദ്ധത്തിനുള്ള അണ്ടർ സെക്രട്ടറി, അയർലണ്ടിലെ ചീഫ് സെക്രട്ടറി, ബുള്ളിയൻ കമ്മിറ്റി ചെയർമാൻ ( നെപ്പോളിയൻ യുദ്ധം അവസാനിച്ചതിനു ശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് ധനകാര്യത്തെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഈടാക്കൽ).[10] അദ്ദേഹം രണ്ടുതവണ നിയോജകമണ്ഡലത്തെ മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ആദ്യം മറ്റൊരു നിയോജകമണ്ഡലം ചിപ്പൻഹാം തിരഞ്ഞെടുത്തു. 1817- ൽ ഓക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി എംപി ആയി.[11]

പിന്നീട് 1830 മുതൽ മരണം വരെ ടാംവർത്ത് എം.പി. ആയി. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡ്രേയ്ട്ടൻ മാനോർ ഭവനം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. [12]

ഹോം സെക്രട്ടറി[തിരുത്തുക]

The Duke of Wellington, Prime Minister 1828–1830, with Peel

ടോറി പാർട്ടിയുടെ ഉയർന്നുവരുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഒരാളായിരുന്നു പീൽ, ആദ്യമായി 1822 ൽ മന്ത്രിസഭയിൽ ഹോം സെക്രട്ടറിയായി പ്രവേശിച്ചു .[13]ആഭ്യന്തര സെക്രട്ടറി എന്ന നിലയിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ക്രിമിനൽ നിയമത്തിന്റെ നിരവധി പരിഷ്കാരങ്ങൾ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചു.[14] മരണശിക്ഷ അർഹിക്കുന്ന കുറ്റങ്ങളുടെ എണ്ണം അദ്ദേഹം കുറച്ചു, അനേകം ക്രിമിനൽ ചട്ടങ്ങൾ റദ്ദാക്കുകയും അവരുടെ വ്യവസ്ഥകൾ ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്തു. പീൽസ് ആക്ട് നടപ്പിലാക്കി. ഗാൾ സമ്പ്രദായം പരിഷ്കരിച്ചു. ജയിലറുകൾക്കും അന്തേവാസികൾക്കുമായി വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുമുള്ള പേയ്മെന്റും അവതരിപ്പിച്ചു.[15]

പ്രധാനമന്ത്രിയുമായിരുന്ന പ്രഭു ലിവർപൂളിനെ തടഞ്ഞുവെയ്ക്കുകയും ജോർജ് കാനിംഗിന്റെ സ്ഥാനത്ത് തുടരുകയും ചെയ്തശേഷം അദ്ദേഹം ആഭ്യന്തര സെക്രട്ടറിയായി.[16]

1828 മേയ് മാസത്തിൽ ടെസ്റ്റ്, കോർപ്പറേഷൻ നിയമം റദ്ദാക്കലിൽ അദ്ദേഹം സഹായിച്ചു. ആംഗ്ലിക്കൻ പള്ളിയിൽ അനേകം ഉദ്യോഗസ്ഥർ ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും കത്തോലിക്കർപോലും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ നിയമം നടപ്പിലാക്കാത്തത് പക്ഷേ അത് അപമാനം തന്നെയായായിരുന്നു. പീൽ ആദ്യം എതിർത്തെങ്കിലും ആംഗ്ലിക്കൻ സഭയുടെ നേതാക്കളുമായി കൂടിയാലോചിച്ചതിനു ശേഷം സ്വയം പിൻവാങ്ങുകയും പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭാവിയിൽ മതപരമായ വിഷയങ്ങളിൽ പ്രധാന സഭകളിൽ നിന്ന് സഭാ നേതാക്കളുമായി ചർച്ച നടത്താൻ അദ്ദേഹം ഒരു അവസരം ഉണ്ടാക്കി.[17]

കാനിംഗിന് അനുകൂലമായ കാത്തലിക് എമൻസിപേഷൻ, പീൽ അതിന്റെ ഏറ്റവും തുറന്ന എതിരാളികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു ("ഓറഞ്ച് പീൽ" എന്ന വിളിപ്പേര് അദ്ദേഹം സമ്പാദിച്ചു. ഓറഞ്ച് കത്തോലിക്കാ ഐറിഷ് യൂണിയൻസ്റ്റുകളുടെ നിറമായിരുന്നു.) [18] നാലുമാസത്തിനകം ജോർജ് കാനിംഗ് മരണമടഞ്ഞു. ലോഡ് ഗോഡിരിചിന് പ്രാധാന്യം നൽകിയ ശേഷം, പീൽ വെല്ലിംഗ്ടൻ ഡ്യൂക്കായിരുന്ന തന്റെ ദീർഘകാല നേതാക്കളുടെ പ്രീമിയർഷിപിൽ ആഭ്യന്തര സെക്രട്ടറിയായി. [19] വെല്ലിംഗ്ടണുശേഷം അക്കാലത്ത് ടോറി പാർട്ടിയിൽ അദ്ദേഹത്തെ രണ്ടാം സ്ഥാനത്തേക്ക് പരിഗണിച്ചിരുന്നു..[20]

