ഉള്ളടക്കത്തിലേക്ക് പോവുക

വെള്ളാളർ

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
വെള്ളാളർ
പൂണൂൽ ധരിച്ച വെള്ളാളൻ, 1837 ലെ ചിത്രം
ഗണ്യമായ ജനസംഖ്യയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ
ഇന്ത്യ ഇന്ത്യ
ശ്രീലങ്ക ശ്രീലങ്ക
ഭാഷകൾ
മലയാളം, തമിഴ്
മതവിഭാഗങ്ങൾ

ഹിന്ദുമതം
ബന്ധപ്പെട്ട വംശീയ ഗണങ്ങൾ
ദ്രാവിഡർ, തമിഴർ

ദ്രാവിഡജനതതയിലെ പ്രധാന വിഭാഗവും ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെയും ശ്രീലങ്കയിലെയും ഒരു ജാതി സമൂഹവുമാണ് വെള്ളാളർ.[1] സംഘകാലത്തെ കൃഷീവലരിൽപ്പെട്ട ഒരു വിഭാഗമാണിവർ. സംഘകാലത്ത് ഏറ്റവും ബഹുമാന്യർ അറിവോർ എന്ന ജ്ഞാനികളായിരുന്നു. സമൂഹത്തിൽ അടുത്ത സ്ഥാനം ഉഴവർ എന്നറിയപ്പെട്ട കൃഷീവലർക്കായിരുന്നു. കുലീനരായിരുന്ന അവരിൽ രണ്ടു വിഭാഗം ഉണ്ടായിരുന്നു. ജലസ്രോതസ്സുകളിലെ വെള്ളം കൊണ്ടു കൃഷി ചെയ്യുകയും വെള്ളപ്പൊക്കം തടയുകയും ചെയ്തിരുന്നവർ വെള്ളാളർ എന്നും കാർമേഘം നൽകുന്ന മഴവെള്ളം സംഭരിച്ചു കൃഷി ചെയ്തിരുന്നവർ കരാളർ എന്നും അറിയപ്പെട്ടു[2].

ചേര-ചോള-പാണ്ഡ്യ രാജാക്കൻമാരും തമിഴകത്തെ സാമാന്യം മിക്ക ഇടപ്രഭുക്കളും വെള്ളാളരായിരുന്നു. ചെറിയ ഭൂവുടമകളെ വീഴ്ക്കുടി വെള്ളാളർ എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു.[3] വൻകിട ഭൂവുടമകളെ മുതലിയാർ (ഒന്നാം നിരക്കാർ) എന്നും വിളിച്ചു. കന്നട നാട്ടിലെ ബല്ലാൽ വംശവും വെള്ളാളരാണ്‌. പ്ലിനി, ടോളമി എന്നിവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഗംഗാനദിത്തീരങ്ങളിൽ താമസ്സിച്ചിരുന്ന ഗംഗറിഡെ വംശത്തിൽനിന്നുത്ഭവിച്ച വെള്ളാളർ ഗംഗാവംശർ അഥവാ ഗംഗാവതി എന്നറിയപ്പെട്ടു. [അവലംബം ആവശ്യമാണ്] 10-11 ശതകത്തിൽ വെള്ളാളർ മൈസ്സൂറിൽ കുടിയേറിയ പ്രദേശം ഗം-ഗാവതി എന്നറിയപ്പെട്ടു. ഒറീസ്സയിൽ പന്ത്രണ്ടാം ശതകത്തിൽ ഭരണം വഹിച്ച വെള്ളാളർ ഗംഗാവംശർ എന്നറിയപ്പെട്ടു.[2]

വെള്ളാളോല്പത്തി - ഐതിഹ്യം

[തിരുത്തുക]

എഡ്ഗർ തർസ്റ്റണും കെ. രംഗചാരിയും അവരുടെ Castes and Tribes of Southern India (ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ജാതികളും വർഗ്ഗങ്ങളും) എന്ന കൃതിയിൽ വെള്ളാളരുടെ ഉല്‌പ്പത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് ഐതിഹ്യങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു.[4]

  1. പണ്ട്‌ മനുഷ്യർ പച്ച മാംസവും പച്ചിലകളും തിന്നു ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്‌ ഒരിക്കൽ അതികഠിനമായ വരൾച്ച ബാധിച്ചു. മനുഷ്യർ ഭൂമി ദേവിയോടു കരുണ കാണിക്കണമെന്നപേക്ഷിച്ചു. ഭൂമിദേവി പ്രസാദിച്ചു. തന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും കലപ്പ ഏന്തിയ ഒരു മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു. അയാൾ ഭൂമി ഉഴുതുന്ന രീതിയും കൃഷി ചെയ്യേണ്ടുന്ന വിധവും മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ പഠിപ്പിച്ചു. ഈ അവതാര പുരുഷന്റെ വംശപരമ്പരകളാണ്‌ വെള്ളാളർ. ബ്രാഹ്മണാധിപത്യം വന്നപ്പോൾ വെള്ളാളരെ അവർ വൈശ്യരാക്കിയെങ്കിലും ഇത് ഇക്കൂട്ടർ അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല[5][6][7]. കാലക്രമത്തിൽ ഗോവൈശ്യർ, ഭൂവൈശ്യർ, ധനവൈശ്യർ എന്നീ ഉൾപ്പിരിവുകളുണ്ടായി .
  2. രണ്ടാമത്തെ ഐതിഹ്യ കഥയിൽ പാർവ്വതീ പരമേശ്വരൻമാർ സല്ലപിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വകർമ്മാവ് മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ അവരുടെ സവിധത്തിലേക്ക് ചെല്ലുന്നു. കുപിതയായ പാർവ്വതി വിശ്വകർമ്മാവിനെ വധിക്കാൻ ഭൂമിയിൽ ഒരു ദിവ്യരൂപം കിരീടധാരിയായി എത്തുമെന്നു ശപിച്ചു. അത്‌ സംഭവിക്കുന്നത്‌ ഗംഗാതീരത്തായിരിക്കുമെന്നും പാർവ്വതി അരുളിച്ചെയ്തു. തന്നെ വധിക്കാൻ അവതരിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ താൻ ഒറ്റവെട്ടിനു വധിക്കുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത് ഉടവാളുമായി വിശ്വകർമ്മാവ്‌ ഗംഗാതീരത്തു കാത്തിരിപ്പായി. ഒരുനാൾ സുമുഖനായ ഒരു കിരീടധാരി ഗംഗാതീരത്തു നിന്നും ഉയർന്നു വന്നു. കോപാന്ധനായ വിശ്വകർമ്മാവ് ആഞ്ഞു വെട്ടി, എന്നാൽ ശത്രുവിന്റെ കിരീടം മാത്രം താഴെ വീണു. ഭൂമിജാതൻ സ്വർണ്ണക്കലപ്പയുമായി ഉയർന്നു വന്നു. വിശ്വകർമ്മാവ്‌ വീണ്ടും വെട്ടാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മ-വിഷ്ണു-മഹേശ്വരൻമാർ പ്രത്യക്ഷരായി ഒറ്റവെട്ടിനു വധിക്കാൻ സാധിക്കാത്തതിനാൽ, ഇനി അദ്ദേഹത്തിനു വെട്ടാൻ അവകാശമില്ല എന്നരുളി. വിശ്വകർമ്മാവ്‌ തുടർന്ന്‌ തന്റെ പുത്രരായ ആശാരി, കൊല്ലൻ, മൂശാരി, തട്ടാൻ, തച്ചൻ എന്നിവരെ ആശ്രിതരായി ഭൂമിപാലകനു നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു. ദേവേന്ദ്രനും കുബേരനും പ്രത്യക്ഷരായി അവരുടെ പുത്രിമാരെ ഭൂമിപാലകനു വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്തു. നിലമുഴാനായി പരമശിവൻ തന്റെ വെള്ളക്കാളയേയും യമരാജൻ വെള്ളപ്പോത്തിനേയും നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചു. ഭൂമിപാലകൻ, ഗംഗാകുലം, മുർദകപാലകൻ എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടും എന്നു ത്രിമൂർത്തികൾ അരുളി എന്നാണ് വിശ്യാസം.

