ഉള്ളടക്കത്തിലേക്ക് പോവുക

വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Walt Whitman
Whitman in 1887
ജനനം
Walter Whitman Jr.

(1819-05-31)മേയ് 31, 1819
Huntington, New York, U.S.
മരണംമാർച്ച് 26, 1892(1892-03-26) (72 വയസ്സ്)
Camden, New Jersey, U.S.
Burial placeHarleigh Cemetery, Camden, New Jersey, U.S.
തൊഴിൽs
  • Poet
  • essayist
  • journalist
Signature

ഒരു അമേരിക്കൻ കവിയും, ഉപന്യാസകാരനും, പത്രപ്രവർത്തകനുമായിരുന്നു വാൾട്ടർ വിറ്റ്മാൻ ജൂനിയർ (/ˈhwɪtmən/; മെയ് 31, 1819 – മാർച്ച് 26, 1892) രണ്ട് നോവലുകളും എഴുതിയ. അദ്ദേഹത്തെ അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിലും ലോക സാഹിത്യത്തിലും ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള കവികളിൽ ഒരാളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. വിറ്റ്മാൻ തന്റെ രചനകളിൽ അതീന്ദ്രിയതയും യാഥാർത്ഥ്യവാദവും ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഗദ്യകവിതകളുടെ പിതാവ് എന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കപ്പെടുന്നു.[1] അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ വിവാദപരമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് 1855-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതാസമാഹാരമായ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്, ചിലർ അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷമായ ഇന്ദ്രിയതയ്ക്ക് വിഷയവ്യസനമെന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു.


ലോങ്ങ് ഐലൻഡിലെ ഹണ്ടിംഗ്ടണിൽ ജനിച്ച വിറ്റ്മാൻ, കുട്ടിക്കാലത്ത് ബ്രൂക്ലിനിലാണ് ജീവിച്ചത്. കൂടാതെ തന്റെ കരിയറിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും അദ്ദേഹം അവിടെ ചെലവഴിച്ചു. 11 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഔപചാരിക സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം ഉപേക്ഷിച്ച് ജോലിക്ക് പോയി. പത്രപ്രവർത്തകനായും, അധ്യാപകനായും, സർക്കാർ ക്ലാർക്കായും അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്തു. 1855-ൽ ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച വിറ്റ്മാന്റെ പ്രധാന കവിതാസമാഹാരമായ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് ന്റെ ധനസഹായം സ്വന്തം പണം ആയിരുന്നു. ആ കവിത പ്രശസ്തി നേടി. ഒരു അമേരിക്കൻ ഇതിഹാസത്തിലൂടെ സാധാരണക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു ഈ കവിത. 1892-ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ വിറ്റ്മാൻ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് വികസിപ്പിക്കുകയും പരിഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്തു.

അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധകാലത്ത്, അദ്ദേഹം വാഷിംഗ്ടൺ ഡി.സി.യിലേക്ക് പോകുകയും അവിടെ പരിക്കേറ്റവരെ പരിചരിക്കുന്ന ആശുപത്രികളിൽ ജോലി ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ പലപ്പോഴും നഷ്ടത്തിലും ശാന്തിവരുത്തുന്നതിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. വിറ്റ്മാൻ വളരെയധികം ആരാധിച്ചിരുന്ന എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ച്, "ഓ ക്യാപ്റ്റൻ! മൈ ക്യാപ്റ്റൻ!", "വെൻ ലൈലാക്സ് ലാസ്റ്റ് ഇൻ ദി ഡോർയാർഡ് ബ്ലൂംഡ്" എന്നിവയുൾപ്പെടെ നിരവധി കവിതകൾ അദ്ദേഹം രചിക്കുകയും ലിങ്കണെക്കുറിച്ച് ഒരു പരമ്പര പ്രഭാഷണം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ജീവിതാവസാനത്തിൽ പക്ഷാഘാതം അനുഭവിച്ചതിനെത്തുടർന്ന്, വിറ്റ്മാൻ ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ കാംഡനിലേക്ക് താമസം മാറി. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യം കൂടുതൽ ക്ഷയിച്ചു. 72-ാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവസംസ്കാരം ഒരു പൊതു പരിപാടിയായിരുന്നു.[2][3]

കവിതയിൽ വിറ്റ്‌മാന്റെ സ്വാധീനം ശക്തമായി തുടരുന്നു. കലാ ചരിത്രകാരിയായ മേരി ബെറൻസൺ എഴുതി, " പുല്ലിന്റെ ഇലകൾ ഇല്ലാതെ അതായത് വാൾട്ട് വിറ്റ്‌മാൻ ഇല്ലാതെ, നിങ്ങൾക്ക് അമേരിക്കയെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.... അദ്ദേഹം പറയുന്നതുപോലെ, 'നവീനമായ' ആ നാഗരികത അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചരിത്രത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്ത പഠിക്കുന്ന ഏതൊരു വിദ്യാർത്ഥിക്കും അദ്ദേഹത്തെ കൂടാതെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല."[4] ആധുനിക കവി എസ്ര പൗണ്ട് വിറ്റ്‌മാനെ "അമേരിക്കയുടെ കവി.... അദ്ദേഹം അമേരിക്കയാണ്" എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.[5] പോയട്രി ഫൗണ്ടേഷന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, അദ്ദേഹം "ഹോമർ, വിർജിൽ, ഡാന്റെ, ഷേക്സ്പിയർ എന്നിവരുടെ പിൽക്കാല പിൻഗാമിയായ അമേരിക്കയുടെ ലോക കവിയാണ് ."[6]

ജീവിതവും ജോലിയും

[തിരുത്തുക]

ആദ്യകാല ജീവിതം

[തിരുത്തുക]
1825-ൽ അപ്രന്റീസസ് ലൈബ്രറി അസോസിയേഷൻ

1819 മെയ് 31-ന് ന്യൂയോർക്കിലെ വെസ്റ്റ് ഹിൽസിൽ, ക്വേക്കർമാരായ വാൾട്ടർ, ലൂയിസ വാൻ വെൽസർ വിറ്റ്മാൻ [7] എന്നിവരുടെ ഒമ്പത് മക്കളിൽ രണ്ടാമനായി വിറ്റ്മാൻ ജനിച്ചു. [8] ഇംഗ്ലീഷ്, ഡച്ച് വംശജരായ പിതാവിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വേർതിരിച്ചറിയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഉടൻ തന്നെ "വാൾട്ട്" എന്ന് വിളിപ്പേര് ലഭിച്ചു. [9] നാലാം വയസ്സിൽ, വിറ്റ്മാൻ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഹണ്ടിംഗ്ടണിൽ നിന്ന് ബ്രൂക്ലിനിലേക്ക് താമസം മാറി. ആസ്തിയില്ലാത്തതിനാൽ നിരവധി വീടുകളിൽ താമസിക്കേണ്ടി വന്നു.[10] കുടുംബത്തിന്റെ പ്രയാസകരമായ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കണക്കിലെടുത്ത്, പൊതുവെ അസ്വസ്ഥനും അസന്തുഷ്ടനുമായിരുന്ന തന്റെ ബാല്യകാലം വൈറ്റ്മാൻ ഓർമ്മിച്ചു. [11]പിന്നീട് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിച്ച ഒരു സന്തോഷകരമായ നിമിഷം, 1825 ജൂലൈ 4-ന് ബ്രൂക്ലിനിൽ ലഫായെറ്റ് ബ്രൂക്ലിൻ അപ്രന്റീസസ് ലൈബ്രറിയുടെ മൂലക്കല്ല് സ്ഥാപിച്ചതിന്റെ ആഘോഷ വേളയിൽ മാർക്വിസ് ഡി ലഫായെറ്റ് അദ്ദേഹത്തെ വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തി കവിളിൽ ചുംബിച്ചപ്പോഴാണ്. [12]പിന്നീട് ആ സ്ഥാപനത്തിൽ ഒരു ലൈബ്രേറിയനായി വിറ്റ്മാൻ ജോലി ചെയ്തു.[13]

പതിനൊന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ വിറ്റ്മാൻ തന്റെ ഔപചാരിക സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം അവസാനിപ്പിച്ചു [14] കൊണ്ട് സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാൻ ജോലി തേടി. രണ്ട് അഭിഭാഷകരുടെ ഓഫീസ് ബോയ് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. പിന്നീട് സാമുവൽ ഇ. ക്ലെമെന്റ്സ് എഡിറ്റ് ചെയ്ത ലോംഗ് ഐലൻഡ് വാരികയായ ദി പാട്രിയറ്റിന്റെ അപ്രന്റീസും ബൂത്തിലെ പ്രിന്ററുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം [15] അവിടെ വെച്ചാണ് വിറ്റ്മാൻ പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സിനെയും ടൈപ്പ് സെറ്റിംഗിനെയും കുറിച്ച് പഠിച്ചത്. [16]ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾക്കായി ഫില്ലർ മെറ്റീരിയലിന്റെ "കാല്പനിക കവിതകൾ" അദ്ദേഹം എഴുതിയിരിക്കാം. [17]ക്വേക്കർ മന്ത്രി ഏലിയാസ് ഹിക്‌സിന്റെ മൃതദേഹം കുഴിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലയിൽ പ്ലാസ്റ്റർ അച്ചുണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ക്ലെമന്റ്സും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളും ചേർന്ന് വിവാദം സൃഷ്ടിച്ചു.[18] താമസിയാതെ ക്ലെമെന്റ്സ് പാട്രിയറ്റ് വിട്ടു. ഒരുപക്ഷേ വിവാദത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടായിരിക്കാം.[19]

കരിയർ

[തിരുത്തുക]
1848-ൽ 28 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ വിറ്റ്മാൻ

അടുത്ത വേനൽക്കാലത്ത് വിറ്റ്മാൻ ബ്രൂക്ലിനിലെ മറ്റൊരു പ്രിന്ററായ എറാസ്റ്റസ് വർത്തിംഗ്ടണിൽ ജോലി ചെയ്തു.[20] വസന്തകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബം ന്യൂയോർക്കിലെ ലോംഗ് ഐലൻഡിലെ വെസ്റ്റ് ഹിൽസിലേക്ക് മടങ്ങി. പക്ഷേ വിറ്റ്മാൻ അവിടെ തന്നെ തുടരുകയും പ്രമുഖ വിഗ് വാരിക പത്രമായ ലോംഗ്-ഐലൻഡ് സ്റ്റാറിന്റെ എഡിറ്ററായ ആൽഡൻ സ്പൂണറുടെ കടയിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു.[20] ദി സ്റ്റാറിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, വിറ്റ്മാൻ പ്രാദേശിക ലൈബ്രറിയുടെ സ്ഥിരം രക്ഷാധികാരിയായി. ഒരു ടൗൺ ഡിബേറ്റിംഗ് സൊസൈറ്റിയിൽ ചേർന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നാടകങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തുടങ്ങി. [21] ന്യൂയോർക്ക് മിററിൽ തന്റെ ആദ്യകാല കവിതകളിൽ ചിലത് അജ്ഞാതമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.[22]1835 മെയ് മാസത്തിൽ 16 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, വിറ്റ്മാൻ സ്റ്റാറും ബ്രൂക്ലിനും വിട്ടു.[23] ഒരു കമ്പോസിറ്ററായി ജോലി ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലേക്ക് മാറി[24] എന്നിരുന്നാലും, പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ, വിറ്റ്മാന് എവിടെയാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.[25] കൂടുതൽ ജോലി കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടിവന്നു. പ്രിന്റിംഗ് ആൻഡ് പബ്ലിഷിംഗ് ഡിസ്ട്രിക്റ്റിലെ ഗുരുതരമായ തീപിടുത്തം,[25] 1837 ലെ പാനിക് വരെ നയിച്ച സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലുണ്ടായ പൊതുവായ തകർച്ച എന്നിവ കാരണം. [26]1836 മെയ് മാസത്തിൽ, അദ്ദേഹം വീണ്ടും ലോംഗ് ഐലൻഡിലെ ഹെംപ്‌സ്റ്റെഡിൽ താമസിക്കുന്ന കുടുംബത്തോടൊപ്പം ചേർന്നു. [27] 1838 ലെ വസന്തകാലം വരെ വിറ്റ്മാൻ വിവിധ സ്കൂളുകളിൽ ഇടയ്ക്കിടെ പഠിപ്പിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും ഒരു അധ്യാപകൻ എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം തൃപ്തനായിരുന്നില്ല.[28]