എന്നിരുന്നാലും, കത്തോലിക്കാ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ വക്താക്കളിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദം വളരെ അടുത്തായിരുന്നു, അടുത്ത വർഷം ഒരു ഇമാസിപ്പേഷൻ ബില്ലും പാസാക്കപ്പെട്ടു. രാജാവ് ബില്ലിന് എതിരായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഗവൺമെന്റ് രാജിവയ്ക്കേണ്ടിവരുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ സ്വീകരിച്ചു. പീൽ സ്വയം തിരിഞ്ഞ്, കത്തോലിക്കാ വിമോചനത്തിനായുള്ള ചുമതല ഏറ്റെടുത്തു. എന്നിരുന്നാലും അവന്റെ പ്രവർത്തനവും ആത്മാർത്ഥതയെപ്പറ്റിയും പല ടോറികൾക്കും സംശയത്തിന് ഇടയാക്കി. അവർ ഒരിക്കലും അദ്ദേഹത്തെ പൂർണമായി വിശ്വസിച്ചില്ല. [21][22]

ഓക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ബിരുദധാരികളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ (അവരിൽ കൂടുതലും ആംഗ്ലിക്കൻ വൈദികർ ആയിരുന്നു), പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കത്തോലിക്കാ വിമോചനത്തിന് എതിർപ്പുള്ള ഒരു പ്ലാറ്റ്ഫോം ഉണ്ടായിരുന്നു. [23] പീലിന് സീറ്റ് നഷ്ടമായി. എന്നാൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ മറ്റൊന്ന് കണ്ടെടുത്തു. റോട്ടൺ ബോറോ, വെസ്റ്റ്ബറി യിലേയ്ക്ക് നീങ്ങുകയും കാബിനറ്റ് പദവി നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തു. [24]

This satirical 1829 cartoon by William Heath depicted the Duke of Wellington and Peel in the roles of the body-snatchers Burke and Hare suffocating Mrs Docherty for sale to Dr. Knox; representing the extinguishing by Wellington and Peel of the 141-year-old Constitution of 1688 by Catholic Emancipation.

പോലീസ് പരിഷ്കരണം[തിരുത്തുക]

1829 ൽ സ്കോട്ട്ലാൻഡ് ലണ്ടനിലെ മെട്രോപൊളിറ്റൻ പൊലീസ് ഫോഴ്സ് പീൽ സ്ഥാപിച്ചു. [25] ജോലി ചെയ്യുന്ന 1,000 കോൺസ്റ്റബിളുകൾക്ക് 'ബാബീസ്' അല്ലെങ്കിൽ 'പീലേഴ്സ്' എന്നു വിളിപ്പേരുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം ജനപ്രീതിയാർജിക്കുകയും, ലണ്ടനിൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിൽ അവർ വിജയിച്ചു. 1857 ആയപ്പോഴേക്കും ബ്രിട്ടനിലെ എല്ലാ നഗരങ്ങളിലും സ്വന്തം പോലീസ് സേന രൂപീകരിക്കാൻ സാധിച്ചു.[26] ആധുനിക പൊലീസിങ്ങിന്റെ പിതാവ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന പീൽ പീലിയൻ പ്രിൻസിപ്പിൾസിനെ വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. 1829 -ൽ ഒരു ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന്റെ നയങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചപ്പോൾ സർ റോബർട്ട് പീൽ ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചു: "പോലീസ് പൊതുവാണ്, ജനങ്ങൾ പോലീസാണ്." "[27]

ശക്തിയിൽ വിഗ്ഗ്സ് (1830–1834)[തിരുത്തുക]

അക്കാലത്ത് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഇടത്തരക്കാരും തൊഴിലാളി വർഗ്ഗങ്ങളും പരിഷ്ക്കരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടത്തുകയായിരുന്നു. കാത്തലിക് എമനോപൈറ്റേഷന്റെ ആശയങ്ങളിൽ ഒന്നു മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.[28] വിഗ്സിന്റെ പേരിൽ, മറ്റ് കാര്യങ്ങളിൽ താമസിപ്പിക്കാൻ ടോറി മന്ത്രാലയം വിസമ്മതിക്കുകയും 1830-ൽ ഓഫീസ് പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.[29] തുടർന്നുവന്ന കുറേ വർഷങ്ങൾ വളരെ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവസാനം മതിയായ പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടത്തിയത് വില്യം IV രാജാവ് ആയിരുന്നു. 1834 -ൽ ലോർഡ് ഗ്രേയിലും , ലോർഡ് മെൽബണിലും തുടർച്ചയായി മന്ത്രിസഭ രൂപീകരിക്കാൻ ടോറിസിനെ ക്ഷണിക്കാൻ മതിയായ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.[30] പീൽ പ്രധാനമന്ത്രിയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും ഇറ്റലിയിൽ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ വെല്ലിംഗ്ടൻ പീൽ മടങ്ങിവരുന്നതു വരെ മൂന്നു ആഴ്ച ഒരു കെയർ ടേക്കർ ആയി പ്രവർത്തിച്ചു.[31]

പ്രധാനമന്ത്രി എന്ന നിലയിൽ ആദ്യത്തെ കാലം (1834–1835)[തിരുത്തുക]

ടോറി മന്ത്രാലയം ഒരു ന്യൂനപക്ഷ സർക്കാരായിരുന്നതിനാൽ വിഗ് വെല്ലുവിളി തുടർന്നു. 1834 ഡിസംബറിൽ പാർലമെന്റ് പിരിച്ചുവിടുകയും പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിന് വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. 1835 ജനവരിയിലും ഫെബ്രവരി മാസത്തിലും വോട്ടെടുപ്പ് നടന്നതിൽ പീൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവർ 100 സീറ്റുകൾ നേടി. പക്ഷേ അവർക്ക് അത് ഭൂരിപക്ഷം നൽകാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല..[32]