വെള്ളാളർ - പല പേരുകളിൽ

[തിരുത്തുക]

വേളാളർ എന്ന പദത്തിന്റെ ആദ്യകാല പരാമർശം പരിപാടൽ എന്ന സംഘകാലസാഹിത്യ കൃതിയിലാണ്. ഭൂവുടമ എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് അവിടെ ഈ പദം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്.[8] വേളാളർ എന്ന പദം വേൾ (അധികാര ചിഹ്നം) എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടായതാകാമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. സംഘകാലത്ത് വേളിർ പ്രഭുക്കന്മാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പദവിയായിരുന്നു 'വേൾ’.[9] വെള്ളാളർ എന്ന പദം വെള്ളം (പ്രളയം) എന്ന മൂലപദത്തിൽ നിന്നാകാമെന്ന് ചിലർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഇതിലൂടെ ഭൂമിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവിധ അവകാശങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടുവെന്നും, അത്തരം ഭൂമിയവകാശങ്ങൾ നേടിയതിനാലാണ് വെള്ളാളർക്ക് ഈ പേര് ലഭിച്ചതെന്നും കരുതപ്പെടുന്നു.[10]

പിള്ള, മുതലിയാർ, ഗൗണ്ടർ, ചെട്ടിയാർ, മന്നാടിയാർ, ഉടയാർ, നായകർ, നായിനാർ, റെഡ്ഢിയാർ, കുരുക്കൾ, ദേശികർ, പണ്ടാരം, യജമാനർ എന്നിങ്ങനെ ഇവരുടെ പേരിനൊപ്പം ചേർത്തിരുന്നു. സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനപൂർവ്വം അമ്മാൾ, അമ്മയാർ, നാച്ചിയാർ, അമ്മ, പിള്ള എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചിരുന്നു. വേളിർ, വേളാർ, വേളാളർ, കരാളർ, പെരുക്കാളർ, നാട്ടാർ, ചിത്രമേഴി പെരിയ നാട്ടാർ, ഭൂപാലർ, ഗംഗാവംശർ എന്നീ പേരുകളിലും വെള്ളാളർ അറിയപ്പെടുന്നു.

കവി കമ്പർ, ഏർ എഴുപത്‌ എന്ന കൃതിയിൽ വെള്ളാളരേക്കാൾ ഉയർന്ന വംശം മറ്റൊന്നില്ല എന്നെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ചേക്കിഴാതർ പിള്ളത്തമിഴ്‌ എന്ന കൃതിയിലും അതു തന്നെ പറയുന്നു. വേദാദ്ധ്യയനം, ദാനം, കൃഷി, ഗോപാലനം, വാണിജ്യം, ദൈവപൂജ എന്നീ ആറു കർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്‌ഠിക്കുന്നവരാണ് വെള്ളാളർ. "വേളാൺ മാന്തർക്കു ഉഴുതൂൺ അല്ലതു ഇല്ലെന മൊഴിപ പിറവ കൈനികഴ്‌ചി" എന്നു തൊൽകാപ്പിയം പറയുന്നു. ഉഴുതുണ്ടു ജീവിക്കുക മാത്രമാണ്‌ വെള്ളാളർക്കുള്ളത്‌ എന്നർഥം. എല്ലാ ജീവിതവൃത്തിയിലും അവർ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും മുഖ്യം കാർഷികവൃത്തി തന്നെയായിരുന്നു.

ഇംഗ്ലീഷുകാരുടേയും പാശ്ചാത്യരുടേയും വരവോടെ വെള്ളാളരിൽ ഗണ്യമായ സംഖ്യ ക്രിസ്തുമതത്തിൽ ലയിച്ചു. "കോയിയൻമാരെ" ഓടിച്ച, കടത്തനാടൻ മല്ലയോദ്ധാകൾക്കു "കർത്താവു സ്ഥാനം" (ചിങ്ങരു) കൊടുത്തു തെക്കുംകൂർ രാജാവ്‌ ഇടപ്രഭുക്കളാക്കുകയും, കർത്താക്കൻമാർ തങ്ങൾക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത കാര്യമേതോ ചെയ്തപ്പോൾ, തെക്കുംകൂർ രാജാവിനോടുള്ള പ്രതിഷേധമായി പഴയ തെക്കുംകൂർ പ്രദേശത്തെ വെള്ളാളരിൽ നല്ലൊരു പങ്ക്‌ കൊല്ലത്തു പോയി ക്രിസ്ത്യാനികളായിമാറി എന്നും പഴമക്കാർ പറയുന്നു. മീനച്ചിൽ പ്രദേശത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ, വെള്ളാളരുടെ പാരമ്പര്യം കാത്തു സൂക്ഷിച്ച്‌ കാർഷികവൃത്തി തുടരുകയും പ്രമുഖ കൃഷിക്കാരും തോട്ടമുടമകളും ആയി മാറുകയും ചെയ്തു.

ചരിത്രം

[തിരുത്തുക]
ശിവലിംഗം, നാഗദൈവങ്ങൾ, ഗണപതി എന്നീ മൂർത്തികളെ ആരാധിക്കുന്ന വെള്ളാളർ (1909).

ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ രണ്ട് സഹസ്രാബ്ദത്തിലേറെ പഴക്കമുള്ള ഒരു സാംസ്കാരിക ചരിത്രമാണ് വെള്ളാളർക്കുള്ളത്,[11] ഒരുകാലത്ത് അവർ തമിഴകത്തെ ഭരണവും ഭൂവുടമസ്ഥതയും വഹിച്ചിരുന്നു.[12] സംഘകാലം മുതൽ ചോള കാലഘട്ടം വരെ, താഴെതലത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ അധികാരം താരതമ്യേന വെള്ളാള പ്രഭുക്കന്മാരുടെ കൈകളിലായിരുന്നു, അവർ തദ്ദേശീയരും വിദേശീയരുമായ ബ്രാഹ്മണർക്ക് ഭൂമിയും ദാനധർമ്മങ്ങളും നൽകി.[13] വെള്ളാളർ പൊതുവെ ഭൂവുടമസ്ഥത, കൃഷി എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരാണെങ്കിലും അവർ ഒരു ഏകീകൃത വിഭാഗമല്ല, നേരിട്ട് കൃഷി ചെയ്യുകയോ കൃഷിക്ക് മേൽനോട്ടം വഹിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് പോലും നിഷിദ്ധമായി കണ്ടിരുന്ന ചില ഉപവിഭാഗങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.[14][15][16]