അധ്യാപന ശ്രമങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വിറ്റ്മാൻ ന്യൂയോർക്കിലെ ഹണ്ടിംഗ്ടണിലേക്ക് മടങ്ങി. ലോംഗ്-ഐലൻഡർ എന്ന സ്വന്തം പത്രം സ്ഥാപിച്ചു. വിറ്റ്മാൻ പ്രസാധകൻ, എഡിറ്റർ, പ്രസ്മാൻ, വിതരണക്കാരൻ എന്നീ നിലകളിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച അദ്ദേഹം ഇതു കൂടാതെ ഹോം ഡെലിവറി പോലും ചെയ്തു. പത്ത് മാസത്തിനുശേഷം, പ്രസിദ്ധീകരണം ഇ. ഒ. ക്രോവലിനു വിറ്റു. അതിന്റെ ആദ്യ ലക്കം 1839 ജൂലൈ 12 ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.[29] വിറ്റ്മാന്റെ കീഴിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലോംഗ്-ഐലൻഡറിന്റെ അറിയപ്പെടുന്ന പകർപ്പുകളൊന്നുമില്ല. [30] 1839 ലെ വേനൽക്കാലത്തോടെ, ജമൈക്കയിലെ ക്വീൻസിലെ ലോംഗ് ഐലൻഡ് ഡെമോക്രാറ്റിൽ ജെയിംസ് ജെ. ബ്രെന്റൺ എഡിറ്റ് ചെയ്ത ലോംഗ് ഐലൻഡ് ഡെമോക്രാറ്റിൽ ടൈപ്പ്സെറ്ററായി ജോലി കണ്ടെത്തി. [29] താമസിയാതെ അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്ന് പോയി. 1840 ലെ ശൈത്യകാലം മുതൽ 1841 ലെ വസന്തകാലം വരെ പഠിപ്പിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു. [31] ഒരു കഥ, ഒരുപക്ഷേ അപ്പോക്രിഫൽ, 1840 ൽ ന്യൂയോർക്കിലെ സൗത്തോൾഡിലെ ഒരു അധ്യാപന ജോലിയിൽ നിന്ന് വിറ്റ്മാനെ പുറത്താക്കിയതിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. ഒരു പ്രാദേശിക പ്രസംഗകൻ അദ്ദേഹത്തെ "സോഡോമൈറ്റ്" എന്ന് വിളിച്ചതിന് ശേഷം, വിറ്റ്മാനെ ടാർ ചെയ്ത് തൂവലുകൾ കൊണ്ട് മൂടിയിരുന്നു. ജീവചരിത്രകാരൻ ജസ്റ്റിൻ കപ്ലാൻ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത് ഈ കഥ അസത്യമായിരിക്കാം എന്നാണ്, കാരണം അതിനുശേഷം വിറ്റ്മാൻ പതിവായി പട്ടണത്തിൽ അവധിക്കാലം ചെലവഴിച്ചിരുന്നു.[32]ജീവചരിത്രകാരൻ ജെറോം ലവിംഗ് ഈ സംഭവത്തെ ഒരു "മിത്ത്" എന്ന് വിളിക്കുന്നു.[33] ഈ സമയത്ത്, 1840-ലെ ശൈത്യകാലത്തിനും 1841 ജൂലൈയ്ക്കും ഇടയിൽ മൂന്ന് പത്രങ്ങളിൽ "സൺ-ഡൗൺ പേപ്പേഴ്സ് - ഫ്രം ദി ഡെസ്ക് ഓഫ് എ സ്കൂൾ മാസ്റ്റർ" എന്ന പേരിൽ പത്ത് എഡിറ്റോറിയലുകളുടെ ഒരു പരമ്പര വിറ്റ്മാൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഈ ഉപന്യാസങ്ങളിൽ, അദ്ദേഹം ഒരു പരികല്പന പ്രതിച്ഛായ സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ കരിയറിൽ ഉടനീളം അദ്ദേഹം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സാങ്കേതികതയാണിത്. [34]

മെയ് മാസത്തിൽ വിറ്റ്മാൻ ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലേക്ക് താമസം മാറി. പാർക്ക് ബെഞ്ചമിൻ സീനിയറിന്റെയും റൂഫസ് വിൽമോട്ട് ഗ്രിസ്‌വോൾഡിന്റെയും മേൽനോട്ടത്തിൽ ന്യൂ വേൾഡിൽ ഒരു താഴ്ന്ന തലത്തിലുള്ള ജോലി ചെയ്തു.[35]അദ്ദേഹം വിവിധ പത്രങ്ങളിൽ ഹ്രസ്വകാലത്തേക്ക് ജോലി തുടർന്നു. 1842-ൽ അദ്ദേഹം അറോറയുടെ എഡിറ്ററായിരുന്നു. 1846 മുതൽ 1848 വരെ അദ്ദേഹം ബ്രൂക്ലിൻ ഈഗിളിന്റെ എഡിറ്ററായിരുന്നു. [36] രണ്ടാമത്തെ പത്രത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും സംഗീത നിരൂപണ മേഖലയിലായിരുന്നു. ഈ സമയത്താണ് ബെല്ലിനി, ഡോണിസെറ്റി, വെർഡി എന്നിവരുടെ കവിതകളുടെ അവതരണങ്ങൾ അവലോകനം ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഇറ്റാലിയൻ ഓപ്പറയുടെ അർപ്പണബോധമുള്ള ആരാധകൻ ആയി മാറിയത്. ഈ പുതിയ താൽപ്പര്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിലെ രചനയെ സ്വാധീനിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "പക്ഷേ ഓപ്പറയ്ക്ക്, എനിക്ക് ഒരിക്കലും ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് എഴുതാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല."[37]

1840-കളിൽ, ജോൺ നീൽ എഡിറ്റ് ചെയ്ത ബ്രദർ ജോനാഥൻ മാസിക ഉൾപ്പെടെ [38]വിറ്റ്മാൻ വിവിധ ആനുകാലികങ്ങൾക്ക് ഫ്രീലാൻസ് ഫിക്ഷനും കവിതയും സംഭാവന ചെയ്തു.[39] 1848-ൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയുടെ സ്വതന്ത്ര മണ്ണിന്റെ "ബാൺബേണർ" വിഭാഗത്തോടൊപ്പം പക്ഷം ചേർന്നതിന് ശേഷം വിറ്റ്മാന് ബ്രൂക്ലിൻ ഈഗിളിലെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു. പാർട്ടിയുടെ യാഥാസ്ഥിതിക അല്ലെങ്കിൽ "ഹങ്കർ" വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട പത്രത്തിന്റെ ഉടമയായ ഐസക് വാൻ ആൻഡനെതിരെ വിറ്റ്മാൻ നിലകൊണ്ടു. [40] സ്വതന്ത്ര വെള്ളക്കാരുടെ തൊഴിലാളികൾക്കും പുതുതായി കോളനിവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് മാറുന്ന വടക്കൻ ബിസിനസുകാർക്കും അടിമത്തം ഉയർത്തുന്ന ഭീഷണിയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കാകുലരായിരുന്ന ഫ്രീ സോയിൽ പാർട്ടിയുടെ 1848-ലെ സ്ഥാപക കൺവെൻഷനിൽ വിറ്റ്മാൻ ഒരു പ്രതിനിധിയായിരുന്നു. വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കുന്നയാളായ വില്യം ലോയ്ഡ് ഗാരിസൺ പാർട്ടി തത്ത്വചിന്തയെ "വെളുത്ത മാനിസം" എന്ന് പരിഹസിച്ചു.[41]

ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഇവാൻസ് (1842)[42], ദി ഹാഫ്-ബ്രീഡ് (1846)[43] എന്നീ രണ്ട് നോവലുകൾ മുമ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിനു ശേഷം, 1852-ൽ അദ്ദേഹം ന്യൂയോർക്കിലെ ദി സൺഡേ ഡിസ്‌പാച്ചിന്റെ ആറ് ഭാഗങ്ങളായി ലൈഫ് ആൻഡ് അഡ്വഞ്ചേഴ്‌സ് ഓഫ് ജാക്ക് എംഗിൾ എന്ന മറ്റൊരു പരമ്പര പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. [44] 1858-ൽ, മോസ് വെൽസർ എന്ന തൂലികാനാമത്തിൽ മാൻലി ഹെൽത്ത് ആൻഡ് ട്രെയിനിംഗ് എന്ന 47,000 വാക്കുകളുള്ള ഒരു പരമ്പര വിറ്റ്മാൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. [45][46] താടി, നഗ്നമായി സൂര്യസ്നാനം നടത്തുക, സുഖപ്രദമായ ഷൂസ്, തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ദിവസവും കുളിക്കൽ, മാംസം മിക്കവാറും കഴിക്കൽ, ധാരാളം ശുദ്ധവായു, എല്ലാ ദിവസവും അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കൽ എന്നിവ ഈ സ്വയം സഹായ ഗൈഡ് ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു. ഇന്നത്തെ എഴുത്തുകാർ മാൻലി ഹെൽത്ത് ആൻഡ് ട്രെയിനിംഗിനെ "വിചിത്രം",[47] "വളരെ അതിശയോക്തി",[48] "ഒരു കപട ശാസ്ത്ര ലഘുലേഖ", [49] "മാമൂൽവിരുദ്ധമായ" എന്നൊക്കെ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. [45]

ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്

[തിരുത്തുക]
Whitman in July 1854, aged 35, from the frontispiece to Leaves of Grass from a lost daguerreotype by Gabriel Harrison

"പതിവ് പ്രതിഫലങ്ങൾക്കായി" വർഷങ്ങളോളം മത്സരിച്ചതിന് ശേഷം, ഒരു കവിയാകാൻ താൻ തീരുമാനിച്ചുവെന്ന് വിറ്റ്മാൻ അവകാശപ്പെട്ടു. [50] അക്കാലത്തെ സാംസ്കാരിക അഭിരുചികൾക്ക് അനുയോജ്യമായ വൈവിധ്യമാർന്ന ജനപ്രിയ സാഹിത്യ വിഭാഗങ്ങൾ അദ്ദേഹം ആദ്യം പരീക്ഷിച്ചു. [51] 1850-ൽ തന്നെ, മരണം വരെ അദ്ദേഹം എഡിറ്റ് ചെയ്യുകയും പരിഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു കവിതാസമാഹാരം[52] "ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന കവിതകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. [53] കൂടാതെ ബൈബിളിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു താളക്രമം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് വിറ്റ്മാൻ ഒരു വ്യതിരിക്ത അമേരിക്കൻ ഇതിഹാസം എഴുതാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു[54] [55]1855 ജൂൺ അവസാനം, വിറ്റ്മാൻ തന്റെ സഹോദരന്മാരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തികൊണ്ട് ഇതിനകം അച്ചടിച്ച ആദ്യ പതിപ്പായ "ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്" പുറത്തിറക്കി. ജോർജ്ജ് "ഇത് വായിക്കാൻ യോഗ്യമല്ലെന്ന് കരുതി".[56]

"ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്" എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ പതിപ്പിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് വിറ്റ്മാൻ തന്നെ പണം നൽകി [57] ജീവനക്കാർ വാണിജ്യ ജോലികളിൽ നിന്നുള്ള ഇടവേളകളിൽ ഒരു പ്രാദേശിക പ്രിന്റ് ഷോപ്പിൽ നിന്ന് ആകെ 795 കോപ്പികൾ അച്ചടിച്ചു.[58] ഒരു രചയിതാവിന്റെയും പേര് വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. പകരം, ടൈറ്റിൽ പേജിന് അഭിമുഖമായി സാമുവൽ ഹോളിയർ വരച്ച ഒരു ഛായാചിത്രം മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു[59] എന്നാൽ "വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ, ഒരു അമേരിക്കക്കാരൻ, പരുക്കന്മാരിൽ ഒരാൾ, കോസ്മോസ്, ക്രമരഹിതൻ, ജഡികൻ, കാമഭ്രാന്തൻ, വികാരാധീനനല്ല, പുരുഷന്മാർക്കോ സ്ത്രീകൾക്കോ ​​മുകളിലോ അവരിൽ നിന്ന് വേറിട്ടോ നിൽക്കുന്നില്ല, എളിമയില്ലാത്തവനേക്കാൾ എളിമയുള്ളവനല്ല എന്നെല്ലാം അദ്ദേഹം സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന വിവരണത്തിൽ 500 വരികൾ ഉണ്ട്. [60]കവിതയുടെ ഉദ്ഘാടന വാല്യത്തിന് മുമ്പ് 827 വരികളുള്ള ഒരു ഗദ്യ ആമുഖം ഉണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്നുള്ള പേരില്ലാത്ത പന്ത്രണ്ട് കവിതകളിൽ ആകെ 2315 വരികളുണ്ട്. അതിൽ 1336 വരികൾ ആദ്യത്തെ പേരില്ലാത്ത കവിതയുടേതാണ്. പിന്നീട് അതിനെ "സോംഗ് ഓഫ് മൈസെൽഫ്" എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടു. പുസ്തകത്തിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രശംസ ലഭിച്ചത് റാൽഫ് വാൾഡോ എമേഴ്‌സണിൽ നിന്നാണ്. അദ്ദേഹം വിറ്റ്മാന് അഞ്ച് പേജുള്ള ഒരു മുഖസ്തുതി നിറഞ്ഞ കത്ത് എഴുതുകയും സുഹൃത്തുക്കളോട് പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു. [61]എമേഴ്‌സൺ ഇതിനെ "അമേരിക്ക ഇതുവരെ സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുള്ളതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും അസാധാരണമായ ബുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും" എന്ന് വിളിച്ചു. [6] അമേരിക്കയുടെ ചില വശങ്ങൾ "ഇതുവരെ പാടപ്പെടാത്തവയാണ്. എന്നിട്ടും അമേരിക്ക നമ്മുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഒരു കവിതയാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എമേഴ്‌സൺ അദ്ദേഹത്തെ ആദ്യത്തെ യഥാർത്ഥ അമേരിക്കൻ കവിയെന്നു വിളിച്ചു. [62]

ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് എന്ന കൃതിയുടെ ആദ്യ പതിപ്പ് എമേഴ്‌സന്റെ പ്രശംസ കാരണം ഗണ്യമായ താൽപ്പര്യം ഉണർത്തുകയും[63]വ്യാപകമായി വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. [64] പക്ഷേ ഇടയ്ക്കിടെ കവിതയുടെ "അധികമായി വർണ്ണിക്കുന്ന" സ്വഭാവത്തിന് വിമർശിക്കപ്പെട്ടു.[65] ഭൂമിശാസ്ത്രജ്ഞനായ പീറ്റർ ലെസ്ലി എമേഴ്‌സണിന് എഴുതി, പുസ്തകത്തെ "ചപ്പുചവറുകൾ, അശുദ്ധം & അശ്ലീലം" എന്നും രചയിതാവിനെ "ഒരു കപട കഴുത" എന്നും വിളിച്ചു. [66] രണ്ടാം പതിപ്പിന്റെ നട്ടെല്ലിൽ സ്വർണ്ണ ഇലയിൽ "ഒരു മികച്ച കരിയറിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു" എന്ന് എമേഴ്‌സന്റെ കത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഉദ്ധരണി വിറ്റ്‌മാൻ എഴുതി. ഈ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച്, നോട്രെ ഡാം സർവകലാശാലയിലെ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രൊഫസർ എമെറിറ്റ ലോറ ഡാസോ വാൾസ് [67] എഴുതി: "ഒറ്റ അടിയിൽ, എമേഴ്‌സന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ തന്നെ, വിറ്റ്‌മാൻ പത്രത്തിലേക്കു നവീന വാർത്തക്കുറിപ്പിന് ജന്മം നൽകി." [68]