1835 ജനുവരിയിലെ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പോളിസി നടത്തിയ പ്രസ്താവന പ്രകാരം, ടാംവർത്ത് മാനിഫെസ്റ്റോ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തി .[33] ആധുനിക കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട അടിത്തറയാണ് ഈ രേഖ. അതിൽ കൺസർവേറ്റീവുകൾ ലളിതമായ പരിഷ്ക്കരണത്തെ പിന്തുണക്കുമെന്ന് പീൽ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു. [34]

വിവിധ ബില്ലുകളിൽ ഗവൺമെന്റിനെ പലപ്പോഴും പരാജയപ്പെടുത്താൻ ഡെയ്ലി ഓക്കോണലിന്റെ ഐറിൻ റാഡിറ്റിക്കൽ അംഗങ്ങളുമായി വിഗ്സ് ഒരു കരാറുണ്ടാക്കി..[35] കാലക്രമേണ സർക്കാർ പീൽ മന്ത്രിസഭയിൽ 100 ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നിരാശയിൽ നിന്നു രാജിവച്ചിരുന്നു. ലോർഡ് മെൽബണിലെ വിഗ്സ് അധികാരത്തിൽ തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്തു. [36] ചർച്ച് ഓഫ് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഭരണപരിഷ്കാരം പുനഃപരിശോധിക്കാനുള്ള ഒരു കമ്മിറ്റായിരുന്നു പീലിന്റെ ആദ്യത്തെ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നേട്ടം. [37]

പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് (183In 5–1841)[തിരുത്തുക]

1839 മെയ് മാസത്തിൽ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയുടെ പുതിയ ഗവൺമെന്റ് അധികാരമേറ്റെടുത്തു. [38] എന്നിരുന്നാലും ഇതൊരു ന്യൂനപക്ഷ ഗവൺമെന്റായിരിക്കുമായിരുന്നു. തന്റെ രാജ്ഞിയിൽ നിന്നും കൂടുതൽ ആത്മവിശ്വാസം കൂടി ആവശ്യമാണെന്ന് പീലിനു തോന്നി. 1837-ൽ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയുടെ പ്രവേശനത്തിനു ശേഷം മെൽബൺ വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയുടെ സഹവിശ്വാസിയായിരുന്നു. വിക്ടോറിയ കുടുംബത്തിലെ ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളിൽ, വിഗ്സിയുടെ ഭാര്യമാരുടെയും സ്ത്രീ ബന്ധുക്കളുടെയും പിടിപാടുണ്ടായിരുന്നു.[39] വിഗ്സ് പാർട്ടിയുമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നതായി വിക്ടോറിയ സമ്മതിച്ചിരുന്നതായി തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, പീൽ ഈ പരിവർത്തനത്തിലെ ചിലരെ തള്ളിക്കളയുകയും പകരം അവരുടെ കൺസർവേറ്റീവ് കക്ഷികളുമൊത്ത്, ബെഡ്ചാമ്പർ ക്രൈസിസ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.[40]വിക്ടോറിയ തന്റെ കുടുംബത്തെ മാറ്റാൻ വിസമ്മതിച്ചു, വെല്ലിംഗ്ടൻ പ്രഭുവിൽ നിന്നുള്ള ക്ഷമാപണം സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും, വിഗ്സ് നേതാക്കളുടെ പിന്തുണയുടെ ഉറപ്പ് പാലിച്ചു. ഒരു സർക്കാർ രൂപീകരിക്കുന്നതിന് പീൽ വിസമ്മതിച്ചു, വിഗ്സ് അധികാരം തിരിച്ചു പിടിച്ചു.[41]

പ്രധാനമന്ത്രിയായി രണ്ടാമതും (1841–1846)[തിരുത്തുക]

Engraving showing the members of Sir Robert Peel's government in 1844

സാമ്പത്തികവും സാമ്പത്തികപരിഷ്കാരങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

ലോക വ്യാപാരത്തിൽ ഒരു ഇടിവുണ്ടായി, വിഗ്സുകളാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന 7.5 മില്യൺ പൗണ്ടിന്റെ ബജറ്റ് കമ്മി കുറച്ചുകൂടുകയും സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിനിടെ പീൽ ഓഫീസിലേക്ക് വരുകയും ചെയ്തു. വ്യാപാര കമ്മിയാൽ ബാങ്കുകളിലും ബിസിനസുകളിലും വിശ്വാസം കുറഞ്ഞിരുന്നു .

പീലിന്റെ1842 ബജറ്റ് ഉയർത്താൻ നെപ്പോളിയോണിക് യുദ്ധത്തിന്റെ. അവസാനത്തിൽ തന്നെ നീക്കം ചെയ്ത ആദായ നികുതി, [42]പുന: പരിചയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.The rate was 7d in the pound, or just under 3 per cent. വിവാദമായ പഞ്ചസാര നികുതിയുൾപ്പെടെ 1,200 താരിഫ് വിറ്റഴിക്കലിനു വേണ്ടിയുള്ള റിട്ടേൺ തുക കുറയ്ക്കാനും അനുവദിച്ചു.[43] 1842 ലെ ബഡ്ജറ്റിനൊപ്പം ധാന്യക നിയമങ്ങൾ പിൻവലിക്കാൻ ആദ്യം തീരുമാനിച്ചു. [44] ഇത് ഒരു കോമൺ വോട്ടിൽ 4: 1 എന്ന മാർജിനിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