സംഘസാഹിത്യത്തിൽ

[തിരുത്തുക]

കേരളം ഉൾപ്പെടുന്ന സംഘകാല തമിഴകം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി വിവിധ തിണകളായി തിരിച്ചിരുന്നു. ഇതിൽ കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യമായ സമതല പ്രദേശമായിരുന്ന മരുതം തിണ നിവാസികളായിരുന്നു വെള്ളാളർ[17]. പല സംഘകാല കൃതികളിലും വെള്ളാളരെ ഒരു ജനസമൂഹമായി പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്.തൊൽക്കാപ്പിയത്തിൽ വെള്ളാളരെ വേളാൻ മാന്തർ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. വേളാൻ മാന്തർക്ക് കൃഷി ചെയ്യുന്നതിനു പുറമേ ഭരണ കാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ ആയുധങ്ങൾ വഹിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടായിരുന്നു[18]. സംഘ കവികളായ ആലത്തൂർ കിഴാർ, അരിസിൽ കിഴാർ, കോവൂർ കിഴാർ എന്നിവർ വെള്ളാളാരാണ്.[19][20]. സംഘകാലഘട്ടത്തിന് ശേഷം (CE മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ ആറാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ), ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത് കളഭ്രർ എന്ന രാജവംശമായിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ചോളരുടെയും പല്ലവരുടെയും സാമന്തന്മാരായിരുന്ന വെള്ളാള യോദ്ധാക്കളിൽ പെട്ടവരായിരുന്നു കളഭ്രർ എന്ന് വിവിധ ചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപെടുത്തുന്നു.[21][22]

വേളിർ

[തിരുത്തുക]

സംഘകാലം മുതൽ സ്വതന്ത്രമായും മൂവേന്തന്മാരുടെ സാമന്തർ ആയും തമിഴകത്ത് ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന ഇടപ്രഭുക്കൻന്മാരാണ് വേളിർ. വെള്ളാളരിലെ കുലീനരും ഭരണവർഗ്ഗവുമായ ഇവർ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ വംശമായ യദുവംശ ക്ഷത്രിയ പാരമ്പര്യം അവകാശപ്പെടുന്നു.[23][24] ചേര ചോള പാണ്ഡ്യന്മാർക്ക് ശേഷം തമിഴകത്ത് ഭരണപരമായും സാംസ്‌കാരികമായും ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള ഒരു വിഭാഗമായിരുന്നു വേളിർ പ്രഭുക്കന്മാർ. ആയ്, ഇരുങ്കോവേൾ, നന്നൻ, മലയമാൻ, അതിയമാൻ എന്നിവ പ്രധാന വേളിർ രാജവംശങ്ങളാണ്. വേൾ അഥവാ വേളിർ എന്ന ഈ വിഭാഗത്തിൽ നിന്നാവാം വെള്ളാളർ ഉത്ഭവിച്ചതെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.[25][26][27]

ആയ്‌ വേൾ വംശം

[തിരുത്തുക]

ഇന്നത്തെ കന്യാകുമാരി ഉൾപ്പെടെ ദക്ഷിണ തിരുവിതാംകൂർ ഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു പുരാതന വേളിർ രാജവംശമാണ് കുപക അഥവാ ആയ് രാജവംശം. ഏ.ഡി 864 അഥവാ കൊ.വ നാൽപതിൽ ആണ്‌ ആയ്‌വേൾ വംശം അവിടെ വാണിരുന്നത്‌. പിൽക്കാലത്ത്‌ ആ സ്ഥലം വേണാട്ടിൽ ലയിക്കപ്പെട്ടു[28]. വേൾ വംശത്തിന്റെ നാട്‌ എന്ന് അർത്ഥത്തിലാണ്‌ വേണാട്‌ എന്ന പേരുണ്ടായത്‌ [29] വെള്ളാളരിൽ ആഭിജാത്യം കൂടിയവരായിരുന്നു ആയ്‌ വംശക്കാർ. ക്രി.പി. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മാ-വേൽ-ആയ്‌ എന്ന വെള്ളാളനായിരുന്നു ആയ്‌വംശത്തിന്റെ സ്ഥാപകൻ[2]. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനന്തരഗാമികളിൽ ഔദാരശാലിയായിരുന്ന ആയ്‌ ആണ്ടിയൻ, ചടയൻ, കരുനന്ദനൻ, കരുനന്ദനന്റെ പുത്രൻ കരുനന്ദടക്കൻ, വിക്രമാദിത്യ വരഗുണൻ എന്നീ രാജാക്കന്മാർ ആയ്ക്കുടി രാജധാനിയാക്കി ഭരിച്ചിരുന്നു[30].

ആയ് രാജവംശത്തിലെ പ്രഗൽഭനായ രാജാവാണ് കരുനന്തടക്കന്റെ പിൻഗാമിയായ വിക്രമാദിത്യ വരഗുണൻ. ആയ്കുല മഹാദേവി എന്ന മുരുകൻ ചേന്തിയാണ് വിക്രമാദിത്യ വരഗുണന്റെ റാണി എന്ന് ഹുസൂർ ചേപ്പേടിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. ഏ.ഡി. 866 ലെ ചേപ്പേടിൽ വരുന്ന തെങ്കനാട് നാടുവാഴിയും ആയ് മുഖ്യനും വെള്ളാളനുമായ തെങ്കനാട് കിഴവൻ (കീഴ്-കോൻ) ചാത്തൻ മുരുകന്റെ മകളാണ് ആയ്കുല മഹാദേവി.[31][32][33]

ചോള കാലഘട്ടം

[തിരുത്തുക]

പ്രശസ്ത നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞയായ Kathleen Gough, ചോള സാമ്രാജ്യത്തിലെ വെള്ളാളരെ കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം എഴുതുന്നു :

ചോളന്മാരുടെ ഭൂരിഭാഗം സാമന്തരും നാടുവാഴികളും വെള്ളാളരാണ്, ഇവർക്ക് ചോള രാജകുടുംബവുമായി വിവാഹബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.[35] ചേര രാജാവായിരുന്ന ഉതിയൻ ചേരലാതന്റെ കാലത്ത് ചോള സാമന്തനായി കുട്ടനാട് ഭരിച്ചിരുന്നത് ഒരു വെള്ളാള നാടുവാഴിയായിരുന്നു.[36]

ചോളസൈന്യത്തിലെ വെള്ളാള സൈനിക റെജിമെന്റാണ് പെരുംപടൈ വലംഗൈ മഹാസേനൈ. രാജാവുമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്ന വലംകൈ ജാതികളിൽ പെട്ട വെള്ളാളരിൽ നിന്ന് രൂപീകരിച്ച പ്രത്യേക സായുധ സേനാ വിഭാഗങ്ങളായിരുന്നു ഇത്. കുലോത്തുംഗ ചോഴൻ ഒന്നാമന്റെ ഭരണകാലത്ത് എഴുതപ്പെട്ട, സമാനമായ രണ്ട് തമിഴ് ശിലാലിഖിതങ്ങൾ കർണാകയിലെ മുൾബാഗൽ താലൂക്കിൽ നിന്നും കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടു. ഈ ലിഖിതത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായ പഠനം നടത്തിയ ചരിത്രകാരനായ ബർട്ടൻ സ്റ്റീൻ, ചോളന്മാരുടെ വലംകൈ സൈന്യത്തെ വെള്ളാളരുമായാണ് സമീകരിക്കുന്നത്. മുകളിൽ പറഞ്ഞ ശിലാ ലിഖിതത്തിലെ വിവരങ്ങൾ ഈ കണ്ടെത്തലിനെ ശരിവയ്ക്കുന്നതായും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.[37]