1855 ജൂലൈ 11-ന്, ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വിറ്റ്മാന്റെ പിതാവ് 65-ാം വയസ്സിൽ മരിച്ചു.[69] ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ ആദ്യ പതിപ്പിന് ശേഷമുള്ള മാസങ്ങളിൽ, ചിലർ അധിക്ഷേപകരമായ ലൈംഗിക വിഷയങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയ കാര്യങ്ങളിൽ വിമർശനാത്മക പ്രതികരണങ്ങൾ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടാം പതിപ്പ് ഇതിനകം അച്ചടിച്ച് ബെയിൻഡ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പ്രസാധകർ അത് മിക്കവാറും പുറത്തിറക്കിയിരുന്നില്ല.[70] അവസാനം, 1856 ഓഗസ്റ്റിൽ 20[71] അധിക കവിതകളുമായി പതിപ്പ് റീട്ടെയിലിലേക്ക് പോയി.[72] 1860-ൽ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് പരിഷ്കരിച്ച് വീണ്ടും പുറത്തിറക്കി,[73] 1867-ൽ അത് വീണ്ടും പുറത്തിറങ്ങി. കൂടാതെ വിറ്റ്മാന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിരവധി തവണയും. ആമോസ് ബ്രോൺസൺ ആൽക്കോട്ട്, ഹെൻറി ഡേവിഡ് തോറോ എന്നിവരുൾപ്പെടെ നിരവധി പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാർ വിറ്റ്മാനെ സന്ദർശിക്കാൻ തക്കവിധം കവിതയെ പ്രശംസിച്ചു.[74]

"ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്" എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ ആദ്യ സമയത്ത്, വിറ്റ്മാന് സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടി വന്നിരുന്നു. വീണ്ടും ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനായി അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതനായി. പ്രത്യേകിച്ച് 1857 മെയ് മാസത്തിൽ ബ്രൂക്ലിനിലെ ഡെയ്‌ലി ടൈംസിൽ. [75] ഒരു എഡിറ്റർ എന്ന നിലയിൽ, അദ്ദേഹം പത്രത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും പുസ്തക അവലോകനങ്ങൾ സംഭാവന ചെയ്യുകയും എഡിറ്റോറിയലുകൾ എഴുതുകയും ചെയ്തു. [76] 1859-ൽ അദ്ദേഹം ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും അദ്ദേഹത്തെ പുറത്താക്കിയതാണോ അതോ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചതാണോ എന്ന് വ്യക്തമല്ല. [77]സാധാരണയായി വിശദമായ നോട്ട്ബുക്കുകളും ജേണലുകളും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വിറ്റ്മാൻ 1850-കളുടെ അവസാനത്തിൽ തന്നെക്കുറിച്ച് വളരെ കുറച്ച് വിവരങ്ങൾ മാത്രമേ അവശേഷിപ്പിച്ചുള്ളൂ. [78]

ആഭ്യന്തരയുദ്ധ വർഷങ്ങൾ

[തിരുത്തുക]
"ബ്രോഡ്‌വേ, 1861" എന്നതിനായുള്ള വിറ്റ്മാന്റെ കൈയെഴുത്തുപ്രതി
മാത്യു ബ്രാഡി എടുത്ത 1862-ലെ വിറ്റ്മാന്റെ ഒരു ഫോട്ടോ

അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, യൂണിയനുവേണ്ടിയുള്ള ദേശസ്നേഹ റാലി ആഹ്വാനമായി വിറ്റ്മാൻ തന്റെ കവിത "ബീറ്റ്! ബീറ്റ്! ഡ്രംസ്!" പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. [79] വിറ്റ്മാന്റെ സഹോദരൻ ജോർജ് യൂണിയൻ സൈന്യത്തിന്റെ 51-ാമത് ന്യൂയോർക്ക് ഇൻഫൻട്രി റെജിമെന്റിൽ ചേരുകയും യുദ്ധമുന്നണിയുടെ വിശദമായ കത്തുകൾ വിറ്റ്മാന് അയയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.[80]1862 ഡിസംബർ 16-ന്, ന്യൂയോർക്ക് ട്രിബ്യൂണിലെ വിർജീനിയയിലെ ഫ്രെഡറിക്സ്ബർഗ് യുദ്ധത്തിൽ വീണുപോയവരും പരിക്കേറ്റവരുമായ സൈനികരുടെ പട്ടികയിൽ "ഫസ്റ്റ് ലെഫ്റ്റനന്റ് ജി. ഡബ്ല്യു. വിറ്റ്മോർ" ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് തന്റെ സഹോദരൻ ജോർജിനെ പരാമർശിക്കുമെന്ന് വിറ്റ്മാൻ ആശങ്കപ്പെട്ടു. [81]അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹം ഉടൻ തന്നെ തെക്കോട്ട് പോയി; വഴിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പണസഞ്ചി മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. [82] "രാവും പകലും നടന്നു, വാഹനമോടിക്കാൻ കഴിയാതെ, വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ ശ്രമിച്ചു. വലിയ ആളുകളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു", വിറ്റ്മാൻ പിന്നീട് എഴുതി[83] ഒടുവിൽ ജോർജ്ജിനെ ജീവനോടെ കണ്ടെത്തി, കവിളിൽ ആഴത്തിലല്ലാത്ത ഒരു മുറിവ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. [81]പരിക്കേറ്റ സൈനികരെയും അവരുടെ മുറിച്ചുമാറ്റിയ കൈകാലുകളുടെ കൂമ്പാരങ്ങളെയും കണ്ടതിലൂടെ വളരെയധികം അസ്വസ്ഥനായ വിറ്റ്മാൻ, ഒരിക്കലും ന്യൂയോർക്കിലേക്ക് മടങ്ങരുത് എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ 1862 ഡിസംബർ 28 ന് വാഷിംഗ്ടൺ ഡി.സി.യിലേക്ക് പോയി.[82]

വാഷിംഗ്ടൺ ഡി.സി.യിൽ, വിറ്റ്മാന്റെ സുഹൃത്ത് ചാർലി എൽഡ്രിഡ്ജ് അദ്ദേഹത്തെ ആർമി പേമാസ്റ്ററുടെ ഓഫീസിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി നേടാൻ സഹായിച്ചു. ഇത് വിറ്റ്മാന് സൈനിക ആശുപത്രികളിൽ നഴ്‌സായി സന്നദ്ധസേവനം ചെയ്യാൻ സമയം നൽകി.[84]1863-ൽ ന്യൂയോർക്ക് പത്രത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "ദി ഗ്രേറ്റ് ആർമി ഓഫ് ദി സിക്ക്" എന്ന പുസ്തകത്തിലും [85]12 വർഷത്തിനുശേഷം മെമ്മോറാണ്ട ഡ്യൂറിംഗ് ദി വാർ എന്ന പുസ്തകത്തിലും [86]അദ്ദേഹം ഈ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നു. [87] തുടർന്ന്, ഒരു സർക്കാർ തസ്തിക ലഭിക്കുന്നതിന് സഹായം അഭ്യർത്ഥിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഇത്തവണ എമേഴ്‌സണെ ബന്ധപ്പെട്ടു. [82] മറ്റൊരു സുഹൃത്തായ ജോൺ ട്രോബ്രിഡ്ജ്, എമേഴ്‌സണിൽ നിന്ന് ട്രഷറി സെക്രട്ടറി സാൽമൺ പി. ചേസിന് ഒരു ശുപാർശ കത്ത് കൈമാറി. വിറ്റ്മാന് ആ വകുപ്പിൽ ഒരു സ്ഥാനം നൽകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് പോലുള്ള ഒരു ദുഷ്‌പേരുള്ള പുസ്തകത്തിന്റെ രചയിതാവിനെ നിയമിക്കാൻ ചേസ് ആഗ്രഹിച്ചില്ല. [88]

1864-ൽ വിറ്റ്മാൻ കുടുംബത്തിന് ദുഷ്‌കരമായ ഒരു അന്ത്യം സംഭവിച്ചു. 1864 സെപ്റ്റംബർ 30-ന് വിർജീനിയയിൽ വച്ച് വിറ്റ്മാന്റെ സഹോദരൻ ജോർജ്ജിനെ കോൺഫെഡറേറ്റ് സേന പിടികൂടി. [89]മറ്റൊരു സഹോദരൻ ആൻഡ്രൂ ജാക്‌സൺ ഡിസംബർ 3-ന് മദ്യപാനം കൂടി ക്ഷയരോഗം ബാധിച്ച് മരിച്ചു. [90] ആ മാസം, വിറ്റ്മാൻ തന്റെ സഹോദരൻ ജെസ്സിയെ കിംഗ്സ് കൗണ്ടി ഭ്രാന്താശുപത്രിയിൽ ഏൽപ്പിച്ചു.[91] എന്നിരുന്നാലും, ഒടുവിൽ തന്റെ സുഹൃത്ത് വില്യം ഡഗ്ലസ് ഒ'കോണറിന് നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആഭ്യന്തര വകുപ്പിലെ ബ്യൂറോ ഓഫ് ഇന്ത്യൻ അഫയേഴ്‌സിൽ താഴ്ന്ന ഗ്രേഡ് ക്ലാർക്കായി മികച്ച ശമ്പളമുള്ള സർക്കാർ തസ്തിക ലഭിച്ചപ്പോൾ വിറ്റ്മാന്റെ ആത്മാഭിമാനം ഉയർന്നു. കവിയും ഡാഗുറോട്ടിപ്പിസ്റ്റും ദി സാറ്റർഡേ ഈവനിംഗ് പോസ്റ്റിലെ എഡിറ്ററുമായ ഒ'കോണർ, വിറ്റ്മാന്റെ പേരിൽ ഇന്റീരിയർ അസിസ്റ്റന്റ് സെക്രട്ടറി വില്യം ടോഡ് ഓട്ടോയ്ക്ക് എഴുതി. [92] 1865 ജനുവരി 24-ന് വിറ്റ്മാന് പുതിയ നിയമനം ലഭിച്ചു. വാർഷിക ശമ്പളം $1,200 ആയിരുന്നു. [93] ഒരു മാസത്തിനുശേഷം, 1865 ഫെബ്രുവരി 24-ന്, ജോർജിനെ തടവിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ആരോഗ്യസ്ഥിതി മോശമായതിനാൽ ഒരു വിശ്രമകാലം അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. [92] മെയ് 1-ന്, വിറ്റ്മാന് അൽപ്പം ഉയർന്ന ക്ലാർക്ക്ഷിപ്പിലേക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം ലഭിക്കുകയും [93] ഡ്രം-ടാപ്സ് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. [94]

എന്നിരുന്നാലും, പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നപ്പോൾ 1865 ജൂൺ 30 മുതൽ വിറ്റ്മാനെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി.[94] പുതിയ ആഭ്യന്തര സെക്രട്ടറിയും മുൻ അയോവ സെനറ്ററുമായ ജെയിംസ് ഹാർലനാണ് അദ്ദേഹത്തെ പുറത്താക്കിയത്. [93] "അവരുടെ മേശകളിൽ അപൂർവ്വമായി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ" എന്ന് കരുതുന്ന നിരവധി ക്ലാർക്കുമാരെ ഹാർലൻ പിരിച്ചുവിട്ടെങ്കിലും, 1860-ലെ "ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്" എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരു പതിപ്പ് കണ്ടെത്തിയതിന് ശേഷം ധാർമ്മിക കാരണങ്ങളാൽ അദ്ദേഹം വിറ്റ്മാനെ പിരിച്ചുവിട്ടിരിക്കാം.[95] ജൂലൈ 1-ന് ജെ. ഹ്യൂബ്ലി ആഷ്ടൺ വിറ്റ്മാനെ അറ്റോർണി ജനറലിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് മാറ്റുന്നതുവരെ ഒ'കോണർ പ്രതിഷേധിച്ചു. [96] എന്നിരുന്നാലും, ഒ'കോണർ എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു, 1866 ജനുവരിയിൽ "ദി ഗുഡ് ഗ്രേ പോയറ്റ്" എന്ന പക്ഷപാതപരവും അതിശയോക്തിപരവുമായ ജീവചരിത്ര പഠനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ട് വിറ്റ്മാനെ ന്യായീകരിച്ചു.[97] അമ്പത് സെന്റ് ലഘുലേഖ വിറ്റ്മാനെ ഒരു പൂർണ ദേശസ്നേഹിയായി വാദിക്കുകയും കവിയുടെ വിളിപ്പേര് സ്ഥാപിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.[98]വിറ്റ്മാന്റെ ജീവിതകാലത്ത് സമാഹാരങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ഒരേയൊരു കവിതയായ എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പരമ്പരാഗത കവിതയായ "ഓ ക്യാപ്റ്റൻ! മൈ ക്യാപ്റ്റൻ!" ന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനപ്രീതിക്ക് സഹായകമായി.[99]

അറ്റോർണി ജനറലിന്റെ ഓഫീസിൽ വിറ്റ്മാന്റെ പങ്കിന്റെ ഒരു ഭാഗം, മുൻ കോൺഫെഡറേറ്റ് സൈനികരെ പ്രസിഡന്റ് മാപ്പിനായി അഭിമുഖം നടത്തുന്നതായിരുന്നു. "അവരിൽ ഉത്തമവിശ്വാസത്തോടു കൂടിയ കഥാപാത്രങ്ങളുണ്ട്", അദ്ദേഹം പിന്നീട് എഴുതി, "സാധാരണയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ എന്തിനോടും എനിക്ക് ഒരു ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം."[100] 1866 ഓഗസ്റ്റിൽ, ഒരു പ്രസാധകനെ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടതിനാൽ 1867 വരെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ പുതിയ പതിപ്പ് തയ്യാറാക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒരു മാസത്തെ അവധിയെടുത്തു. [101] അത് അതിന്റെ അവസാന പതിപ്പായിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിച്ചു.[102] 1868 ഫെബ്രുവരിയിൽ, വില്യം മൈക്കൽ റോസെറ്റിയുടെ സ്വാധീനത്താൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പോംസ് ഓഫ് വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. [103] ചെറിയ മാറ്റങ്ങളോടെ വിറ്റ്‌മാൻ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അംഗീകരിച്ചു. [104] പ്രത്യേകിച്ച് വളരെയധികം ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരി ആനി ഗിൽക്രിസ്റ്റിന്റെ അംഗീകാരത്തോടെ. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഈ പതിപ്പ് ജനപ്രിയമായി[105].1871 ൽ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ മറ്റൊരു പതിപ്പ് കൂടി പുറത്തിറങ്ങി. അതേ വർഷം തന്നെ അതിന്റെ രചയിതാവ് ഒരു റെയിൽ‌വേ അപകടത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന് തെറ്റായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു.[106] വിറ്റ്മാന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രശസ്തി വർദ്ധിച്ചതോടെ, 1872 ജനുവരി വരെ അദ്ദേഹം അറ്റോർണി ജനറലിന്റെ ഓഫീസിൽ തുടർന്നു. [107]1872 ന്റെ ഭൂരിഭാഗവും അദ്ദേഹം ആർത്രൈറ്റിസ് ബാധിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന എൺപതിനടുത്ത് പ്രായമുള്ള തന്റെ അമ്മയെ പരിചരിക്കുന്നതിനായി ചെലവഴിച്ചു. [108]അദ്ദേഹം യാത്ര ചെയ്യുകയും 1872 ജൂൺ 26 ന് ഡാർട്ട്മൗത്ത് കോളേജിൽ ബിരുദാനന്തര പ്രവേശന പ്രസംഗത്തിനായി ക്ഷണിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.[109]