ഫാക്ടറി ആക്ട്[തിരുത്തുക]

1841 ജൂലായ് മാസം തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെത്തുടർന്ന് പീൽ ഭൂരിപക്ഷ സർക്കാരിനെ നയിക്കാനുള്ള അവസരമായി[45] ലളിതമായ പരിഷ്ക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാഗ്ദാനവും, ഈ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ രണ്ടാമത്തെ ബില്ലും, 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ കണ്ണുകളിൽ യഥാർഥത്തിൽ പുതിയ വ്യവസായ സമ്പന്നരിൽ അവരുടെ നിയോജകമണ്ഡലത്തോടൊപ്പം തന്നെ പരിഷ്ക്കരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..കൺസർവേറ്റീവ്സ്, ലാൻഡഡ് സെന്റർ, കുട്ടികൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും ഒരു ഫാക്ടറിയിൽ ജോലി ചെയ്യാനും മണിക്കൂറുകളോളം യന്ത്രസാമഗ്രികൾക്കുള്ള സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നിലനിർത്താനുമുള്ള മണിക്കൂറുകളോളം അനുവദിച്ചതിനെക്കാൾ ഫാക്ടറി നിയമം 1844-ൽ ഈ വ്യവസായികൾക്ക് എതിരായിരുന്നു.[46] പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തൊഴിലുടമകളുടെ പരിഷ്ക്കരണത്തിന് മുതിർന്ന റോബർട്ട് പീൽ വളരെ ശ്രദ്ധേയനായതുകൊണ്ട് എം.പി. എന്ന നിലയിൽ തന്റെ അച്ഛന്റെ ജോലി തുടർന്നു. ഖനന നിയമവും സ്ഥാപിച്ച ബ്രിട്ടീഷ് എംപി ആയ ലോർഡ് ഷാഫ്റ്റ്സ്ബറി അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചിരുന്നു.


Assassination attempt[തിരുത്തുക]

1843-ൽ പീൽ പരാജയപ്പെട്ട ഒരു വധശ്രമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. കുറെ ദിവസങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഒരു സ്കോട്ടിഷ് കുറ്റവാളിയും ഭ്രാന്തനുമായ ഡാനിയേൽ എം'നഘടെൻ പീലിൻറെ വ്യക്തിപരമായ സെക്രട്ടറി എഡ്വേർഡ് ഡ്രുമ്മോണ്ടെയെ പീൽ ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.[47] ഇത് ക്രിമിനൽ പ്രതിരോധത്തിന്റെ രൂപവത്കരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. [48]

കോൺ നിയമങ്ങളും അതിനുശേഷവും[തിരുത്തുക]

എന്നിരുന്നാലും, പീലിൻറെ രണ്ടാമത്തെ മന്ത്രിസഭയുടെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ പ്രവൃത്തിയായി അത് കൊണ്ടുവരാൻ ഇടയാക്കി.[49]ധാന്യത്തിന്റെ ഇറക്കുമതി ഒഴിവാക്കുന്നതിലൂടെ കാർഷിക വരുമാനം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച കോൺ നിയമങ്ങൾ റദ്ദാക്കിക്കൊണ്ട് ഭൂവുടമകൾക്ക് നേരെ പീൽ നീക്കങ്ങൾ നടത്തുകയുണ്ടായി.[50] ഈ കൺസെർവ്വേറ്റീവ് പ്രൊട്ടക്ഷനിസ്റ്റിനുള്ള തീവ്രത തകർന്നതിനു കാരണം ഗ്രേറ്റ് ഐറിഷ് ക്ഷാമം (1845-1849) ആയിരുന്നു.[51] ടോറി കർഷകരെ ഈ പ്രശ്നത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയിൽ സംശയിക്കേണ്ടി വന്നു.[52] പീൽ ക്ഷാമത്തോടു സാവധാനം പ്രതികരിച്ചത് 1846 ഒക്റ്റോബറിൽ പ്രസിദ്ധമായി (ഇതിനകം തന്നെ പ്രതിപക്ഷം)

സ്വന്തം പാർട്ടിയെ പിന്തുണക്കുന്നതിൽ ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, വിഗ്, റാഡിയൽ പിന്തുണയോടെ വിജയിച്ചു. 15 മെയ് മാസം പീൽസ് ബിൽ ഓഫ് റിപീൽ (ഇമ്പോർട്ടേഷൻ ആക്ട് 1846) ന്റെ മൂന്നാം കണക്കെടുപ്പിൽ, എം.പിമാർ 327 വോട്ടുകളിൽ 229 (98 മാർക്ക്) വോട്ടു ചെയ്തു. ജൂൺ 25-ന് വെല്ലിംഗ്ടൻ ഡ്യൂക്ക് പ്രഭുവിന്റെ സഭയെ കടന്നുപോകാൻ ഇത് പ്രേരിപ്പിച്ചു.അതേ രാത്രിയിൽ പീലിൻറെ ഐറിഷ് കോർസിഷൻ ബിൽ കോമൺവെൽസിൽ 292 മുതൽ 219 വരെ "വിഗ്സ്, റാഡിക്കൽസ്, ടോറി പ്രൊട്ടക്ഷൻ പരാജയപ്പെട്ടു. [53] ഇതേ തുടർന്ന്, 1846 ജൂൺ 29-ന് പീൽ പ്രധാനമന്ത്രി പദവി രാജിവെച്ചു. [54]