ചോളമണ്ഡലത്തിലെ 78 നാടുകളിൽ നിന്നും, ജയങ്കൊണ്ട-ചോളമണ്ഡലത്തിലെ (തൊണ്ടൈമണ്ഡലം) 48000 ഭൂമിയിൽ നിന്നും വലിയ യുദ്ധായുധങ്ങളുമായി എത്തിയ വലംകൈ മഹാസേന കുലോത്തുംഗ ചോഴൻ ഒന്നാമന്റെ കൃപയാൽ തെക്കൻ കർണാടകം കീഴടക്കുകയും ചോള സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കുകയും ചെയ്തതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഈ ശിലാലിഖിതം പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ രാജാവിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുകയോ രാജാവ് മരണപ്പെടുകയോ ചെയ്താൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാമെന്ന് വലംകൈ സൈന്യം സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തിരുന്നതായി ചോള ശിലാലിഖിതങ്ങളിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.[38][39]

അവാന്തര വിഭാഗങ്ങൾ

[തിരുത്തുക]

ചിങ്കൽ‌പേട്ട, വടക്കെ ആർക്കാട്‌ ജില്ലകളുൾപ്പെട്ട തോണ്ഡമണ്ഡലത്തിലെ മുതലിയാർ, റെഡ്ഡികൾ, നായനാർമാർ; കുംഭകോണം, തഞ്ചാവൂർ, തൃശ്ശിനാപ്പള്ളി എന്നീ പ്രദേശങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ചോളദേശത്തെ പിള്ളമാർ; മധുര, രാമനാഥം, തിരുനെൽ‌വേലി എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന പാണ്ഡ്യദേശത്തെ പിള്ളമാർ; കൊങ്ങുനാട്ടിലെ ഗൗണ്ടർമാർ എന്നിവർ വെള്ളാളരിലെ പ്രമുഖ ഉൾപിരിവുകളാണ്. ഇവ വീണ്ടും ഉപവിഭാഗങ്ങൾ, ഗോത്രങ്ങൾ, കുലങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയും വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു.[40]

ശൈവ വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]

ശൈവ സിദ്ധാന്തത്തിൽ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന വെള്ളാളരെ ശൈവ വെള്ളാളർ എന്നു വിളിക്കുന്നു. പഴയകാലത്ത് മത്സ്യ-മാംസാദികൾ വീർജിക്കുകയും പൂണൂൽ ധരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇവരിൽ ശൈവ പിള്ള, ശൈവ മുതലിയാർ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

കൊങ്ങു വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]

കൊങ്ങുദേശത്തെ കോയമ്പത്തൂർ, സേലം ജില്ലകളിൽ വസിക്കുന്ന വെള്ളാളരെ കൊങ്ങു വെള്ളാള ഗൗണ്ടർ എന്നുവിളിക്കുന്നു. കൊങ്ങുദേശത്തെ പട്ടക്കാരർ രാജകുടുംബങ്ങൾ ഇവരിൽ പെടുന്നു. പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ സ്ഥാനി നായർ വിഭാഗമായ വെള്ളാംകൂർ ഗോത്രത്തിലെ മന്നാടിയാർമാരുടെ പൂർവികർ കൊങ്ങു വെള്ളാളാരാണ്.[41][42]

കാർകത്താർ

[തിരുത്തുക]

കാരക്കാട്ടാർ, കാരയ്ക്കാട്ട് വെള്ളാളർ, കാർകത്താർ, കരാളർ എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്ന മധുര, തഞ്ചാവൂർ, രാമനാഥപുരം, പുതുക്കോട്ട, ശിവഗംഗ പ്രദേശങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന വെള്ളാളരാണിവർ. ഇവരെ ഗോത്രങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. നിലവിൽ ആര്യൻ, അച്യുതരായൻ, കലിംഗരായൻ, പല്ലവരായൻ തുടങ്ങി 32 ഗോത്രങ്ങൾ/കുലങ്ങൾ ഉണ്ട്.

തുളുവ വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]

പൊതുവെ അഗമുടയ മുതലിയാർ അല്ലെങ്കിൽ ആർക്കോട്ട് മുതലിയാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പ്രാചീന തമിഴകത്തെ തുളുനാട്ടിൽ നിന്നും കുടിയേറിയതിനാൽ ഇവരെ തുളുവ വെള്ളാളർ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മുൻകാലങ്ങളിൽ വലിയ ഭൂവുടമകളും ജന്മികളും രാജസംരക്ഷകരുമായിരുന്നു ഇവർ.

കോട്ട വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]

അംബാസമുദ്രം, ശ്രീവൈകുണ്ഠം, തിരുനെൽവേലി എന്നിവിടങ്ങളിൽ ശിവകല പിള്ളമാർ അഥവാ കോട്ട പിള്ളമാർ എന്നറിപ്പെടുന്ന വിഭാഗമാണിവർ. കിലൈ എന്ന 'തായ് വഴി' മരുമക്കത്തായ ദായക്രമമാണ് ഇവർ പിന്തുടരുന്നത്[43].പാതിവ്രത്യത്തിനു വലിയ പ്രാധാന്യം കല്പ്പിച്ചിരുന്നവരാണ്‌ വെള്ളാളർ. പാർപ്പിടത്തിനു ചുറ്റും മൺകോട്ട കെട്ടി പരപുരുഷന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളെ കാണാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നവരാണ്‌ "കോട്ട വെള്ളാളർ". ഭർത്താവ്‌, മാതുലൻ, പിതാവ് ഇവർക്കു മാത്രമേ ഇവരുടെ സ്ത്രീകളെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളു.[44][25]

ആദി ശൈവർ, നാട്ടു ഗൗണ്ടർ, വെള്ളാള ചെട്ടിയാർ (വേളാൻ ചെട്ടി), ശ്രീലങ്കൻ വെള്ളാളർ, പൂനമല്ലിക്കാർ, കൊണ്ടകെട്ടികൾ, കൊടിക്കാലർ, കാണക്കിളിനാട്ടാർ, നങ്കടികൾ, പഞ്ചകൾ, ചെറുകുടികൾ, വീരകുടികൾ, അകമുടയാർ, നീർപോഓശികൾ, തങ്കാശി വെള്ളാളർ, ചെന്തകൊണ്ടന്മാർ, പടൈവെള്ളാളരിലെ തല വെള്ളാളർ, വെള്ളിക്കൈയ്യർ, പവിഴംകൊട്ടികൾ, മലയടികൾ, തൊള്ളക്കാർ, ആറ്റികരക്കാർ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി ഉപവിഭാഗങ്ങളുണ്ട്‌ വെള്ളാളരുടെയിടയിൽ. ദേശത്തേയോ തൊഴിലിനേയോ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്‌ ഈ ഉൾപ്പിരിവുകൾ. മറ്റുപല ജാതിക്കാരും വെള്ളാളരായി ഭാവിച്ചു ജീവിക്കുന്നുണ്ട്‌. വെള്ളാളർ ശൈവരും വൈഷ്ണവരുമുണ്ട്‌. ഇവരുടെ പുരോഹിതരെ കുരുക്കൾ അഥവാ കുരുക്കളയ്യ എന്നു പറയും.