ആരോഗ്യ ക്ഷയവും മരണവും

[തിരുത്തുക]
വിറ്റ്മാൻ തന്റെ അവസാന വർഷങ്ങൾ ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ കാംഡനിലുള്ള തന്റെ വീട്ടിൽ ചെലവഴിച്ചു. അത് വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ഹൗസ് എന്ന പേരിൽ പൊതുജനങ്ങൾക്കായി തുറന്നിരിക്കുന്നു

1873 ന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു പക്ഷാഘാതത്തെത്തുടർന്ന് വിറ്റ്മാൻ വാഷിംഗ്ടണിൽ നിന്ന് ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ കാംഡനിലെ 431 സ്റ്റീവൻസ് സ്ട്രീറ്റിലുള്ള തന്റെ സഹോദരൻ - ജോർജ്ജ് വാഷിംഗ്ടൺ വിറ്റ്മാൻ എന്ന എഞ്ചിനീയറുടെ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറാൻ പ്രേരിതനായി. അസുഖം ബാധിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതേ വർഷം മെയ് മാസത്തിൽ അമ്മ മരിക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ട് സംഭവങ്ങളും വിറ്റ്മാന് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ വിഷാദത്തിലാക്കി. 1884 ൽ സ്വന്തമായി ഒരു വീട് വാങ്ങുന്നതുവരെ അദ്ദേഹം സഹോദരന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടർന്നു.[110] എന്നിരുന്നാലും, വീട് വാങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ്, കാംഡനിലെ തന്റെ വസതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കാലയളവ് സ്റ്റീവൻസ് സ്ട്രീറ്റിലെ സഹോദരന്റെ വീട്ടിൽ ചെലവഴിച്ചു. അവിടെ താമസിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ധാരാളമായെഴുതി. മറ്റ് കവിതകൾക്കൊപ്പം ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ മൂന്ന് പതിപ്പുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഓസ്കാർ വൈൽഡിനെയും തോമസ് ഈക്കിൻസിനെയും സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം അവസാനമായി ഈ വീട്ടിൽ പൂർണ്ണമായും ശാരീരികമായി സജീവമായിരുന്നു. ജനനം മുതൽ "രോഗിയായ" അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു സഹോദരൻ എഡ്വേർഡ് ആ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്നു.[111]

ബിസിനസ്സ് കാരണങ്ങളാൽ സഹോദരനും ഭാര്യാസഹോദരിയും താമസം മാറ്റാൻ നിർബന്ധിതരായപ്പോൾ, അദ്ദേഹം 328 മിക്കിൾ സ്ട്രീറ്റിൽ (ഇപ്പോൾ 330 ഡോ. മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിംഗ് ജൂനിയർ ബൊളിവാർഡ്) സ്വന്തമായി ഒരു വീട് വാങ്ങി. [112]ആദ്യം വാടകക്കാരുടെ സംരക്ഷണയിൽ ആയിരുന്ന അദ്ദേഹം മിക്കിൾ സ്ട്രീറ്റിൽ കൂടുതൽ സമയവും പൂർണ്ണമായും കിടപ്പിലായി. ഈ സമയത്ത്, ഒരു കടൽ ക്യാപ്റ്റന്റെ വിധവയായ മേരി ഓക്സ് ഡേവിസുമായി അദ്ദേഹം ഇടപഴകാൻ തുടങ്ങി. മിക്കിൾ സ്ട്രീറ്റിൽ നിന്ന് ഏതാനും ബ്ലോക്കുകൾ അകലെ ബ്രിഡ്ജ് അവന്യൂവിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസിക്കുന്ന അയൽക്കാരിയായിരുന്നു അവർ. [113] സൗജന്യ വാടകയ്ക്ക് പകരമായി 1885 ഫെബ്രുവരി 24 ന് വിറ്റ്മാന്റെ വീട്ടുജോലിക്കാരിയായി ജോലി ചെയ്യാൻ അവർ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം താമസം മാറി. ഒരു പൂച്ച, ഒരു നായ, രണ്ട് കടലാമകൾ, ഒരു മൈനാപ്പക്ഷി, മറ്റ് വിവിധതരം മൃഗങ്ങൾ എന്നിവ അവർക്കൊപ്പം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. [114] ഈ സമയത്ത്, വിറ്റ്മാൻ 1876, 1881, 1889 വർഷങ്ങളിൽ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ കൂടുതൽ പതിപ്പുകൾ നിർമ്മിച്ചു.[111]

1876 നും 1884 നും ഇടയിൽ, സൗത്ത് ജേഴ്‌സിയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ, ലോറൽ സ്പ്രിംഗ്സിലെ അന്നത്തെ തികച്ചും ഇടയജീവിത സമൂഹത്തിൽ വിറ്റ്മാൻ തന്റെ സമയത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്കും ചെലവഴിച്ചു. സ്റ്റാഫോർഡ് ഫാം കെട്ടിടങ്ങളിലൊന്ന് തന്റെ വേനൽക്കാല വസതിയാക്കി മാറ്റി. പുനഃസ്ഥാപിച്ച വേനൽക്കാല വസതി പ്രാദേശിക ചരിത്ര സമൂഹം ഒരു മ്യൂസിയമായി സംരക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ "ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ്" എന്ന കൃതിയുടെ ഒരു ഭാഗം ഇവിടെ വച്ചാണ് എഴുതിയത്. കൂടാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ "സ്പെസിമെൻ ഡേയ്‌സ്" എന്ന കവിതയിൽ അദ്ദേഹം നീരുറവ, അരുവി, തടാകം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് എഴുതി. അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ലോറൽ തടാകം "അമേരിക്കയിലോ യൂറോപ്പിലോ ഉള്ള ഏറ്റവും മനോഹരമായ തടാകം" ആയിരുന്നു.[115]

1891 അവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ "ഡെത്ത്ബെഡ് എഡിഷൻ" എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള ഒരു അന്തിമ പതിപ്പ് തയ്യാറാക്കി. "അദ്ദേഹം എഴുതി, "33 വർഷത്തെ കഠിനാധ്വാനത്തിനുശേഷം, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സമയങ്ങളെയും മാനസികാവസ്ഥകളെയും, നല്ല കാലാവസ്ഥയിലും മോശം കാലാവസ്ഥയിലും, ഭൂമിയുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലെ, സമാധാനത്തെയും യുദ്ധത്തെയും, ചെറുപ്പക്കാരെയും പ്രായമായവരെയും കുറിച്ചുള്ള ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് ഒടുവിൽ പൂർത്തിയായി.""[116]മരണത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ, വിറ്റ്മാൻ $4,000 ന് ഒരു വീടിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു ഗ്രാനൈറ്റ് ശവകുടീരം ഏർപ്പാടു ചെയ്തു[117] .നിർമ്മാണ സമയത്ത് പലപ്പോഴും അവിടം അദ്ദേഹം സന്ദർശിച്ചിരുന്നു.[118] തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ആഴ്ചയിൽ, കത്തിയോ ഫോർക്കോ പോലും ഉയർത്താൻ കഴിയാത്തത്ര ദുർബലനായിരുന്ന അദ്ദേഹം എഴുതി: ഞാൻ എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പെടുന്നു: എനിക്ക് ഒരു ആശ്വാസവുമില്ല, ഒരു രക്ഷയുമില്ല: അത് വേദനയിലെ വിരസതയാണ് "[119]

"America"
An 1890 recording thought to be Walt Whitman reading the opening four lines of his poem "America"
Problems playing this file? See media help.

1892 മാർച്ച് 26-ന് [120]ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ കാംഡനിലുള്ള തന്റെ വീട്ടിൽ വെച്ച് 72 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ അന്തരിച്ചു. [121] ബ്രോങ്കിയൽ ന്യുമോണിയയുടെ[117] ഫലമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസകോശം സാധാരണ ശ്വസന ശേഷിയുടെ എട്ടിലൊന്നായി കുറഞ്ഞുവെന്നും, മുട്ടയുടെ വലിപ്പമുള്ള നെഞ്ചിലെ ഒരു കുരുവിന്റെ ഫലമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാരിയെല്ലുകളിൽ ഒന്ന് ദ്രവിച്ചുപോയെന്നും ഒരു പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടത്തിൽ കണ്ടെത്തി. മരണകാരണം ഔദ്യോഗികമായി "ഇടത് വശത്തെ പ്ലൂറസി, വലത് ശ്വാസകോശത്തിന്റെ ഉപഭോഗം, ജനറൽ മിലിയറി ട്യൂബർക്കുലോസിസ്, പാരൻചൈമറ്റസ് നെഫ്രൈറ്റിസ്" എന്നിങ്ങനെയാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. [122]അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാംഡനിലെ വീട്ടിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം പൊതുദർശനത്തിന് വച്ചു. മൂന്ന് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ 1,000-ത്തിലധികം ആളുകൾ അവിടം സന്ദർശിച്ചു. [2] അദ്ദേഹത്തിന് വേണ്ടി അവശേഷിപ്പിച്ച പൂക്കളും റീത്തുകളും കാരണം വിറ്റ്മാന്റെ ഓക്ക് ശവപ്പെട്ടി വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ കാണാനായുള്ളൂ. [122] മരണത്തിന് നാല് ദിവസത്തിന് ശേഷം, കാംഡനിലെ ഹാർലീ സെമിത്തേരിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവകുടീരത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ സംസ്കരിച്ചു. [3] സെമിത്തേരിയിൽ മറ്റൊരു പൊതു ചടങ്ങ് നടന്നു. സുഹൃത്തുക്കൾ പ്രസംഗങ്ങൾ നടത്തി. തത്സമയ സംഗീതം നൽകികൊണ്ട് ലഘുഭക്ഷണം നൽകി[2] വിറ്റ്മാന്റെ സുഹൃത്തും വാഗ്മിയുമായ റോബർട്ട് ഇംഗർസോൾ ആണ് സ്തുതിഗീതം അവതരിപ്പിച്ചത്[123] അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലച്ചോർ ഫിലാഡൽഫിയയിലെ അമേരിക്കൻ ആന്ത്രോപോമെട്രിക് സൊസൈറ്റിക്ക് ദാനം ചെയ്തു, പക്ഷേ അത് ആകസ്മികമായി നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.[124]

എഴുത്ത്

[തിരുത്തുക]
1869-ൽ 50 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ എടുത്ത ചിത്രം

വിറ്റ്മാന്റെ കൃതികൾ കാവ്യരൂപത്തിന്റെ അതിരുകൾ ലംഘിച്ചു കൊണ്ട് പൊതുവെ ഗദ്യത്തിന് സമാനമാണ്.[1] അതിന്റെ സന്ദേശം ശൈലി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻഗാമികൾ നിശ്ചയിച്ച ഗതിയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുകയും "ശരീരവും ആത്മാവും അതുപോലെ സ്വയമേയും മറ്റുള്ളവരോടും ഉള്ള വിചിത്രമായ സംവാദം" എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു. [125] ഇത് ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ ഇലകൾ , വൈക്കോൽ കെട്ടുകൾ, അവശിഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ അസാധാരണമായ ചിത്രങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും ഇതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു.[126] വേശ്യാവൃത്തി ഉൾപ്പെടെയുള്ള മരണത്തെയും ലൈംഗികതയെയും കുറിച്ച് വൈറ്റ്മാൻ പരസ്യമായി എഴുതി.[102] പദ്യരചനയുടെ പിതാവ് എന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പലപ്പോഴും മുദ്രകുത്തുന്നു..[1]

കാവ്യ സിദ്ധാന്തം

[തിരുത്തുക]

1855-ലെ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ. ആമുഖത്തിൽ വിറ്റ്‌മാൻ എഴുതി: "ഒരു കവിയുടെ തെളിവ്, അവൻ അത് ഉൾക്കൊണ്ടതുപോലെ തന്നെ അവന്റെ രാജ്യം അവനെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നതാണ്." കവിയും സമൂഹവും തമ്മിൽ ഒരു സുപ്രധാനവും സഹവർത്തിത്വപരവുമായ ബന്ധമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.[127]"സോങ്ങ് ഓഫ് മൈസെൽഫ്" എന്ന കൃതിയിൽ സർവ്വശക്തമായ ഒരു ഉത്തമപുരുഷനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഈ ബന്ധത്തിന് ഊന്നൽ നൽകി.[128] ഒരു അമേരിക്കൻ ഇതിഹാസമായ അദ്ദേഹം ഒരു ഉന്നതനായ നായകന്റെ ചരിത്രം തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്ന നിയോഗത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുകയും പകരം സാധാരണക്കാരുടെ വ്യക്തിസവിശേഷത ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു.[129] യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള നഗരവൽക്കരണം ജനങ്ങളിൽ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനത്തോടും ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിലൂടെ അദ്ദേഹം പ്രതികരിച്ചു.[130]

ജീവിതശൈലിയും വിശ്വാസങ്ങളും

[തിരുത്തുക]

മദ്യപാനം

[തിരുത്തുക]