മന്ത്രിസഭയുടെ അവസാനം സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ നിയമങ്ങൾ പിൻവലിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായതിനാൽ പീൽ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു[55] ധാന്യം നിയമങ്ങളെ പിൻവലിക്കാൻ പീൽ കേവലം ഐറിഷ് ക്ഷാമം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. 1820 മുതൽ സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരം എന്ന നിലയിൽ ബുദ്ധിപരമായ പരിവർത്തനത്തിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ക്ഷാമം ഒഴിവാക്കാനായി മൊത്തം റദ്ദാക്കൽ ആവശ്യമാണെന്ന് പീൽ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ബ്ലെയ്ക്ക് പറയുന്നു. താൽക്കാലികമായി റദ്ദാക്കിയ ഉടമ്പടിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഒരു ബിൽ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ, മൂന്നുവർഷത്തെ ക്രമാനുഗതമായ കടന്നുകയറ്റത്തിന്റെ കാലാവധി പൂർത്തിയായില്ല.

കൺസർവേറ്റീവ് നേതാവാകുമ്പോൾ 1844 മുതൽ തന്നെ പീലിനെ അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രകാരനായ ബോയ്ഡ് ഹിൽട്ടൺ വാദിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എംപിമാർ പലരും അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ വോട്ടുചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. 1820 കളിൽ മോശമായിരുന്ന ലിബറലുകളും പിതൃസ്ഥാനക്കാരും തമ്മിലുള്ള അകലം, 1830 കളിൽ പാർലമെന്ററി പരിഷ്കരണത്തിന്റെ വിഷയത്തിൽ ധാന്യ നിയമങ്ങൾ മൂടിവെയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. നിയമങ്ങൾ. ഹിൽട്ടന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിൽ ഒരു പീലിറ്റെറ്റ് / വിഗ് / ലിബറൽ സഖ്യത്തിന് ശേഷം, ഒരു ലിബറൽ പ്രശ്നത്തിൽ പീൽ യഥാർഥത്തിൽ സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനാക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു.

ധാന്യനിയമങ്ങൾ പിൻവലിക്കുവാനുള്ള തിരച്ചിലിനിടയിൽ, പീൽ ഐറിഷിന് ആഹാരം വാങ്ങാൻ സബ്സിഡി ചെയ്യാൻ ചില നീക്കങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പരിശ്രമം വളരെ ചെറുതായിരുന്നു, വളരെ ചെറിയ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. ലെയ്സെസ്-ഫെയർ കാലഘട്ടത്തിൽ, ,[56] ഗവൺമെൻറ് നികുതികൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു, സബ്സിഡികളും നേരിട്ടുള്ള സാമ്പത്തിക ഇടപെടലും ഉണ്ടായില്ല. യഥാർഥത്തിൽ ഈ സബ്സിഡികൾ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. പീലിൻറെ പിൻഗാമിയായ ലോർഡ് ജോൺ റസ്സൽ പീലിന്റെ ഐറിഷ് നയത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ വിമർശനം സ്വീകരിച്ചു.[57] സ്വതന്ത്ര വ്യാപാരത്തിനുള്ള പീലിൻറെ പിന്തുണ 1842, 1845 ലെയും ബജറ്റിൽ ഇതിനകം കാണാൻ കഴിഞ്ഞു;[58] 1842 ന്റെ അവസാനത്തിൽ പീലിനെക്കുറിച്ച് ഗ്രഹാം ഇങ്ങനെ എഴുതി: ധാന്യനിയമത്തിലെ അടുത്ത മാറ്റം തുറന്ന വ്യാപാരത്തിന് വേണ്ടിയായിരിക്കണം .[59] 1844-ൽ കാബിനറ്റ് പദവിയിൽ പീൽ 1842-ലെ കോൺ നിയമത്തിന്റെ മൊത്തം റദ്ദാക്കലിനെക്കുറിച്ച് വാദിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു .[60] എല്ലാ പീലിൻറെ പരിശ്രമങ്ങളേയും അദ്ദേഹം പരിഹരിച്ചെങ്കിലും അയർലണ്ടിലെ അവസ്ഥയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിഷ്കരണ പരിപാടികൾ കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയില്ല.[61]

പിൽക്കാലജീവിതവും മരണവും[തിരുത്തുക]

പീലൈറ്റ്സ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന, പിന്തുണയ്ക്കുന്നവരുടെ ഏറ്റവും സജീവമായ ഉപദേശകരായ അംഗങ്ങളെ പീൽ നിലനിർത്തി.[62]1849- ലെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ വിഗ് / റാഡിക് സഖ്യം സജീവമായി ആഹ്വാനം ചെയ്തു. എന്നിരുന്നാലും, തന്റെ യാഥാസ്ഥിതിക തത്ത്വങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം നിലപാട് തുടർന്നു. നാവിഗേഷൻ ആക്ടുകൾ റദ്ദാക്കിക്കൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് സ്വതന്ത്രവ്യാപാരം ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള നിരവധി സുപ്രധാന വിഷയങ്ങളെ അദ്ദേഹം സ്വാധീനിച്ചു.[63] ഹൗസ് ഓഫ് കോമൺസ് ലൈബ്രറിയെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന കമ്മിറ്റിയിൽ അംഗമായിരുന്നു പീൽ. 1850 ഏപ്രിൽ 16-ന്, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അതിന്റെ സാദ്ധ്യതയും ശേഖരണ നയവും ചലനാത്മകമായ അതിൻറെ ഉത്തരവാദിത്തവും നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നു.