കേരളത്തിൽ

[തിരുത്തുക]

പഴയ തിരുവിതാംകൂറിൽ പ്രബല സമുദായമായിരുന്നു വെളളാളർ. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ നെല്ലറകളിലൊന്നായിരുന്ന നാഞ്ചിനാട് തമിഴ്നാട്ടിൽ ചേർക്കപ്പെടുകയും കൊച്ചിയും മലബാറും ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ വെള്ളാളരുടെ കേരളത്തിലെ പ്രാബല്യം കുറഞ്ഞു. എന്നാൽ തിരുവനന്തപുരം, പുനലൂർ, പത്തനംതിട്ട, പത്തനാപുരം, റാന്നി, ചിറക്കടവ്‌, തൊടുപുഴ, മൂവാറ്റുപുഴ, ആലപ്പുഴ, കൊച്ചി, ചിറ്റൂർ, പാലക്കാട്‌, കോഴിക്കോട് എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലായി 15-18 (൧൫-൧൮) ലക്ഷം വെള്ളാളർ കേരളത്തിലുണ്ട്. വയനാട്, കണ്ണൂർ ജില്ലകളിലെ ഗൗണ്ടറന്മാരും വെള്ളാളരാണ്‌.

തരിസാപ്പള്ളി ശാസനങ്ങൾ, തിരുനെല്ലി ശാസനങ്ങൾ എന്നീ പുരാതന ശാസനങ്ങളിലും കേരളോല്പത്തിയിലും വെള്ളാളരെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. നാഞ്ചിനാട് വെള്ളാളർ, പരദേശി വെള്ളാളർ, അശിര വെള്ളാളർ, പണ്ടാരങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഭാഗങ്ങൾ തിരുവിതാംകൂറിലുണ്ടായിരുന്നു.[45] കൂടാതെ തൊടുപുഴ വെള്ളാളർ, അഞ്ചുനാട് വെള്ളാളർ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളുമുണ്ട്. ഇവരിൽ മരുമക്കത്തായികളും മക്കത്തായികളുമുണ്ട്. കേരളത്തിലെ വെള്ളാളരുടെ സംഘടനയാണ് കേരള വെള്ളാള മഹാസഭ (കെ.വി.എം.എസ്)

നാഞ്ചിനാട് വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]

നാഞ്ചിനാട് വേണാടിന്റെ ഭാഗമാവുന്നതോടെയാണ് നാഞ്ചിനാട്ടു വെള്ളാളരുടെ കേരളത്തിലെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്. തമിഴ് ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ കേരളസമൂഹവുമായി ഇവർ ഇഴുകിചേർന്നു. തുടർന്ന് മരുമക്കാത്തയവും തറവാട് സമ്പ്രദായവും സ്വീകരിച്ചു. നാഞ്ചിനാട്ടിലെ അഗസ്തീശ്വരം, തോവാള താലൂക്കുകൾക്ക് പുറമെ എടനാട്, വൈക്കം, മാവേലിക്കര, ചങ്ങനാശ്ശേരി, ആലങ്ങാട്, കൊച്ചി പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും ഇവർ വ്യാപിച്ചു. വിദ്യാസമ്പന്നരും കണക്കിൽ പ്രവീണ്യമുള്ളവരുമാകയാൽ തിരുവിതാംകൂറിൽ കണക്കെഴുത്ത് പിള്ളമാരായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. പക്ഷെ പ്രധാനതൊഴിൽ കൃഷിയായിരുന്നു. സി. ഹയവദന റാവുവിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ നാഞ്ചിനാട്ടു വെള്ളാളർ ഭൂവൈശ്യ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു. നാഞ്ചിനാട് വെള്ളാളരിൽ ശൈവരും അശൈവരുമുണ്ട്. വടക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ വെള്ളാളർ നായന്മാരുടെ പല സമ്പ്രദായങ്ങളും സ്വീകരിച്ചു, എന്നാൽ തെക്കൻ തിരുവികൂറിലെ വെള്ളാളർ യാഥാസ്ഥിതികരും പഴയ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു. ചില കുടുംബങ്ങൾ നാഞ്ചിനാട്ടു നായർ എന്ന ജാതിനാമം സ്വീകരിച്ചു. നാഞ്ചിനാട്ട് വെള്ളാളരുടെ ആദ്യ വിവാഹം തമിഴ് രീതിയിലുള്ള കല്യാണവും രണ്ടാമത്തേത് സംബന്ധവുമായിരുന്നു. മരുമക്കത്തായികളയതിനാൽ മക്കത്തായി വെള്ളാളരിൽ നിന്നും വിവാഹം ചെയ്തിരുന്നില്ല. നാഞ്ചിനാട്ടു വെള്ളാളർ പാദമംഗലം തൊട്ടുള്ള നായർ സ്ത്രീകളെ സംബന്ധം ചെയ്തിരുന്നു.[46][47]

തൊടുപുഴ വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]
മങ്കൊമ്പ് ദേവിക്ഷേത്രം - പടിഞ്ഞാറേ ഗോപുരം. അഞ്ഞൂറ്റിക്കാർ എന്ന തെങ്കാശി വെള്ളാളരുടെ കുലദേവതയാണ് മങ്കൊമ്പിലമ്മ [48]

എഡ്ഗർ തർസ്റ്റൺ തന്റെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ജാതികളും വർഗ്ഗങ്ങളും എന്ന കൃതിയിൽ തിരുവിതാംകൂറിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന വെള്ളാള വിഭാഗമായ തൊടുപുഴ വെള്ളാളരെ വിശദമായി പരാമർശിക്കുന്നു. ഇവരിൽ രണ്ട് അവാന്തര വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. അഞ്ഞൂറ്റിക്കാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന തെങ്കാശി വെള്ളാളരും മുന്നൂറ്റിക്കാർ എന്ന കുംഭകോണ വെള്ളാളരും പൊതുവായി തൊടുപുഴ വെള്ളാളർ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. മധ്യകേരളത്തിലെ കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട, എറണാകുളം, ഇടുക്കി ജില്ലകളിലായി വസിച്ചിരുന്ന ഇവർ ശൈവ വിശ്വാസികളും പൂർണ സസ്യഭുക്കുകളുമായിരുന്നു. പ്രധാന ആരാധനമൂർത്തി ഭദ്രകാളിയും ദുർഗയുമാണ്. ഇവരുടെ പുരോഹിതർ മലയാള ബ്രാഹ്മണരാണ്. രണ്ടു വിഭാഗക്കാരും മുൻ കുടുമിക്കാരാണ്, അഞ്ഞൂറ്റിയിലെ സ്ത്രീകൾ നായർ വസ്ത്രധാരണരീതിയും ആഭരണങ്ങളുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ മുന്നൂറ്റിയിലെ സ്ത്രീകൾ, പമ്പടവും നാഗപടത്താലിയും ഒഴിച്ചാൽ പൂർണമായും യാഥാസ്ഥിതിക തമിഴ് വസ്ത്രധാരണ രീതിയാണ് പിന്തുടർന്നിരുന്നത്. അരുണാചലം, ചിദംബരം, ആറുമുഖം തുടങ്ങി നായന്മാർക്ക് അന്യമായ പേരുകളാണ് ഇവർക്കുണ്ടായിരുന്നത്. പേരിനൊപ്പം പിള്ള എന്നും ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ “കണക്ക്” എന്നും ചേർത്തിരുന്നു.മക്കത്തായികളായ ഇവർക്ക് നാഞ്ചിനാട് വെള്ളാളരുമായി വിവാഹബന്ധങ്ങളില്ല. [49]