വൈറ്റ്മാൻ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ ആത്മസംയമന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തമായ വക്താവായിരുന്നു. ചെറുപ്പത്തിൽ അദ്ദേഹം വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ മദ്യം കഴിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. 30 വയസ്സ് വരെ [131]താൻ "തീവ്രമായ മദ്യം" ആസ്വദിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ പറയുകയും ഇടയ്ക്കിടെ മദ്യനിരോധനത്തിനായി വാദിക്കുകയും ചെയ്തു.[132] 1842 നവംബർ 23 ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ നോവലായ ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഇവാൻസ്, അല്ലെങ്കിൽ ദി ഇനെബ്രിയേറ്റ്, മദ്യനിരോധനത്തിനായി വാദിക്കുന്ന ഒരു നോവലാണ്.[133]ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഇവാൻസിനെപ്പോലെ, മദ്യത്തിന് എതിരായിരിക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാൽ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു പ്രസ്ഥാനമായ വാഷിംഗ്ടൺ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ജനപ്രീതിയുടെ ഉന്നതിയിലാണ് വിറ്റ്മാൻ ഈ നോവൽ എഴുതിയത്.[134] വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഈ പുസ്തകം തനിക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കിയെന്ന് വിറ്റ്മാൻ അവകാശപ്പെട്ടു[135] അതിനെ "ശപിക്കപ്പെട്ട ചീഞ്ഞളിഞ്ഞത്" എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചു[136]മദ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ പണത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ നോവൽ എഴുതിയതായി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ നോവൽ അദ്ദേഹം നിരസിച്ചു.[137] എന്നിരുന്നാലും, ദി മാഡ്മാൻ, "റൂബൻസ് ലാസ്റ്റ് വിഷ്" എന്ന ചെറുകഥ എന്നിവയുൾപ്പെടെ മിതത്വം ശുപാർശ ചെയ്യുന്ന മറ്റ് കൃതികൾ അദ്ദേഹം എഴുതി.[138] പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തിൽ, പ്രാദേശിക വീഞ്ഞും ഷാംപെയ്‌നും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മദ്യത്തോട് കൂടുതൽ ആസക്തി കാണിച്ചു.[139]

മതം

[തിരുത്തുക]

വിറ്റ്മാനെ ദൈവവിശ്വാസം ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു. ഒരു വിശ്വാസം മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണെന്ന് അദ്ദേഹം നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് എല്ലാ മതങ്ങളെയും ഒരുപോലെ അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചു[140] "സോങ്ങ് ഓഫ് മൈസെൽഫ്" എന്ന കൃതിയിൽ, അദ്ദേഹം പ്രധാന മതങ്ങളുടെ ഒരു പട്ടിക നൽകുകയും അവയെയെല്ലാം താൻ ബഹുമാനിക്കുകയും അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു - "വിത്ത് ആന്റിസെഡന്റ്സ്" എന്ന തന്റെ കവിതയിൽ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞ വികാരം, "ഞാൻ ഓരോ സിദ്ധാന്തവും, മിത്തും, ദൈവവും, അർദ്ധദൈവവും സ്വീകരിക്കുന്നു, / പഴയ വിവരണങ്ങളും, ബൈബിളുകളും, വംശാവലിയും സത്യമാണെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു, ഒരു അപവാദവുമില്ലാതെ" ഇത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.[140] 1874-ൽ, ആത്മീയവാദ പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കവിത എഴുതാൻ അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിച്ചു. അതിന് അദ്ദേഹം പ്രതികരിച്ചു: "ഇത് എനിക്ക് ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും ദരിദ്രവും, വിലകുറഞ്ഞതും, അസംസ്കൃതവുമായ ഒരു വിഡ്ഢിത്തമായി തോന്നുന്നു."[141]വിറ്റ്മാൻ ഒരു മതപരമായ സംശയാലുവായിരുന്നു: അദ്ദേഹം എല്ലാ പള്ളികളെയും സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും, ഒന്നിലും വിശ്വസിച്ചില്ല. [140] വിറ്റ്മാന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ദൈവം അന്തർലീനവും അതിരുകടന്നതുമായിരുന്നു, മനുഷ്യാത്മാവ് അമർത്യവും പുരോഗമനപരമായ വികാസത്തിന്റെ അവസ്ഥയിലുമായിരുന്നു.[142]അമേരിക്കൻ ഫിലോസഫി: ആൻ എൻസൈക്ലോപീഡിയ "ലോകത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വീക്ഷണങ്ങളെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് കൂടുതൽ പാന്തിസ്റ്റ് അല്ലെങ്കിൽ പാണ്ടിസ്റ്റ് സമീപനം സ്വീകരിച്ച" നിരവധി വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹത്തെ തരംതിരിക്കുന്നു.[143]സാഹിത്യ നിരൂപകനായ ഹരോൾഡ് ബ്ലൂമിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ:

അമേരിക്കൻ മതം എന്ന് നമ്മൾ ഇനിയും വിളിക്കാൻ പോകുന്നതിന്റെ നിർണായക ആഘോഷകനായിരുന്നു വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ. ഉത്സാഹത്തിന്റെയും ജ്ഞാനവാദത്തിന്റെയും ഒരു സംയോജനത്തിൽ എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളുടെയും താൽക്കാലിക സംയോജനം... അമേരിക്കൻ മതത്തിന്റെ നമ്മുടെ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും പ്രവാചകന്മാരിൽ എമേഴ്‌സൺ, ജോസഫ് സ്മിത്ത്, ഹൊറേസ് ബുഷ്നെൽ എന്നിവരും ഉൾപ്പെടുന്നു. തത്ത്വചിന്തകനായ വില്യം ജെയിംസ് അതിന്റെ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനാണ്, സ്വന്തം പാട്ടുകൾ മാത്രം പാടുന്ന വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ എന്നെന്നേക്കുമായി അതിന്റെ കവി-പ്രവാചകനായിരിക്കും.ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ഒരു അമേരിക്കൻ യേശുവും ഒരു അമേരിക്കൻ പരിശുദ്ധാത്മാവും ഉണ്ട്, യഹോവയെ വലിയതോതിൽ നാടുകടത്തിയിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ അവൻ യോദ്ധാവായ ദൈവമായി പ്രയാണം ചെയ്യുന്നു, കോപത്തിന്റെ മുന്തിരിപ്പഴം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന മുന്തിരിത്തോട്ടത്തെ അനന്തമായി ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നു. [144]

ലൈംഗികത

[തിരുത്തുക]
വിറ്റ്മാൻ, അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാളായ പീറ്റർ ഡോയൽ

വിറ്റ്മാന്റെ ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ച് ജീവചരിത്രകാരന്മാർ ചർച്ചകൾ തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വികാരങ്ങളിലും ആകർഷണങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തെ സാധാരണയായി സ്വവർഗാനുരാഗിയോ ബൈസെക്ഷ്വലോ ആയി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. വിറ്റ്മാന്റെ ലൈംഗിക ആഭിമുഖ്യം പൊതുവെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും ഈ അനുമാനം തർക്കത്തിലാണ്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ ലൈംഗികതയുടെ വൈദ്യവൽക്കരണത്തിന് മുമ്പ് അമേരിക്കൻ സംസ്കാരത്തിൽ സാധാരണമായിരുന്ന കൂടുതൽ ഭൗമികവും വ്യക്തിപരവുമായ രീതിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിത പ്രണയത്തെയും ലൈംഗികതയെയും ചിത്രീകരിക്കുന്നു. .[145][146] ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് പലപ്പോഴും കാമോദ്ദീപകമായോ ലെെംഗികവിഷയങ്ങൾ അധികമായി വർണ്ണിക്കുന്നതോ ആയി ലേബൽ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, ഒരു നിരൂപകൻ മാത്രം രചയിതാവിന്റെ അനുമാനിക്കപ്പെട്ട ലൈംഗിക പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു: 1855 നവംബറിലെ ഒരു അവലോകനത്തിൽ, റൂഫസ് വിൽമോട്ട് ഗ്രിസ്‌വോൾഡ് "ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ പരാമർശിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ആ ഭയാനകമായ പാപത്തിന്" വിറ്റ്മാൻ കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.[147] വിറ്റ്മാന് 29 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ എഴുതിയ "വൺസ് ഐ പാസ്ഡ് ത്രൂ എ പോപ്പുലസ് സിറ്റി" എന്ന പ്രണയകാവ്യത്തിന്റെ കൈയെഴുത്തുപ്രതി സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു എന്നാണ്. [148] വിറ്റ്മാന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനകാലത്ത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ "കാലാമസ്" കവിതകൾ സ്വവർഗാനുരാഗികളാണോ എന്ന് ജോൺ ആഡിംഗ്ടൺ സൈമണ്ട്സ് നേരിട്ട് ചോദിക്കുന്നതിനിടയിൽ - "അത്‌ലറ്റിക് സൗഹൃദം", "മനുഷ്യന് മനുഷ്യനോടുള്ള സ്നേഹം", അല്ലെങ്കിൽ "സുഹൃത്തുക്കളുടെ സ്നേഹം" എന്നിവയെക്കുറിച്ചും അന്വേഷിച്ചു - അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകിയില്ല. [149]


ജീവിതത്തിലുടനീളം നിരവധി പുരുഷന്മാരുമായും ആൺകുട്ടികളുമായും വിറ്റ്മാന് തീവ്രമായ സൗഹൃദം ഉണ്ടായിരുന്നു. ചില ജീവചരിത്രകാരന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന് പുരുഷന്മാരുമായി ലൈംഗിക ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു[150].മറ്റുചിലർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില ബന്ധങ്ങളുടെ ലൈംഗിക സ്വഭാവത്തിന് തെളിവായി അവകാശപ്പെടുന്ന കത്തുകൾ, ജേണൽ എൻട്രികൾ, മറ്റ് സ്രോതസ്സുകൾ എന്നിവ ഇതിന്റെ അടയാളമായീ ഉദ്ധരിക്കുന്നു. [151]ഇംഗ്ലീഷ് കവിയും നിരൂപകനുമായ ജോൺ ആഡിംഗ്ടൺ സൈമണ്ട്സ് അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ 20 വർഷം കത്തിടപാടുകൾ നടത്തി.[152] 1890-ൽ, സൈമണ്ട്സ് വിറ്റ്മാന് എഴുതി: "സംസർഗ്ഗം എന്ന നിങ്ങളുടെ സങ്കൽപ്പത്തിൽ, പുരുഷന്മാർക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന അർദ്ധ-ലൈംഗിക വികാരങ്ങളുടെയും പ്രവൃത്തികളുടെയും സാധ്യമായ കടന്നുകയറ്റത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ?" മറുപടിയായി, തന്റെ കൃതിക്ക് അത്തരമൊരു സൂചനയില്ലെന്ന് വിറ്റ്മാൻ നിഷേധിച്ചു, "[കലാമസ് ഭാഗം പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലുള്ള നിർമ്മാണത്തിന്റെ സാധ്യത പോലും അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നത് ഭയാനകമാണ്" എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. - "ഈ പേജുകൾ ഇത്രയും അനാവശ്യവും ഈ സമയത്ത് പൂർണ്ണമായും സ്വപ്നം കാണാത്തതും രോഗാതുരമായ അനുമാനങ്ങളുടെ സാധ്യതയെക്കുറിച്ചും പരാമർശിക്കപ്പെടരുതെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവ നിരാകരിക്കുകയും ശപിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നുകയും ചെയ്യുന്നു", കൂടാതെ അദ്ദേഹം ആറ് അവിഹിത കുട്ടികളെ ഗർഭം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തറപ്പിച്ചുപറയുകയും ചെയ്യുന്നു. വിറ്റ്മാന്റെ നിഷേധത്തിന്റെ സത്യതയെക്കുറിച്ചോ അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചോ ചില സമകാലിക പണ്ഡിതന്മാർ സംശയാലുക്കളാണ്. [153][154][155][156] 1890 ഓഗസ്റ്റ് 21-ന് എഴുതിയ ഒരു കത്തിൽ വിറ്റ്മാൻ ഇങ്ങനെ അവകാശപ്പെട്ടു: "എനിക്ക് ആറ് കുട്ടികളുണ്ട് - രണ്ട് പേർ മരിച്ചു." ഈ അവകാശവാദം ഒരിക്കലും തെളിവിലൂടെ സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല.[157]

വിറ്റ്മാന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രണയത്തിന് ഏറ്റവും സാധ്യതയുള്ള വ്യക്തി പീറ്റർ ഡോയൽ ആയിരിക്കാം.[158][159][160] 1866-ൽ വിറ്റ്മാൻ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു ബസ് കണ്ടക്ടറായിരുന്നു ഡോയൽ, വർഷങ്ങളോളം ഇരുവരും ഇണപിരിയാത്തവരായിരുന്നു. 1895-ൽ ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ, ഡോയൽ പറഞ്ഞു: "ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് പരിചയക്കാരായി. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽമുട്ടിൽ കൈ വച്ചു - ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായി. യാത്രയുടെ അവസാനം പുറത്തിറങ്ങിയില്ല - വാസ്തവത്തിൽ എന്നോടൊപ്പം വന്നു." [161]തന്റെ നോട്ട്ബുക്കുകളിൽ, വിറ്റ്മാൻ "16.4" എന്ന കോഡ് ഉപയോഗിച്ച് ഡോയലിന്റെ ഇനീഷ്യലുകൾ മറച്ചുവച്ചു (പി.ഡി. അക്ഷരമാലയിലെ 16-ഉം 4-ഉം അക്ഷരങ്ങളാണ്)[159] 1882-ൽ അമേരിക്കയിൽ വെച്ച് ഓസ്കാർ വൈൽഡ് വിറ്റ്മാനെ കണ്ടുമുട്ടി. പിന്നീട് സ്വവർഗാനുരാഗ അവകാശ പ്രവർത്തകനായ ജോർജ്ജ് സെസിൽ ഐവ്സിനോട് പറഞ്ഞു, "എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഇപ്പോഴും വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ ചുംബനമുണ്ട്." [162] വിറ്റ്മാന്റെ ലൈംഗിക പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരേയൊരു വ്യക്തമായ വിവരണം മറ്റൊരാൾമുഖേന മാത്രമാണ്. 1924-ൽ, എഡ്വേർഡ് കാർപെന്റർ ഗാവിൻ ആർതറിനോട് തന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ വിറ്റ്മാനുമായുള്ള ഒരു ലൈംഗിക ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് പറയുകയുണ്ടായി അതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ആർതർ തന്റെ ഡയറിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.[163][164][165]