1850 ജൂൺ 29-ന് ലണ്ടനിലെ കോൺസ്റ്റിറ്റ്യൂഷൻ ഹില്ലിൽ സവാരിനടത്തുമ്പോൾ പീൽ കുതിരപ്പുറത്ത് നിന്ന് താഴേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. കുതിര കാലിടറി അദ്ദേഹത്തിൻറെ മുകളിലൂടെ വീഴുകയായിരുന്നു. സബ്ക്ലാവിയൻ വെസ്സെൽസ് പൊട്ടുകയും ക്ലാവികുലാർ ഫ്രാക്ച്യുർ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്തതിനെത്തുടർന്ന് ജൂലൈ 2-ന് 62-ആം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം മരിച്ചു.[64]

അബെർഡീൻ പ്രഭു, വില്യം ഗാൽഡ്സ്റ്റോൻ, എന്നിവർ നയിച്ചിരുന്ന പീലൈറ്റ്സ് പിന്തുണക്കാർ ലിബറൽ പാർട്ടിയുടെ വിഗ്ഗ്സുമായി ചേർന്നു.[65]

കുടുംബം[തിരുത്തുക]

പ്രതിമകൾ[തിരുത്തുക]

Statues of Sir Robert Peel are found in the following British and Australian locations.

ചിത്രശാല[തിരുത്തുക]

പൊതുഹൗസുകൾ / ഹോട്ടലുകൾ[തിരുത്തുക]

The following public houses, bars or hotels are named after Peel:[67]

യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡം[തിരുത്തുക]

  • Robert Peel public house[68] in Bury town centre, his birthplace
  • Sir Robert Peel public house, Tamworth[69]
  • Peel Hotel, Tamworth[70]
  • Sir Robert Peel public house, Edgeley, Stockport, Cheshire
  • Sir Robert Peel public house Heckmondwike, West Yorkshire
  • Sir Robert Peel public house,[71] Leicester
  • Sir Robert Peel public house, Malden Road, London NW5
  • Sir Robert Peel public house, Peel Precinct, Kilburn, London NW6
  • Sir Robert Peel public house, London SE17
  • Sir Robert Peel Hotel, Preston
  • Sir Robert Peel public house Rowley Regis
  • Sir Robert Peel public house, Southsea
  • Sir Robert Peel public house,[72] Stoke-on-Trent
  • Sir Robert Peel public house Kingston upon Thames, Surrey
  • Sir Robert Peel public house, Bloxwich, Walsall[73]

മറ്റെവിടെയെങ്കിലും[തിരുത്തുക]

മറ്റ് സ്മാരകങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

ഇതും കാണുക[തിരുത്തുക]