കണക്കപ്പിള്ളമാർ

[തിരുത്തുക]

പഴയ പാണ്ഡ്യരാജ്യത്തില്പെട്ട മധുര, തിരുനെൽവേലി പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും ചോളനാട്ടിൽപെട്ട തഞ്ചാവൂർ, കുംഭകോണം പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും തിരുവിതാംകൂറിലേക്കു കുടിയേറിയവരാണ് വെള്ളാളർ എന്നു കവിമണി ദേശികവിനായകം പിള്ള പറയുന്നു. അവരെല്ലാം തന്നെ കണക്കിൽ സാമർഥ്യം ഉള്ളവരാണ്. തിരുവിതാംകൂറിലെ കണക്കു സംബന്ധമായ വകുപ്പുകളിലെല്ലാം വെള്ളാളരെ മാത്രമേ നിയമിച്ചിരുന്നുള്ളു. അതിന്റെ ഫലമായി കണക്കെഴുതുന്നവരെ "കണക്കപ്പിള്ള" എന്നു വിളിച്ചു. മുൻപ് വെള്ളാളർ പേരിനൊപ്പം "കണക്ക്" എന്ന സ്ഥാനം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. കണക്കെഴുത്തിൽ വെള്ളാളരുടെ വൈദഗ്ദ്ധ്യം തിരുവിതാംകൂറിലെ ഉയർന്ന സ്ഥാനങ്ങളായ വലിയ മേലെഴുത്തുപിള്ള, മേലെഴുത്തുപിള്ള എന്നിവ നേടിക്കൊടുത്തു.[47] വെള്ളാളരുടെ വിവാഹവേളയിൽ വധുവിൻറെ വീട്ടുകാർ വരനു സമ്മാനിക്കുന്ന പാരിതോഷികങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത് നാരായവും പേനാക്കത്തിയും ആയിരുന്നതും അവരുടെ കണക്കിലെ സാമർഥ്യത്തിന്റെ സൂചനയാണ്.[17]

പിള്ളയണ്ണൻ

[തിരുത്തുക]

തിരുവിതാംകൂറിലെ റവന്യു-ദേവസ്വം പാർ‌വ്വത്യകാരന്മാരും അസ്സിസ്റ്റൻറുമാരും ഭൂരിഭാഗം വെള്ളാള പിള്ളമാരായിരുന്നതിനാൽ ആ വക ഉദ്യോഗസ്ഥരെ "പിള്ളയണ്ണൻ" എന്ന് വിളിച്ചു പോന്നു. തിരുവിതാംകൂറിലെ എല്ലാ മണ്ഡപത്തിൻ വാതിൽക്കൽ കച്ചേരി(താലൂക്ക് ആഫീസ്സ്) കളിലും കണക്കെഴുതുന്നതിനുള്ള ചുമതല വെള്ളാളർക്കു മാത്രമായിരുന്നു. താലൂക്ക് കേന്ദ്രങ്ങളോടെല്ലാം ചേർന്ന് ഒന്നു രണ്ടു വെള്ളാള കുടുംബങ്ങളെങ്കിലും കാണപ്പെടാൻ ഇതാണു കാരണം. കണക്കെഴുത്തിൽ വെള്ളാളരുടെ വൈദഗ്ദ്ധ്യം ഇതിനു കാരണമായി. അക്കങ്ങളിൽ കാണി, അരമാ, ഒരുമാ തുടങ്ങിയ ചെറിയ അംശംങ്ങൾ വെള്ളാളരുടെ കണക്കെഴുത്തിൽ മാത്രം കാണപ്പെട്ടിരുന്നു.[17]

ബന്ധപ്പെട്ട ക്ഷേത്രങ്ങൾ

[തിരുത്തുക]

ആചാരങ്ങൾ

[തിരുത്തുക]

അമ്മി ചവിട്ടി അരുന്ധതി കാണൽ

[തിരുത്തുക]

വെള്ളാളർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു ആചാരമാണ്‌ അമ്മി ചവിട്ടി അരുന്ധതി കാണൽ. വിവാഹസമയത്ത്‌ വധുവിന്‌ പാതിവ്രത്യം കാത്തു സൂക്ഷിക്കാം എന്നുറപ്പു നൽകുന്ന ഒരു പ്രതിജ്ഞയാണ് ഈ ചടങ്ങ്. താലികെട്ടലിനു ശേഷം കതിർമണ്ഡപത്തിനു മൂന്നു തവണ വലം വച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, വലതു ഭാഗത്തു വച്ചിരിക്കുന്ന അമ്മി/അര കല്ലിൽ വധു വലതു കാൽ വച്ചു കയറി നിൽക്കണം. ശേഷം, ആകാശത്തിലെവിടെയോ നിൽക്കുന്ന അരുന്ധതി നക്ഷത്രമെന്ന അക്ഷയ പതിപ്രതാ ചൈതന്യത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി അടിയുറച്ച മൗന ദാർഢ്യത്തോടെ പാതിവ്രത്യം കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു കൊള്ളാമെന്നും മരണാന്തരം മറ്റൊരു നക്ഷത്രം ആയി വരുവാൻ തയ്യാറാണെന്നും ഉള്ള നയം വ്യക്ത്യമാക്കുന്നു.[50]

മുതലിയാർ ഓലകൾ

[തിരുത്തുക]