Whitman and Bill Duckett

മറ്റൊരു സാധ്യതയുള്ള കാമുകനായിരുന്നു ബിൽ ഡക്കറ്റ്. കൗമാരപ്രായത്തിൽ, അദ്ദേഹം കാംഡനിലെ അതേ തെരുവിൽ വിറ്റ്മാനോടൊപ്പം താമസമാക്കി. വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം താമസിക്കുകയും വിവിധ വേഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തെ സേവിക്കുകയും ചെയ്തു. 328 മിക്കിൾ സ്ട്രീറ്റിൽ വിറ്റ്മാൻ തന്റെ വീട് വാങ്ങുമ്പോൾ ഡക്കറ്റിന് 15 വയസ്സായിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് 1880 മുതൽ, ഡക്കറ്റും മുത്തശ്ശി ലിഡിയ വാട്സണും 334 മിക്കിൾ സ്ട്രീറ്റിലെ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് കീഴ്വാടകയ്ക്കു കൊടുക്കുന്ന താമസക്കാരായിരുന്നു. ഈ അടുപ്പം കാരണം, ഡക്കറ്റും വിറ്റ്മാനും അയൽക്കാരായി കണ്ടുമുട്ടി. അവരുടെ ബന്ധം വളരെ അടുത്തതായിരുന്നു. വിറ്റ്മാന്റെ കൈവശമുള്ള പണം യുവാക്കൾ പങ്കിട്ടു. വിറ്റ്മാൻ അവരുടെ സൗഹൃദത്തെ "ദൃഢമായത്" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. ചില ജീവചരിത്രകാരന്മാർ ഡക്കറ്റിനെ ഒരു താത്കാലിക വാടകതാമസക്കാരൻ ആയി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു കാമുകനായി തിരിച്ചറിയുന്നു.[166]അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ഫോട്ടോയെ "ഒരു വിവാഹ ഛായാചിത്രത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ" നിർമ്മിച്ചതായി വിശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കവി ഇത് തന്റെ യുവ പുരുഷ സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്തുള്ള ഛായാചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയുടെ ഭാഗമാ.യി കാണുന്നു. കൂടാതെ ഈ പുരുഷ-പുരുഷ ആഗ്രഹത്തെ മറ്റുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത വിധത്തിൽ രഹസ്യ കോഡിൽ സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.[167] വിറ്റ്മാന് ഗാഢമായ ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഹാരി സ്റ്റാഫോർഡായിരുന്നു. ടിംബർ ക്രീക്കിൽ ആയിരുന്നപ്പോഴാണ് വിറ്റ്മാൻ കുടുംബസമേതം താമസിച്ചിരുന്നത്. 1876 ൽ സ്റ്റാഫോർഡിന് 18 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടി. വിറ്റ്മാൻ സ്റ്റാഫോർഡിന് ഒരു മോതിരം നൽകി. അത് വർഷങ്ങളോളം നീണ്ടുനിന്ന ബന്ധത്തിനിടയിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമായതോടെ തിരികെ നൽകുകയും ചെയ്തു. ആ മോതിരത്തെക്കുറിച്ച്, സ്റ്റാഫോർഡ് വിറ്റ്മാന് ഇങ്ങനെ എഴുതി: "നീ തന്ന ആ മോതിരം ധരിക്കുമ്പോൾ എന്നിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താൻ ഒരു കാര്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, അത് മരണമായിരുന്നു."[168]

വിറ്റ്മാന് സ്ത്രീകളുമായി ലൈംഗിക ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന് ചില തെളിവുകളും ഉണ്ട്. 1862 ലെ വസന്തകാലത്ത് ന്യൂയോർക്ക് നടിയായ എല്ലെൻ ഗ്രേയുമായി അദ്ദേഹത്തിന് പ്രണയബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അത് ലൈംഗികതയുമായിരുന്നോ എന്ന് അറിയില്ല. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, കാംഡനിലേക്ക് താമസം മാറിയപ്പോൾ അവരുടെ ഒരു ഫോട്ടോ ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അവരെ "എന്റെ പഴയ പ്രണയിനി" എന്ന് വിളിച്ചു. [169] ജീവിതാവസാനത്തോടെ, അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും മുൻ കാമുകിമാരുടെയും പ്രണയിനികളുടെയും കഥകൾ പറയുകയും തനിക്ക് "ഒരിക്കലും പ്രണയബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല" എന്ന ന്യൂയോർക്ക് ഹെറാൾഡിന്റെ ആരോപണം നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. [170] വിറ്റ്മാൻ ജീവചരിത്രകാരൻ ജെറോം ലവിംഗ് എഴുതി, "എന്തൊക്കെ തെളിവുകൾ പുറത്തുവന്നാലും വിറ്റ്മാന്റെ ലൈംഗിക ആഭിമുഖ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച തുടരുമെന്ന് തോന്നുന്നു." [150]

ഷേക്സ്പിയർ ഗ്രന്ഥകർതൃത്വം

[തിരുത്തുക]

ഷേക്സ്പിയർ കർത്തൃത്വ ചോദ്യത്തിന്റെ ഒരു അനുയായിയായിരുന്നു വിറ്റ്മാൻ, സ്ട്രാറ്റ്ഫോർഡ്-ഓൺ-ഏവോണിലെ വില്യം ഷേക്സ്പിയറിന് കൃതികളുടെ ചരിത്രപരമായ അവകാശവാദത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ അദ്ദേഹം വിസമ്മതിച്ചു. 1888-ൽ, നവംബർ ബൗസിൽ വിറ്റ്മാൻ ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു:

യൂറോപ്യൻ ഫ്യൂഡലിസത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ചൂടിൽ നിന്നും സ്പന്ദനത്തിൽ നിന്നും - മധ്യകാല പ്രഭുക്കന്മാരെയും, അതിന്റെ ക്രൂരവും ഭീമാകാരവുമായ ജാതിയുടെ ഉന്നതമായ ആത്മാവിനെയും, അതിന്റേതായ പ്രത്യേക അന്തരീക്ഷവും അഹങ്കാരവും (വെറും അനുകരണമല്ല) - സമാനതകളില്ലാത്ത രീതിയിൽ വ്യക്തിവൽക്കരിച്ചു - നാടകങ്ങളിൽ തന്നെ സമൃദ്ധമായി കാണപ്പെടുന്ന "കാമാസക്തനായ" ഒരാൾ, അല്ലെങ്കിൽ പിൻഗാമിയും ജനിച്ചുവീണ അറിവുള്ളവനുമായ ഒരാൾ, ആ അത്ഭുതകരമായ കൃതികളുടെ യഥാർത്ഥ രചയിതാവാണെന്ന് തോന്നിയേക്കാം - —രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട സാഹിത്യത്തിലെ മറ്റെന്തിനേക്കാളും മികച്ച രചന.[171]

അടിമത്തം

[തിരുത്തുക]

സ്വതന്ത്ര വെള്ളക്കാരുടെ അടിമത്തത്തിനും പുതുതായി കോളനിവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന വടക്കൻ ബിസിനസുകാർക്കും അടിമത്തം ഉയർത്തുന്ന ഭീഷണിയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കാകുലരായിരുന്ന ഫ്രീ സോയിൽ പാർട്ടിയിലെ പലരെയും പോലെ,[172] വിറ്റ്മാൻ അമേരിക്കയിൽ അടിമത്തം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിനെ എതിർക്കുകയും വിൽമോട്ട് പ്രൊവിസോയെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.[173] ആദ്യം അദ്ദേഹം വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കുന്നതിനെ എതിർത്തു. പ്രസ്ഥാനം ഗുണത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ദോഷം ചെയ്തുവെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. 1846-ൽ, വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കുന്നവർ അവരുടെ "തീവ്രവാദവും അധികാര ദുർവിനിയോഗവും" കാരണം അവരുടെ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ പുരോഗതിയെ മന്ദഗതിയിലാക്കിയെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി.[174]അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവരുടെ രീതികൾ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയെ തടസ്സപ്പെടുത്തി അതുപോലെ തന്നെ തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള താൽപ്പര്യങ്ങളെ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ വയ്ക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു എന്നതും ആയിരുന്നു പ്രധാന ആശങ്ക. [173] 1856-ൽ, തെക്കൻ പ്രദേശത്തെ വെള്ളക്കാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത 'ദി എയ്റ്റീൻത്ത് പ്രസിഡൻസി'യിൽ, "ഒന്നുകിൽ നിങ്ങൾ അടിമത്തം നിർത്തലാക്കണം അല്ലെങ്കിൽ അത് നിങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കും" എന്ന് എഴുതി. സ്വതന്ത്രരായ ആഫ്രിക്കൻ-അമേരിക്കക്കാർ പോലും വോട്ട് ചെയ്യരുതെന്ന വ്യാപകമായ അഭിപ്രായത്തെ വിറ്റ്മാൻ അംഗീകരിച്ചു [175] നിയമസഭയിൽ ആഫ്രിക്കൻ-അമേരിക്കൻ വംശജരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം ആശങ്കാകുലനായിരുന്നു. ഡേവിഡ് റെയ്നോൾഡ്സ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ഈ പുതിയ വോട്ടർമാരെയും രാഷ്ട്രീയക്കാരെയും മുൻവിധിയോടെയാണ് വിറ്റ്മാൻ എഴുതിയത്, അവരെ "ഇത്രയും ബാബൂണുകളുടെ അത്രയും ബുദ്ധിയും കഴിവും ഉള്ള (ജനസംഖ്യയിൽ) കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർ" എന്ന് വിളിച്ചു. [176] "വിറ്റ്മാന്റെ വംശീയ അവബോധത്തിന്റെ ആദ്യകാല വികാസത്തെക്കുറിച്ച് വളരെക്കുറച്ചേ അറിയൂ, അദ്ദേഹം തന്റെ കാലത്തും സ്ഥലത്തും നിലനിന്നിരുന്ന വെളുത്ത വംശീയ മുൻവിധികൾ സ്വീകരിച്ചുവെന്നും കറുത്തവരെ അടിമകളായും, മാറ്റമില്ലാത്തവരായും, അജ്ഞരായും, മോഷ്ടിക്കാൻ വഴങ്ങിയവരായും കരുതി" എന്നും ജോർജ്ജ് ഹച്ചിൻസണും ഡേവിഡ് ഡ്രൂസും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ വലിയ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, "കറുത്തവർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വായനക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു തീക്ഷ്ണമായ വംശീയ വിരുദ്ധനായി സങ്കൽപ്പിച്ചു."[177]

ദേശീയത

[തിരുത്തുക]
1887-ൽ തോമസ് ഈക്കിൻസ് വരച്ച വിറ്റ്മാൻ എന്ന ചിത്രം

അമേരിക്കയുടെ ദേശീയ കവി എന്നാണ് വിറ്റ്മാനെ പലപ്പോഴും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം അമേരിക്കയുടെ ഒരു പ്രതിച്ഛായ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. "ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റെയും ചാമ്പ്യനായി അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വിറ്റ്മാൻ സ്വന്തം തലയിലും, അമേരിക്കക്കു താഴെയും, ലോകത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ ഒരു കീഴ്വഴക്കത്തിലും ഉള്ള ഒരു ശ്രേണി നിർമ്മിക്കുന്നു."[178] ദി പ്രാഗ്മാറ്റിക് വിറ്റ്മാൻ: റീഇമാജിനിംഗ് അമേരിക്കൻ ഡെമോക്രസി എന്ന കൃതിയിൽ, സ്റ്റീഫൻ ജോൺ മാക്ക് നിർദ്ദേശിക്കുന്നത്, അതിനെ അവഗണിക്കുന്ന വിമർശകർ വീണ്ടും വിറ്റ്മാന്റെ ദേശീയതയിലേക്ക് നോക്കണമെന്നാണ്: "യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിറ്റ്മാന്റെ അഹങ്കാരപരമായ ആഘോഷങ്ങൾ ... [അവ] അധ്യാപകരും നിരൂപകരും വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുകയോ വിശദീകരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളുടെ പ്രശ്നകരമായ സവിശേഷതകളിൽ ഒന്നാണ്".[179] "ലെവസ് ഓഫ് ഗ്രാസ്സിന്റെ ആദ്യ പതിപ്പിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ ദേശീയത" എന്ന ലേഖനത്തിൽ നഥാനിയേൽ ഒ'റെയ്‌ലി ഇങ്ങനെ അവകാശപ്പെടുന്നു: "വിറ്റ്മാന്റെ സാങ്കല്പികമായ അമേരിക്ക അഹങ്കാരിയും, വികാസവാദിയും, ശ്രേണിക്രമീകരണവും, വംശീയവും, സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതവർഗ്ഗത്തിനുള്ളതും ആണ്. അത്തരമൊരു അമേരിക്ക തദ്ദേശീയ അമേരിക്കക്കാർക്കും, ആഫ്രിക്കൻ-അമേരിക്കക്കാർക്കും, കുടിയേറ്റക്കാർക്കും, വികലാംഗർക്കും, വന്ധ്യതയുള്ളവർക്കും, തുല്യ അവകാശങ്ങളെ വിലമതിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും സ്വീകാര്യമല്ല."[178] വിറ്റ്മാന്റെ ദേശീയത യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന തദ്ദേശീയ അമേരിക്കൻ വംശഹത്യയെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കി. ജോർജ്ജ് ഹച്ചിൻസണും ഡേവിഡ് ഡ്രൂസും സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ: "വ്യക്തമായും, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ രൂഢമൂലമായ, അടിസ്ഥാനപരമായ, വംശീയ സ്വഭാവത്തെ അതിന്റെ സമത്വ ആശയങ്ങളുമായി സ്ഥിരമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ വിറ്റ്മാന് കഴിഞ്ഞില്ല. സ്വന്തം മനസ്സിലെ അത്തരം വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ പോലും പൊരുത്തപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല." അവർ ഇങ്ങനെ ഉപസംഹരിച്ചു:[177]

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയിലെ സമൂലമായ ജനാധിപത്യപരവും സമത്വപരവുമായ വശങ്ങൾ കാരണം, പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പൊതു വ്യവഹാരത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലും വ്യാപിച്ച വംശീയ സമ്മർദ്ദങ്ങളെ മറികടന്ന സാഹിത്യ നായകന്മാരിൽ ഒരാളായി വിറ്റ്മാൻ ഉണ്ടാകണമെന്ന് വായനക്കാർ പൊതുവെ പ്രതീക്ഷിക്കുകയും ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്ഥിരതയോടെയല്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹം അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല; എന്നിരുന്നാലും, നമ്മുടെ കാലം വരെ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലെയും വംശങ്ങളിലെയും ജനാധിപത്യ കവികൾക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിത ഒരു മാതൃകയാണ്. വിറ്റ്മാന് എങ്ങനെ ഇത്ര മുൻവിധിയോടെ പെരുമാറാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും തന്റെ കവിതയിൽ ഒരു സമത്വപരവും വംശീയ വിരുദ്ധവുമായ സംവേദനക്ഷമത ഇത്ര ഫലപ്രദമായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു എന്നത് ഇതുവരെ വേണ്ടത്ര പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു പ്രഹേളികയാണ്.