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. Richard A. Gaunt (2010). Sir Robert Peel: The Life and Legacy. I.B.Tauris. p. 3.
  2. A.J.P. Taylor, Politicians, Socialism and Historians (1980) p. 75
  3. Ramsay, Sir Robert Peel, 2–11.
  4. Ramsay, Sir Robert Peel, 11–12.
  5. 5.0 5.1 [1][പ്രവർത്തിക്കാത്ത കണ്ണി]
  6. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 1; Ramsay, Sir Robert Peel, 13; 376.
  7. Ramsay, Sir Robert Peel, 18.
  8. Gash, Mr. Secretary Peel, 59–61, 68–69.
  9. OED entry at peeler (3)
  10. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 6–12; Ramsay, Sir Robert Peel, 18–65, 376.
  11. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 12, 18, 35.
  12. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 490; Read, Peel and the Victorians, 4, 119.
  13. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 3, 9, 13; Ramsay, Sir Robert Peel, 66, 68; Read, Peel and the Victorians, 65.
  14. Gash, 1:477–88.
  15. Ramsay, Sir Robert Peel, 68–71; 122; Read, Peel and the Victorians, 104.
  16. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 4, 96–97; Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 26–28.
  17. Gash, 1:460–65; Richard A. Gaunt, "Peel's Other Repeal: The Test and Corporation Acts, 1828," Parliamentary History (2014) 33#1 pp. 243–62.
  18. Ramsay, Sir Robert Peel, 21–48, 91–100.
  19. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 28–30; Ramsay, Sir Robert Peel, 103–04; Read, Peel and the Victorians, 18.
  20. Ramsay, Sir Robert Peel, 104.
  21. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 37–39; Ramsay, Sir Robert Peel, 114–21.
  22. Gash, 1:545–98
  23. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 35–40; Ramsay, Sir Robert Peel, 46–47, 110, 376.
  24. Gash, 1:564–65
  25. Gash, 1:488-98.
  26. Ramsay, Sir Robert Peel, 87–90.
  27. Couper, David C. (2015-05-13). "A Police Chief's Call for Reform". Progressive.org. ശേഖരിച്ചത്: 2017-06-24.
  28. Ramsay, Sir Robert Peel, 123–40.
  29. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 45–50; Ramsay, Sir Robert Peel, 136–41.
  30. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 51–62, 64–90, 129–43, 146–77, 193–201; Ramsay, Sir Robert Peel, 179; Read, Peel and the Victorians, 66.
  31. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 196–97, 199; Read, Peel and the Victorians, 66–67.
  32. The Routledge Dictionary of Modern British History, John Plowright, Routledge, Abingdon, 2006. p235
  33. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 210–15; Ramsay, Sir Robert Peel, 184; Read, Peel and the Victorians, 12; 69–72.
  34. Norman Lowe (2017). Mastering Modern British History. Macmillan Education UK. p. 59.
  35. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 227; 229–35; Ramsay, Sir Robert Peel, 185–87; Read, Peel and the Victorians, 71–73.
  36. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 250–54, 257–61; Ramsay, Sir Robert Peel, 188–92; Read, Peel and the Victorians, 74–76.
  37. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 224–26.
  38. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 417–18; Ramsay, Sir Robert Peel, 206.
  39. Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 416–17; Ramsay, Sir Robert Peel, 206–07.
  40. Ramsay, Sir Robert Peel, 207–208; Read, Peel and the Victorians, 89.
  41. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 23; Clark, Peel and the Conservatives: A Study in Party Politics 1832–1841, 419–26; 448; Ramsay, Sir Robert Peel, 208–09; Read, Peel and the Victorians, 89–91.
  42. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 35–36; Ramsay, Sir Robert Peel, 227; Read, Peel and the Victorians, 112.
  43. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 37; Ramsay, Sir Robert Peel, 235; Read, Peel and the Victorians, 113–14.
  44. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 37; Ramsay, Sir Robert Peel, 235; Read, Peel and the Victorians, 113–14.
  45. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 24.
  46. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 40–42; Ramsay, Sir Robert Peel, 302–05; Read, Peel and the Victorians, 125; 129.
  47. Read, Peel and the Victorians, 121–22.
  48. "Old Bailey Online – The Proceedings of the Old Bailey, 1674–1913 – Central Criminal Court". www.oldbaileyonline.org (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). ശേഖരിച്ചത്: 2018-02-16.
  49. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 113–15.
  50. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, vi.
  51. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 66; Ramsay; Sir Robert Peel, 332–33.
  52. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 72.
  53. Schonhardt-Bailey, p. 239.
  54. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 68–69, 70, 72; Ramsay, Sir Robert Peel, 347; Read, Peel and the Victorians, 230–31.
  55. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 67–69.
  56. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 70.
  57. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 69–71.
  58. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 35–37, 59.
  59. Quoted in Gash, Sir Robert Peel, 362.
  60. Gash, Sir Robert Peel, 429.
  61. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 48–49.
  62. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 78–80; Ramsay, Sir Robert Peel, 353–55.
  63. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 78; Ramsay, Sir Robert Peel, 377; Read, Peel and the Victorians, 257.
  64. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 80; Ramsay, Sir Robert Peel, 361–63; Read, Peel and the Victorians, 1; 266–70.
  65. Adelman, Peel and the Conservative Party: 1830–1850, 86–87; Ramsay, Sir Robert Peel, 364.
  66. "Sir Robert Peel Statue Bury". Panoramio.com. ശേഖരിച്ചത്: 26 August 2010.
  67. The UK-based Peel Hotels group are named after their founders Robert and Charles Peel, not Sir Robert Peel
  68. New Pubs Opening All The Time (30 April 1997). "The Robert Peel, Bury | Our Pubs". J D Wetherspoon. മൂലതാളിൽ നിന്നും 19 January 2009-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത്: 26 August 2010.
  69. "The Sir Robert Peel / Public House". Facebook.
  70. "Peel Hotel Aldergate Tamworth: Hotels – welcome". Thepeelhotel.com.
  71. "Sir Robert Peel, Leicester, Leicestershire". Everards. ശേഖരിച്ചത്: 26 August 2010.[പ്രവർത്തിക്കാത്ത കണ്ണി]
  72. "Sir Robert Peel – Dresden – Longton". Thepotteries.org. ശേഖരിച്ചത്: 26 August 2010.
  73. [2]
  74. Reed 2010, p. 310.
  75. "Archived copy". മൂലതാളിൽ നിന്നും 11 December 2008-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത്: 19 September 2008.CS1 maint: Archived copy as title (link)

കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക്[തിരുത്തുക]

  • Adelman, Paul (1989). Peel and the Conservative Party: 1830–1850. London and New York: Longman. ISBN 0-582-35557-5.
  • Clark, George Kitson (1964). Peel and the Conservative Party: A Study in Party Politics 1832–1841. 2nd ed. Hamden, Connecticut: Archon Books, The Shoe String Press, Inc.
  • Cragoe, Matthew (2013). "Sir Robert Peel and the 'Moral Authority'of the House of Commons, 1832–41". English Historical Review. 128 (530): 55–77. doi:10.1093/ehr/ces357.
  • Davis, Richard W (1980). "Toryism to Tamworth: The Triumph of Reform, 1827–1835". Albion. 12 (2): 132–146. doi:10.2307/4048814.
  • Evans, Eric J. (2006). Sir Robert Peel: Statesmanship, Power and Party (2nd ed.). Lancaster Pamphlets.
  • Farnsworth, Susan H. (1992). The Evolution of British Imperial Policy During the Mid-nineteenth Century: A Study of the Peelite Contribution, 1846–1874. Garland Books.
  • Gash, Norman (1961). Mr. Secretary Peel: The Life of Sir Robert Peel to 1830. New York: Longmans., vol 1 of the standard scholarly biography
    • Gash, Norman (1972). Sir Robert Peel: The Life of Sir Robert Peel after 1830. Totowa, New Jersey: Rowman and Littlefield. ISBN 0-87471-132-0.; vol. 2 of the standard scholarly biography
  • Gash, Norman (1953). Politics in the Age of Peel. ISBN 0-87471-132-0.
  • Gaunt, Richard A. (2010). Sir Robert Peel: the life and legacy. London: I.B. Tauris,.
  • Halévy, Elie (1961). Victorian years, 1841–1895. A History of the English People. 4. pp. 5–159.
  • Hurd, Douglas (2007). Robert Peel: A Biography. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 978-0-7538-2384-2
  • Newbould, Ian (1983). Sir Robert Peel and the Conservative Party, 1832–1841: A Study in Failure?. English Historical Review. JSTOR 569783.
  •  "Peel, Robert (1788–1850)" . Dictionary of National Biography. 44. 1895.
  • Prest, John (May 2009) [2004]. Peel, Sir Robert, second baronet (1788–1850). Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/21764. ശേഖരിച്ചത്: 17 September 2014.
  • Ramsay, A.A.W. (1928). Sir Robert Peel.
  • Read, Donald (1987). Peel and the Victorians. Oxford: Basil Blackwell Ltd: Basil Blackwell Ltd. ISBN 0-631-15725-5.
  • Reed, A. W. (2010). Peter Dowling, ed. Place Names of New Zealand. Rosedale, North Shore: Raupo. ISBN 9780143204107.