നാഞ്ചിനാട്ടിലെ ഇടപ്രഭുക്കളായിരുന്നു പെരിയവീട് മുതലിയാർ[51]. ഈ ശൈവവെള്ളാള കുടുംബത്തിനു ചോഴഭരണകാലത്തു തന്നെ മുതലിയാർ സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. നാഞ്ചിനാട്ടിന്റെ സിവിൽഭരണം ഇവരായിരുന്നു നടത്തിയിരുന്നത്‌. നികുതി പിരിവ്‌, സിവിൽ വഴക്കുകൾ പറഞ്ഞു തീർക്കുക, ജലവിതരണം എന്നിവ ഇവർ നടത്തി. വേണാട് ഭരണം വന്നപ്പോഴും മുതലിയാർ തന്നെ നാഞ്ചിനാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കി നടത്തി. ഇവർക്ക് വണികരാമൻ, ചേരകോൻ, മൈണർ എന്നിങ്ങളേയുള്ള സ്ഥാനമാനങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലം വരെ ഇതു തുടർന്നു. നാഞ്ചിനാട്ടിലെ അഴകിയപാണ്ഡ്യപുരത്ത് മുതലിയാരുടെ വീട്ടിൽ നാനൂറു കൊല്ലത്തെ ഭരണരേഖകൾ ഉണ്ട്‌. മുതലിയാർ ഓലകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ രേഖകൾ കവിയും ഗവേഷകനുമായിരുന്ന കവിമണി ദേശികവിനായകം പിള്ള പഠിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പിന്നീട്‌ ധാരാളം ഓലകൾ കേരള സർക്കാരിനു കൈമാറി . പക്ഷേ അവയൊന്നും പഠനവിധേയമാക്കപ്പെട്ടില്ല. ആർക്കൈവുകളിൽ അവ പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. ഇ. കെ പെരുമാൾ 2007 ല്‌ തമിഴിൽ മുതലിയാർ ഓലച്ചുരുളുകൾ എന്ന പേരിൽ വലിയൊരു കൃതിയായി അവ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മുതലിയാർ രേഖകളിൽ മഹാരാജാവ്‌ നാഞ്ചിനാട്ടിലെ വെള്ളാള ജന്മികളോടും കൃഷിക്കാരോടും നിരന്തരം സന്ധി സംഭാഷണത്തിലാണ്‌. മഹാരാജാവ്‌ സ്വയം എഴുന്നള്ളി വന്ന്‌ കോട്ടാർ കൊട്ടാരത്തിൽ താമസിച്ച്‌ ആളയച്ച്‌ അവരെ വിളിച്ച്‌ മാപ്പു പറഞ്ഞ്‌ കൃഷിയിറക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. മഹാരാജാവ്‌ എഴുതിയ കത്തിൽ "അവിടുന്ന്‌ കണ്ടറിഞ്ഞ്‌ വല്ലതും തന്നാലെ കൊട്ടാരത്തിൽ വല്ലതും നടക്കുകയുള്ളു" എന്നു പറയുന്നു. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഇടപെടാൻ ഉതകുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകളാണിവ.[52]

പ്രശസ്തരായ വെള്ളാളർ

[തിരുത്തുക]