മെക്സിക്കൻ-അമേരിക്കൻ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുമ്പോൾ, 1864-ൽ വിറ്റ്മാൻ എഴുതി, "നമ്മൾ ഒരിക്കലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ലാത്ത ഒരേയൊരു [രാജ്യം] മെക്സിക്കോ ആയിരുന്നു."[180] 1883-ൽ, സാന്താ ഫെയുടെ 333-ാം വാർഷികം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, തദ്ദേശീയ ഘടകങ്ങളും സ്പാനിഷ്-ഇന്ത്യൻ ഘടകങ്ങളും "ഭാവിയുടെ സംയോജിത അമേരിക്കൻ ഐഡന്റിറ്റിയിൽ" പ്രധാന സ്വഭാവവിശേഷങ്ങൾ നൽകുമെന്ന് വിറ്റ്മാൻ വാദിച്ചു.[181]

നമ്മുടെ ആദിവാസി അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ ജനസംഖ്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം - തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ ആസ്ടെക്കുകളും, വടക്കൻ, പടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ നിരവധി ഗോത്രങ്ങളും - കാലം കഴിയുന്തോറും അവ ക്രമേണ കുറയുകയും കുറച്ച് തലമുറകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ, ഒരു ശൂന്യത മാത്രമായി അവശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നതായി എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ എനിക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും വ്യക്തമല്ല. അമേരിക്ക, അതിന്റെ പല വിദൂര സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നും നിലവിലുള്ള വിതരണങ്ങളിൽ നിന്നും, വികസിക്കുകയും, പൊരുത്തപ്പെടുകയും, ബന്ധിപ്പിക്കുകയും, സ്വന്തം എന്ന് വിശ്വസ്തതയോടെ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ - പുറം ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള വിദേശ രാജ്യങ്ങളുടെ എല്ലാ സംഭാവനകളെയും സന്തോഷപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുകയും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് - തുടർന്ന് സ്വന്തമായി മാത്രം ഉള്ളവയെ - ഓട്ടോക്ത്തോണിക് ആയവയെ - നിരസിക്കുന്നത് നമ്മൾ കാണണോ? നമ്മുടെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശത്തെ സ്പാനിഷ് സ്റ്റോക്കിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അതിന്റെ വംശീയ ഘടകത്തിന്റെ മഹത്വവും മികച്ച മൂല്യവും നമ്മൾ വിലമതിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്. നൂറോ രണ്ടോ വർഷത്തേക്ക് അദൃശ്യമായി ഒഴുകുന്ന ഏതോ ഭൂഗർഭ നദിയുടെ ഗതി പോലെ, ആ ഘടകം ഇപ്പോൾ വിശാലമായ ഒഴുക്കിലും സ്ഥിരമായ പ്രവർത്തനത്തിലും ഉയർന്നുവരാൻ പോകുന്നുണ്ടോ?[182]

പൈതൃകം

[തിരുത്തുക]
1940-ൽ, ഒരു പ്രശസ്ത അമേരിക്കൻ പരമ്പര പോസ്റ്റേജ് സ്റ്റാമ്പ് പുറത്തിറക്കി വിറ്റ്മാനെ ആദരിച്ചു.

വാൾട്ട് വിറ്റ്മാനെക്കാൾ ദേശീയമായും അന്തർദേശീയമായും കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുള്ള" "ഒരു അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരനും ഇല്ല" എന്ന് പണ്ഡിതന്മാരായ എഡ് ഫോൾസം, കെന്നത്ത് എം. പ്രൈസ് എന്നിവർ വാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.[183] അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ "ജനാധിപത്യ കവി" എന്നാണ് വിറ്റ്മാനെ വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു പ്രത്യേക അമേരിക്കൻ കഥാപാത്രത്തിൽ എഴുതാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിനാണ് ഈ പദവി. വിറ്റ്മാന്റെ അമേരിക്കൻ-ബ്രിട്ടീഷ് സുഹൃത്ത് മേരി വിറ്റാൽ സ്മിത്ത് കോസ്റ്റെല്ലോ എഴുതി: "വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ഇല്ലാതെ, ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് ഇല്ലാതെ നിങ്ങൾക്ക് അമേരിക്കയെ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല ... അദ്ദേഹം പറയുന്നതുപോലെ 'നവീനമായ' ആ നാഗരികത പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചരിത്രത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്ത പഠിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്കും അദ്ദേഹത്തെ കൂടാതെ പഠിക്കാൻ കഴിയില്ല."[4] ആൻഡ്രൂ കാർണഗീ അദ്ദേഹത്തെ "ഇതുവരെയുള്ള അമേരിക്കയിലെ മഹാനായ കവി" എന്ന് വിളിച്ചു.[184] കവിതയിലെ മിശിഹായെപ്പോലെയുള്ള ഒരു വ്യക്തിയായി വിറ്റ്മാൻ സ്വയം കരുതി.[185] മറ്റുള്ളവർ ഇതിനോട് യോജിച്ചു: അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരാധകരിൽ ഒരാളായ വില്യം സ്ലോൺ കെന്നഡി, "ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം പോലെ ആളുകൾ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ ജനനവും ആഘോഷിക്കും" എന്ന് അനുമാനിച്ചു.[186]

ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് എന്ന കൃതിയുടെ 150-ാം വാർഷികത്തിന് ആമുഖമായി സാഹിത്യ നിരൂപകൻ ഹരോൾഡ് ബ്ലൂം എഴുതി:

നിങ്ങൾ ഒരു അമേരിക്കക്കാരനാണെങ്കിൽ, വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാവനാത്മകനായ അച്ഛനും അമ്മയുമാണ്. എന്നെപ്പോലെ, നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു വരി പോലും കവിത എഴുതിയിട്ടില്ലെങ്കിലും. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ മതേതര തിരുവെഴുത്തുകൾക്ക് സ്ഥാനാർത്ഥികളായി നിങ്ങൾക്ക് ധാരാളം സാഹിത്യകൃതികളെ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യാൻ കഴിയും. അവയിൽ മെൽവില്ലിന്റെ മോബി-ഡിക്ക്, ട്വെയിന്റെ അഡ്വഞ്ചേഴ്സ് ഓഫ് ഹക്കിൾബെറി ഫിൻ, എമേഴ്‌സൻസ് റ്റു സീരീസ് ഓഫ് എസ്സേസ്, ദി കണ്ടക്റ്റ് ഓഫ് ലൈഫ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടാം. അവയിൽ ഒന്നുമില്ല എമേഴ്‌സണിന്റേതുപോലും 150-ാം വാർഷികം ആഘോഷിക്കുന്ന ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസിന്റെ ആദ്യ പതിപ്പിന്റെ അത്രയും കേന്ദ്രീകൃതമല്ല.[144]

തന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ, വിറ്റ്മാൻ ശിഷ്യന്മാരുടെയും ആരാധകരുടെയും സ്വാധീനമുള്ള ഒരു കൂട്ടത്തെ ആകർഷിച്ചു. 1885-ൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ബോൾട്ടണിലെ ഈഗിൾ സ്ട്രീറ്റിലുള്ള ജെയിംസ് വില്യം വാലസിന്റെ വീട്ടിൽ വിറ്റ്മാന്റെ കവിതകൾ വായിക്കാനും ചർച്ച ചെയ്യാനും സ്ഥാപിതമായ ഒരു അനൗപചാരിക ഗ്രൂപ്പായ ഈഗിൾ സ്ട്രീറ്റ് കോളേജ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരാധകരിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് ഈ ഗ്രൂപ്പ് ബോൾട്ടൺ വിറ്റ്മാൻ ഫെലോഷിപ്പ് അല്ലെങ്കിൽ വിറ്റ്മാനൈറ്റ്സ് എന്നറിയപ്പെട്ടു. കവിയുടെ ജന്മദിനത്തോടനുബന്ധിച്ച് അതിലെ അംഗങ്ങൾ വാർഷിക "വിറ്റ്മാൻ ദിനം" ആഘോഷിച്ചു.[187] 1939 നും 1943 നും ഇടയിൽ നടന്ന അഭിമുഖങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പരയിൽ വിറ്റ്മാനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ഓർമ്മകൾ രേഖപ്പെടുത്താൻ റാൽഫ് എൽ. ഫാൻസ്ലറെ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് വിറ്റ്മാന്റെ പൈതൃകത്തിന് സംഭാവന നൽകി. അഭിമുഖങ്ങളിൽ ജെസ്സി തന്റെ അമ്മാവനോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ആജീവനാന്ത താൽപ്പര്യവും കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയയാണ്. [188] 1960-ൽ മിസ്സോറി ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ സൊസൈറ്റിക്ക് നൽകിയ വിറ്റ്മാൻ എഴുതിയ കത്തുകൾ ജെസ്സി കൈവശം വച്ചിരുന്നു. [189]

അമേരിക്കൻ കവികൾ

[തിരുത്തുക]

അമേരിക്കൻ കവികളിൽ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ളയാളാണ് വിറ്റ്മാൻ. ആധുനിക കവി എസ്ര പൗണ്ട് വിറ്റ്മാനെ "അമേരിക്കയുടെ കവി.... അദ്ദേഹം അമേരിക്കയാണ്" എന്ന് വിളിച്ചു.[5] 1913 ഏപ്രിലിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ "എ പാക്റ്റ്" എന്ന കവിത ആരംഭിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: "ഞാൻ നിന്നോട് ഉടമ്പടി ചെയ്യുന്നു, വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ— ഞാൻ നിന്നെ വളരെക്കാലമായി വെറുത്തിരുന്നു." [190] "ഐ റ്റൂ സിങ്ങ് അമേരിക്ക" എന്ന് എഴുതിയ കവി ലാങ്സ്റ്റൺ ഹ്യൂസിന്, വിറ്റ്മാൻ ഒരു സാഹിത്യ നായകനായിരുന്നു. [191] 1950 കളിലും 1960 കളിലും ബീറ്റ് പ്രസ്ഥാനവും അലൻ ഗിൻസ്‌ബെർഗ് [192] , ജാക്ക് കെറോവാക് തുടങ്ങിയ നേതാക്കളും, അഡ്രിയൻ റിച്ച്, അലീഷ്യ ഓസ്ട്രിക്കർ, ഗാരി സ്‌നൈഡർ തുടങ്ങിയ യുദ്ധവിരുദ്ധ കവികളും വിറ്റ്മാന്റെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ജീവിതശൈലി സ്വീകരിച്ചു. [193] ലോറൻസ് ഫെർലിംഗെറ്റി വിറ്റ്മാന്റെ "മെരുങ്ങാത്തകുട്ടികളിൽ" ഒരാളായി സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഫെർലിംഗെറ്റിയുടെ 1961-ലെ സമാഹാരമായ സ്റ്റാർട്ടിംഗ് ഫ്രം സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കോയുടെ തലക്കെട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ സ്റ്റാർട്ടിംഗ് ഫ്രം പൗമാനോക്കിനെ പരാമർശിക്കുന്നതാണ്. [194] ജൂൺ ജോർദാൻ "ഫോർ ദി സേക്ക് ഓഫ് പീപ്പിൾസ് പോയട്രി: വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ആൻഡ് ദി റെസ്റ്റ് ഓഫ് അസ്" എന്ന പേരിൽ ഒരു പ്രധാന ഉപന്യാസം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. എല്ലാ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള വംശീയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്ന കൃതികൾ ഉള്ള ഒരു ജനാധിപത്യ കവിയായി വിറ്റ്മാൻ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടു. [195] അമേരിക്കൻ പോയറ്റ്‌സ് അക്കാദമിയുടെ ചാൻസലറായ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് കവി ജേതാവ് ജോയ് ഹാർജോ, അവരെ സ്വാധീനിച്ച വ്യക്തികളിൽ ഒന്നായി വിറ്റ്മാനെ കണക്കാക്കുന്നു.[196]

ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ കവികൾ

[തിരുത്തുക]

19-ഉം 20-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ, കരീബിയൻ കവികളെ വിറ്റ്മാന്റെ കവിതകൾ സ്വാധീനിക്കുകയും ക്യൂബൻ കവിയും തത്ത്വചിന്തകനും ദേശീയവാദിയുമായ ജോസ് മാർട്ടി 1887-ൽ വിറ്റ്മാന്റെ രചനകളെക്കുറിച്ച് സ്പാനിഷ് ഭാഷയിൽ ഉപന്യാസങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. [197][198][199] 1912-ൽ അൽവാരോ, പെറുവിയൻ മുൻനിര വാദിയായ സീസർ വല്ലെജോ, ചിലിയൻ കവി പാബ്ലോ നെരൂദ, അർജന്റീനിയൻ ജോർജ് ലൂയിസ് ബോർജസ് എന്നിവർ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ രചനകളെ അംഗീകരിച്ചു.