ഹിസ്റ്റോറിയോഗ്രാഫി[തിരുത്തുക]

  • Gaunt, Richard A. (2010). Sir Robert Peel: The Life and Legacy. IB Tauris.
  • Hilton, Boyd (1979). "Peel: a reappraisal". Historical Journal. 22: 585–614. doi:10.1017/s0018246x00017003. JSTOR 2638656.
  • Lentz, Susan A.; Smith, Robert H.; Chaires, R.A. (2007). "The invention of Peel's principles: A study of policing 'textbook' history". Journal of Criminal Justice. doi:10.1016/j.jcrimjus.2006.11.016.
  • Loades, David Michael (2003). Reader's guide to British history. 2. Fitzroy Dearborn Publishers.

പ്രാഥമിക ഉറവിടങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

ബാഹ്യ ലിങ്കുകൾ[തിരുത്തുക]

Wikiquote-logo-en.svg
വിക്കിചൊല്ലുകളിലെ റോബർട്ട് പീൽ എന്ന താളിൽ ഈ ലേഖനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചൊല്ലുകൾ ലഭ്യമാണ്‌:
പദവികൾ
Preceded by
William Wellesley-Pole
Chief Secretary for Ireland
1812–1818
Succeeded by
Charles Grant
Preceded by
The Viscount Sidmouth
Home Secretary
1822–1827
Succeeded by
William Sturges Bourne
Preceded by
The Marquess of Lansdowne
Home Secretary
1828–1830
Succeeded by
The Viscount Melbourne
Preceded by
William Huskisson
Leader of the House of Commons
1828–1830
Succeeded by
The Viscount Althorp
Preceded by
The Duke of Wellington
(caretaker, preceded by)
The Viscount Melbourne
Prime Minister of the United Kingdom
10 December 1834 – 8 April 1835
Succeeded by
The Viscount Melbourne
Preceded by
The Lord Denman
Chancellor of the Exchequer
1834–1835
Succeeded by
Thomas Spring Rice
Preceded by
Lord John Russell
Leader of the House of Commons
1834–1835
Succeeded by
Lord John Russell
Preceded by
The Viscount Melbourne
Prime Minister of the United Kingdom
30 August 1841 – 29 June 1846
Preceded by
Lord John Russell
Leader of the House of Commons
1841–1846
Parliament of the United Kingdom
Preceded by
Quintin Dick
Member of Parliament for Cashel
18091812
Succeeded by
Sir Charles Saxton, Bt
Preceded by
John Maitland
James Dawkins
Member of Parliament for Chippenham
18121817
With: Charles Brooke
Succeeded by
Charles Brooke
John Maitland
Preceded by
William Scott
Charles Abbot
Member of Parliament for Oxford University
18171829
With: William Scott 1817–1821
Richard Heber 1821–1826
Thomas Grimston Bucknall Estcourt 1826–1829
Succeeded by
Thomas Grimston Bucknall Estcourt
Sir Robert Inglis
Preceded by
Sir Manasseh Masseh Lopes
Sir George Warrender
Member of Parliament for Westbury
18291830
With: Sir George Warrender
Succeeded by
Sir Alexander Grant
Michael George Prendergast
Preceded by
William Yates Peel
Lord Charles Townshend
Member of Parliament for Tamworth
18301850
With: Lord Charles Townshend 1830–1835
William Yates Peel 1835–1837, 1847
Edward Henry A'Court 1837–1847
John Townshend 1847–1850
Succeeded by
John Townshend
Sir Robert Peel
പാർട്ടിയുടെ ഗണതന്ത്ര കാര്യാലയങ്ങൾ
Preceded by
The Duke of Wellington
Leader of the British Conservative Party
1834–1846
Succeeded by
The Lord Stanley
First
None recognised before
Conservative Leader in the Commons
1834–1846
Succeeded by
The Lord George Bentinck
Academic offices
Preceded by
The Lord Stanley
Rector of the University of Glasgow
1836–1838
Succeeded by
Sir James Graham
Baronetage of Great Britain
Preceded by
Robert Peel
Baronet
(of Drayton Manor)
1830 – 1850
Succeeded by
Robert Peel
"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=റോബർട്ട്_പീൽ&oldid=3123200" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്