അവലംബം

[തിരുത്തുക]
  1. ↑ Orr, L.C. (2000). Donors, Devotees, and Daughters of God: Temple Women in Medieval Tamilnadu. South Asia Research. Oxford University Press. p. 209. ISBN 978-0-19-535672-4. Retrieved 2023-03-29.
  2. 1 2 3 V.Kanakasabhapathi Pillai (1 st Edn (1904)). The Tamilians Eighteen Hundred years Ago. {{cite book}}: Check date values in: |year= (help); Cite has empty unknown parameter: |coauthors= (help)CS1 maint: year (link)
  3. ↑ കെ. പി. പത്മനാഭ മേനോൻ, കൊച്ചി രാജ്യ ചരിത്രം. കോഴിക്കോട്: മാതൃഭൂമി ബുക്സ്, 2021. ISBN 9789355491015.
  4. ↑ Thurston, Edgar; Rangachari, K. (1909). Castes and Tribes of Southern India. Vol. 7. Madras: Government Press. pp. 361–364.
  5. ↑ Ā. Irā Vēṅkaṭācalapati (2006). In those days there was no coffee: writings in cultural history. Yoda Press. pp. 114–. ISBN 978-81-902272-7-8. Retrieved 13 August 2011.
  6. ↑ G. Krishnan-Kutty (1999). The political economy of underdevelopment in India. Northern Book Centre. pp. 172–. ISBN 9788172111076. Retrieved 31 July 2011.
  7. ↑ G. Krishnan-Kutty (1 January 1986). Peasantry in India. Abhinav Publications. pp. 10–. ISBN 9788170172154. Retrieved 31 July 2011.
  8. ↑ Dev Nathan (1997). From Tribe to Caste. Indian Institute of Advanced Study. p. 233.
  9. ↑ M. D. Raghavan (1971). Tamil Culture in Ceylon: A General Introduction. Kalai Nilayam. p. 136.
  10. ↑ Venkatasubramanian, T. K. (1993). Societas to Civitas: evolution of political society in South India: pre-Pallavan Tamil̤akam. Kalinga Publications. p. 64. ISBN 9788185163420.
  11. ↑ Iravatham Mahadevan. "Meluhha and Agastya: Alpha and Omega of the Indus Script" (PDF). p. 16. Archived from the original (PDF) on 7 June 2011. Retrieved 2011-06-07. The Ventar-Velir-Velalar groups constituted the ruling and land-owning classes in the Tamil country since the beginning of recorded history
  12. ↑ André Wink (2002). Al-Hind: Early medieval India and the expansion of Islam, 7th-11th centuries. Brill Academic Publishers. p. 321. ISBN 9004092498. Not only were the Vellalas the landowning communities of South India,...
  13. ↑ Moffatt, Michael (2015). An Untouchable Community in South India: Structure and Consensus. Princeton University Press. p. 37. ISBN 978-1-40087-036-3.
  14. ↑ P. R. G. Mathur (1994). Applied Anthropology and Challenges of Development in India. Punthi-Pustak. p. 152.
  15. ↑ Chanana, Karuna; Krishna Raj, Maithreyi (eds.) (1989). Gender and the Household Domain: Social and Cultural Dimensions. Sage Publications. p. 92.
  16. ↑ Ganesh, Kamala (1993). Boundary Walls: Caste and Women in a Tamil Community. Hindustan Publishing Corporation. p. 27.
  17. 1 2 3 വി. ആർ. പരമേശ്വരൻ പിള്ള (1987). ദ്രാവിഡ സംസ്കാരം സഹ്യാദ്രിസാനുക്കളിൽ. പൊൻകുന്നം: അഞ്ജലി പബ്ലിക്കേഷൻസ്.
  18. ↑ Ka. Ta Tirunāvukkaracu (1994). Chieftains of the Sangam Age. International Institute of Tamil Studies. p. 33
  19. ↑ Kowmareeshwari, S. (August 2012). Kurunthogai, Paripadal, Kalitthogai. Sanga Ilakkiyam (in Tamil). Vol. 2 (1 ed.). Chennai: Saradha Pathippagam.{{cite book}}: CS1 maint: unrecognized language (link)
  20. ↑ Gopalan, P. V. (1957). புலவர் அகராதி [Dictionary of Poets] (in Tamil) (1 ed.). Chennai: M. Duraisami Mudaliyar and Company. pp. 10–11.{{cite book}}: CS1 maint: unrecognized language (link)
  21. ↑ Chakrabarty, D.K. (2010). The Geopolitical Orbits of Ancient India: The Geographical Frames of the Ancient Indian Dynasties. Oxford University Press India. p. 84. ISBN 978-0-19-908832-4. Retrieved 21 May 2026.
  22. ↑ Subrahmanian, N. (1993). Social and Cultural History of Tamilnad: To A.D. 1336. Ennes Publications. p. 67.
  23. ↑ Vijaya Laxmi Singh (2005). Mathurā.The Settlement Pattern and Cultural Profile of an Early Historical City. Sundeep Prakashan. p. 121.
  24. ↑ Journal of Kerala studies, Volume 14 By University of Kerala page 6: "There are several epigraphs of the Ay Vels which attribute a Yadava origin to them."
  25. 1 2 Ramanathan, P. (1969). "Iruṅkoveḷ and the Koṭṭai Veḷāḷar—the possible origins of a closed community". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 32 (2). Cambridge University Press: 323–343.
  26. ↑ Annual Bibliography of Indian Archaeology. Vol. 17–20. Instituut Kern (Rijksuniversiteit te Leiden). p. 111.
  27. ↑ Singh, K. S.; Thirumalai, R.; Manoharan, S. (1997). People of India: Tamil Nadu. Affiliated East-West Press. Retrieved 27 May 2026.
  28. ↑ ട്രാവങ്കോർ ആർക്കിയോളജിക്കൽ സീരീസ്‌ 1-3 കാണുക
  29. ↑ R. Leela Devi. History of Kerala. Vidyarthi Mithram Press & Book Depot. p. 117.
  30. ↑ ട്രാവങ്കോർ ആർക്കിയോളജിക്കൽ സീരീസ്‌ 11 187-189 കാണുക
  31. ↑ Rao, T. A. Gopinatha (1910). The Huzur Office Plate of Vikramaditya Varaguna. Travancore Archaeological Series. Vol. I (1910 ed.). Madras: Government of Travancore. pp. 02–03.
  32. ↑ Burton Stein (1994). Peasant State and Society in Medieval South India. Oxford University Press. p. 350.
  33. ↑ Raj Kumar (2008). Encyclopaedia of Untouchables Ancient, Medieval and Modern. Kalpaz Publications. p. 181.
  34. ↑ Gough, Kathleen (2008). Rural Society in Southeast India. Cambridge University Press. p. 29. ISBN 978-0521040198. The Vellalars were the dominant secular aristocratic caste under the Chola kings, providing the courtiers, most of the army officers, the lower ranks of the kingdom's bureaucracy, and the upper layer of the peasantry
  35. ↑ Gough, Kathleen (1978). Dravidian Kinship and Modes of Production. Publication No. 115. New Delhi: Indian Council of Social Science Research. p. 10.
  36. ↑ ഇലവുംമൂട്, സോമൻ (2000). പ്രാചീന കേരളചരിത്ര സംഗ്രഹം (2nd ed.). പുതുപ്പള്ളി: ധന്യാ ബുക്സ്.
  37. ↑ Stein, Burton (1994). Peasant State and Society in Medieval South India. Oxford University Press. pp. 190–191.
  38. ↑ Ali, B. Sheikh (1990). In Sreenivasa Murthy, H. V. (ed.). Essays on Indian History and Culture: Felicitation Volume in Honour of Professor B. Sheik Ali. Mittal Publications. pp. 105–107.
  39. ↑ École pratique des hautes études (France), University of Oxford Institute of Social Anthropology, and Research Centre on Social and Economic Development in Asia (1995). Contributions to Indian Sociology: Occasional Studies, Vols. 29–30. Mouton. p. 265.
  40. ↑ Anthony R. Walker (1994). New Place, Old Ways, Essays on Indian Society and Culture in Modern Singapore. Hindustan Publishing Corporation. p. 200. “The names of these four main Vellalar divisions are the Tondaimandalam (residents of the Pallava country), the Sōliyan (of the Cōla country), the Pandya (from the ancient Pandyan kingdom) and the Konku (from Konku country). Each of these four great divisions is further divided on a territorial basis. For example, the Tuluva are that branch of the Tondaimandalam Vellalar with origins in the Tulu country.”
  41. ↑ Krishnamachari, Sugndhi (12 October 2017). "On How Kongunadu was a Jain bastion". The Hindu.
  42. ↑ Krishnamachari, Sugandhi (30 April 2020). "Inscriptions talk of fascinating Kongu connection". The Hindu.
  43. ↑ Goody, Jack; Tambiah, S.J. (1973), Bridewealth and Dowry, CUP Archive, 1973, p. 136
  44. ↑ Letter by fr.Da Costa (1648) Quoted by P.Subramanian in Social History of Tamils (1939) D.K.Print World,New Delhi p39
  45. ↑ A Handbook of Travancore: Containing Information about the Country, Its People, Geography, Government, History, Compiled from the Most Authentic Sources (1881), Vol. 1, p.119
  46. ↑ Thurston, Edgar; Rangachari, K. (2001). Castes and Tribes of Southern India. Vol. 5. New Delhi & Madras: Asian Educational Services. pp. 241–245. ISBN 8120602897.
  47. 1 2 Rao, C. Hayavadana (1909). "The Vellalas of Nanjanad, Travancore State, India". Anthropos. 4: 512–523.
  48. ↑ രാജേന്ദ്രൻ, പി.ജി. (2000). ക്ഷേത്രവിജ്ഞാനകോശം. കോട്ടയം: ഡി.സി. ബുക്സ്. p. 963.
  49. ↑ Thurston, Edgar (1909). Castes and Tribes of Southern India. Vol. 7. Government Press. pp. 167–169.
  50. ↑ ചിദംബരൻ പിള്ള, എം. (1995). വെള്ളാളരുടെ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും. ചേർത്തല: ഇന്ദിര ജനാർദ്ദനൻ ചാരിറ്റബിൾ ട്രസ്റ്റ്.
  51. ↑ V. Nagam Aiya, The Travancore State Manual, Vol-1, Page-263
  52. ↑ ജയമോഹൻ, നാഞ്ചിനാട്‌ അടർന്നുപോയ കേരളം, ഭാഷാപോഷിണി വാർഷികപ്പതിപ്പ്‌ 2007, പേജ്‌ 80 - 81
  • K.A.Neelakanda Sasthry,History of South India
  • M.S.Poornalingam,A History of Tamil Literature
  • K.P.Padmanbha Menon, The History of Kerala 4 Volumes
  • S.Desika Vinayakam Pillai, The Nanch

inadu Vellalas

  • K.A.Neelakanda Saasthri, Sangam Literature
  • ഇളംകുളം കുഞ്ഞൻ പിള്ള, അന്നത്തെ കേരളം
  • കെ.മഹേശ്വരൻ നായർ, ഒരു തിരുവിതാംകൂർ ചരിത്രം
  • ഇളങ്കുളം കുഞ്ഞൻ പിള്ള,കേരളചരിത്രത്തിലെ ചില ഇരുളടഞ്ഞ ഏടുകൾ
  • കല്ലൂർ നാരായണപിള്ള,തിരുച്ചെങ്ങന്നൂർ ക്ഷേത്ര മാഹത്മ്യം
  • വി.ആർ പരമേശ്വരൻ പിള്ള,പുറനാനൂറ്‌
  • എമർ. ബലകൃഷ്ണ വാര്യർ, പ്രാചീന കേരളം
  • പി.എസ്സ്‌.പൊന്നപ്പാ പിള്ള,വിറമിണ്ട നായനാർ
  • മാരമലൈ അടികൾ,വെള്ളാളർ നാകരികം
  • ശങ്കരപ്പിള്ള കാനം ഡോക്ടർ ,വെള്ളാളർ കിളിപ്പാട്ട് മാസിക തിരുവനന്തപുരം 2016 ആഗസ്റ്റ്‌,പേജ് 33-39

ബാഹ്യ ലിങ്ക്‌

[തിരുത്തുക]

https://issuu.com/kilippattu/docs/kilippattu_august_2016/1?e=7962629/37808683 Archived 2024-12-25 at the Wayback Machine

"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=വെള്ളാളർ&oldid=4628732" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്