യൂറോപ്യൻ എഴുത്തുകാർ

[തിരുത്തുക]

ഓസ്കാർ വൈൽഡ്, എഡ്വേർഡ് കാർപെന്റർ തുടങ്ങിയ ചിലർ വിറ്റ്മാനെ ഒരു ഉട്ടോപ്യൻ ഭാവിയുടെയും സ്വവർഗാനുരാഗത്തിന്റെയും - സഖാക്കളുടെ അഭിനിവേശത്തിന്റെയും - പ്രവാചകനായി വീക്ഷിച്ചു. ഇത് സഹോദര സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള അവരുടെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളുമായി യോജിച്ചു. [200] ഡ്രാക്കുളയുടെ രചയിതാവായ ബ്രാം സ്റ്റോക്കറെയും വിറ്റ്‌മാൻ സ്വാധീനിച്ചു. ഡ്രാക്കുള എന്ന കഥാപാത്രത്തിന് അദ്ദേഹം ഒരു മാതൃകയായിരുന്നു. സ്റ്റോക്കർ തന്റെ കുറിപ്പുകളിൽ ഡ്രാക്കുള ആയി ഒരു സാരാംശ പുരുഷനെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സ്റ്റോക്കറുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, അത് വിറ്റ്മാൻ ആയിരുന്നു. വിറ്റ്‌മാന്റെ മരണം വരെ വിറ്റ്‌മാൻ അദ്ദേഹവുമായി കത്തിടപാടുകൾ നടത്തിയിരുന്നു[201]

സിനിമയും ടെലിവിഷനും

[തിരുത്തുക]

വിറ്റ്മാന്റെ ജീവിതവും കവിതയും നിരവധി ചലച്ചിത്ര-വീഡിയോകളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പീറ്റർ വെയറിന്റെ ഡെഡ് പോയറ്റ്സ് സൊസൈറ്റി (1989) എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിൽ, റോബിൻ വില്യംസ് അവതരിപ്പിച്ച അധ്യാപകനായ ജോൺ കീറ്റിംഗ്, വിറ്റ്മാൻ, തോറോ, ഫ്രോസ്റ്റ്, ഷേക്സ്പിയർ, ബൈറൺ എന്നിവരുടെ കൃതികളിലൂടെ തന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു. [202][203][204]

ബ്യൂട്ടിഫുൾ ഡ്രീമേഴ്‌സ് (ഹെംഡേൽ ഫിലിംസ്, 1992) എന്ന സിനിമയിൽ, റിപ്പ് ടോൺ ആണ് വിറ്റ്മാനെ അവതരിപ്പിച്ചത്. ഒന്റാറിയോയിലെ ലണ്ടനിലുള്ള ഒരു ഭ്രാന്താശുപത്രിയിലാണ് വിറ്റ്മാൻ എത്തുന്നത്. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില ആശയങ്ങൾ ഒരു ഒക്യുപേഷണൽ തെറാപ്പി പരിപാടിയുടെ ഭാഗമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു..[202]


വിറ്റ്മാന്റെ "യോനോണ്ടിയോ" എന്ന കവിത ടില്ലി ഓൾസന്റെ ഒരു പുസ്തകത്തെയും (യോനോണ്ടിയോ: ഫ്രം ദി തർട്ടീസ്, 1974) അലി മുഹമ്മദ് സെലിമിന്റെ പതിനാറ് മിനിറ്റ് ദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു സിനിമയായ യോനോണ്ടിയോ (1994) എന്ന ചിത്രത്തെയും സ്വാധീനിച്ചു. [202]

വിറ്റ്മാന്റെ "ഐ സിംഗ് ദി ബോഡി ഇലക്ട്രിക്" (1855) എന്ന കവിത ഒരു ചെറുകഥയുടെയും ചെറുകഥാ സമാഹാരത്തിന്റെയും തലക്കെട്ടായി റേ ബ്രാഡ്ബറി ഉപയോഗിച്ചു. 1962 മെയ് 18-ന് ട്വിലൈറ്റ് സോൺ എപ്പിസോഡിനായി ബ്രാഡ്ബറിയുടെ കഥ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി. അതിൽ ഒരു ദുഃഖിത കുടുംബത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി സ്നേഹിക്കാനും സേവിക്കാനും ഒരു നിർമ്മിത റോബോട്ട് മുത്തശ്ശിയെ വാങ്ങുന്നു.[205]"ഐ സിംഗ് ദി ബോഡി ഇലക്ട്രിക്" എന്ന സിനിമ വിശ്വാസപ്രമാണം, റോക്ക്, ഓർക്കസ്ട്ര എന്നിവയുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന സംയോജനമായ ഫെയിം (1980) എന്ന സിനിമയിലെ പ്രദർശന സമാപനത്തിന് പ്രചോദനമായി.

സംഗീതവും ഓഡിയോ റെക്കോർഡിംഗുകളും

[തിരുത്തുക]

500-ലധികം സംഗീതസംവിധായകർ വിറ്റ്മാന്റെ കവിതകൾക്ക് സംഗീതം നൽകിയിട്ടുണ്ട്[206] എമിലി ഡിക്കിൻസൺ, ഹെൻറി വാഡ്‌സ്‌വർത്ത് ലോങ്‌ഫെല്ലോ എന്നിവർ ഒഴികെയുള്ള മറ്റേതൊരു അമേരിക്കൻ കവിയെക്കാളും കൂടുതൽ തവണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾക്ക് സംഗീതം നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അഭിപ്രായമുണ്ട്[207] ജോൺ ആഡംസ്;[208] ഏണസ്റ്റ് ബേക്കൺ;[209]ലിയോനാർഡ് ബേൺസ്റ്റൈൻ;;[210] Harry Burleigh;[211]ഹാരി ബർലീ;[212] എലിയട്ട് കാർട്ടർ;[213] റോഡ കോഗിൽ; ഡേവിഡ് കോണ്ടെ; റൊണാൾഡ് കോർപ്പ്; ജോർജ്ജ് ക്രംബ്;[214] ഫ്രെഡറിക് ഡെലിയസ്;[215]ഹോവാർഡ് ഹാൻസൺ; കാൾ അമാഡിയസ് ഹാർട്ട്മാൻ; ഹാൻസ് വെർണർ ഹെൻസെ; ബെർണാർഡ് ഹെർമാൻ;[216]ജെന്നിഫർ ഹിഗ്ഡൺ;[217] പോൾ ഹിൻഡെമിത്ത്;[218] ഗുസ്താവ് ഹോൾസ്റ്റ്;[219]] അഡ വീഗൽ പവേഴ്സ്,[[220] ജോയൽ പക്കറ്റ്;[221][222]നെഡ് റോറെം;[223] റോജർ സെഷൻസ്;[224] ഹോവാർഡ് സ്കെംപ്റ്റൺ; ഹാസ്കൽ സ്മോൾ;[225] ഇവാ റൂത്ത് സ്പാൽഡിംഗ്; വില്യംമെറ്റ സ്പെൻസർ; ചാൾസ് വില്ലിയേഴ്സ് സ്റ്റാൻഫോർഡ്;[226]റോബർട്ട് സ്ട്രാസ്ബർഗ്;[227] ആനന്ദ സുകാർലാൻ; ഇവാന മാർബർഗർ തെമ്മൻ;[228] വിർജിൽ തോംസൺ;[229] റാൽഫ് വോൺ വില്യംസ്;[230] റോസിനി വ്രിയോണിഡെസ്;[231] കർട്ട് വീൽ;[232] ഹെലൻ എൽ. വീസ്;[233]ചാൾസ് വുഡ്[234] മാത്യു ഓക്കോയിൻ രചിച്ചതും വിറ്റ്മാന്റെ സിവിൽ വാർ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടതുമായ ക്രോസിംഗ് എന്ന ഓപ്പറ 2015 ൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു.[235]

2014-ൽ, ജർമ്മൻ പ്രസാധകനായ ഹോർബച്ച് ഹാംബർഗ്, 2005-ലെ ചിൽഡ്രൻ ഓഫ് ആദം ഫ്രം ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് (ഗാലറി വെവൈസ്) എന്ന പുസ്തകത്തിലെ കൈ ഗ്രെഹന്റെ വിവർത്തനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, പോൾ കാവയുടെ നഗ്ന ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ ഒരു ശേഖരത്തോടൊപ്പം കിന്റർ ആഡംസ്/ചിൽഡ്രൻ ഓഫ് ആദം സൈക്കിളിന്റെ ദ്വിഭാഷാ ഇരട്ട-സിഡി ഓഡിയോ പുസ്തകം പുറത്തിറക്കി. ഓഡിയോ റിലീസിൽ ഇഗ്ഗി പോപ്പിന്റെ പൂർണ്ണ വായനയും[236][237] , മരിയാനെ സാഗെബ്രെക്റ്റ്; മാർട്ടിൻ വുട്ട്കെ; ബിർഗിറ്റ് മിനിച്മെയർ; അലക്സാണ്ടർ ഫെഹ്ലിംഗ്; ലാർസ് റുഡോൾഫ്; വോൾക്കർ ബ്രൂച്ച്; പോള ബിയർ; ജോസഫ് ഓസ്റ്റെർഡോർഫ്; റൊണാൾഡ് ലിപ്പോക്ക്; ജൂൾ ബോവെ; റോബർട്ട് ഗ്വിസ്‌ഡെക് എന്നിവരുടെ ഗ്രന്ഥഭാഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു.[238][239] സംഗീതസംവിധായകൻ ജോൺ സോൺ വിറ്റ്മാനിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട് സമർപ്പിച്ച ഒരു ആൽബമായ ഓൺ ലീവ്സ് ഓഫ് ഗ്രാസ് 2014-ൽ പുറത്തിറക്കി . [240][241]

പേരുകളിലൂടെ തിരിച്ചറിയൽ

[തിരുത്തുക]
ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ ചെറി ഹില്ലിലുള്ള ന്യൂജേഴ്‌സി ടേൺപൈക്കിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ സർവീസ് ഏരിയ.
ഫിലാഡൽഫിയയെയും സൗത്ത് ജേഴ്‌സിയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതും യു.എസ്. ഈസ്റ്റ് കോസ്റ്റിലെ ഏറ്റവും നീളമേറിയ പാലങ്ങളിൽ ഒന്നുമായ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ പാലത്തിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിലുള്ള വിറ്റ്മാൻ പ്രതിമ.

അമേരിക്കൻ സംസ്കാരത്തിൽ വിറ്റ്മാന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിലുള്ള സ്കൂളുകൾ, റോഡുകൾ, വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങൾ, പാലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. മേരിലാൻഡിലെ ബെഥെസ്ഡയിലുള്ള വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ഹൈസ്കൂൾ, ലോംഗ് ഐലൻഡിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ഹൈസ്കൂൾ, ന്യൂയോർക്കിലെ വുഡ്ബറിയിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ എലിമെന്ററി സ്കൂൾ, ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ ചെറി ഹില്ലിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ബൊളിവാർഡ്, ചെറി ഹില്ലിലെ ന്യൂജേഴ്‌സി ടേൺപൈക്കിലെ ഒരു സർവീസ് ഏരിയ എന്നിവയും അവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ കാംഡനിലുള്ള വിറ്റ്മാന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള ഫിലാഡൽഫിയയ്ക്കും ന്യൂജേഴ്‌സിയിലെ ഗ്ലൗസെസ്റ്റർ സിറ്റിക്കും ഇടയിൽ ഡെലവെയർ നദി മുറിച്ചുകടക്കുന്ന വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ പാലം 1957 മെയ് 16 ന് തുറന്നു.[242]] ജോ ഡേവിഡ്‌സണിന്റെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ പ്രതിമ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ പാലത്തിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. മറ്റൊരു കാസ്റ്റിംഗ് ബെയർ മൗണ്ടൻ സ്റ്റേറ്റ് പാർക്കിലാണ്. ഇപ്പോൾ വിറ്റ്മാൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സൗത്ത് ഫിലാഡൽഫിയയുടെ അയൽപക്കത്തിന് പാലം തുറന്നതിനുശേഷം ആ പേര് ലഭിച്ചു.[243]


വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ പാലത്തിന്റെ പേരിടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവാദം പൊതുജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നിരവധി കത്തുകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവ പെൻസിൽവാനിയ സർവകലാശാല ലൈബ്രറിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.[244] ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വെബ് പേജിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: "ന്യൂജേഴ്‌സിയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു ശ്രദ്ധേയ വ്യക്തിയുടെ പേരിലാണ് പാലത്തിന് പേര് നൽകേണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ചില പ്രദേശത്തെ പൗരന്മാർ 'വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ പാലം' എന്ന പേരിനെ എതിർത്തു.... പാലത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് തിരഞ്ഞെടുത്തതിനെ എതിർത്ത പലരും വിറ്റ്മാന്റെ കൃതിയെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആദർശങ്ങളോട് അനുഭാവം പുലർത്തുന്നതായി കാണുകയും മാനവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമത്വ വീക്ഷണത്തെ വിമർശിക്കുകയും ചെയ്തു."[244]


1997-ൽ, ഡാളസിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ കമ്മ്യൂണിറ്റി സ്കൂൾ തുറന്നു. ഇത് എൽജിബിടി യുവാക്കൾക്ക് സേവനം നൽകുന്ന ആദ്യത്തെ സ്വകാര്യ ഹൈസ്കൂളായി മാറി.[245] ന്യൂയോർക്കിലെ ഹണ്ടിംഗ്ടൺ സ്റ്റേഷനിലെ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ ഷോപ്പുകൾ, ഹണ്ടിംഗ്ടൺ സ്റ്റേഷൻ മുതൽ ലോംഗ് ഐലൻഡിലെ മെൽവില്ലെ വരെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ റോഡ് എന്നിവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു[246]

2009-ൽ ന്യൂജേഴ്‌സി ഹാൾ ഓഫ് ഫെയിമിൽ വിറ്റ്മാനെ ഉൾപ്പെടുത്തി[247]2013-ൽ, എൽജിബിടി ചരിത്രത്തെയും ജനങ്ങളെയും ആഘോഷിക്കുന്ന ചിക്കാഗോയിലെ ഒരു ഔട്ട്ഡോർ പൊതു പ്രദർശനമായ ലെഗസി വാക്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ ഉൾപ്പെടുത്തി.[248]

ന്യൂ ഹാംഷെയറിലെ പിയർമോണ്ടിൽ ക്യാമ്പ് വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു കോഡ് സമ്മർ ക്യാമ്പ് ഉണ്ട്, അത് 1948-ൽ ആരംഭിച്ചു.[249][250]

ബുധനിലെ ഒരു ഗർത്തത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.[251]

കൃതികൾ

[തിരുത്തുക]

ഹൊറേസ് ട്രോബെൽ സമാഹരിച്ച കൃതികൾ

[തിരുത്തുക]

The following works compiled by Horace Traubel[257] include both Traubel's own writings and observations during his time with Whitman, and materials authored by Whitman such as manuscripts, poems, letters, and Whitman's will and testament.

  • Traubel, Horace (1906). With Walt Whitman in Camden (March 28—July 14, 1888) (vol. 1). Boston: Small, Maynard & Company.[258]
  • Traubel, Horace (1908). With Walt Whitman in Camden (vol. 2).[259]
  • Traubel, Horace (1914). With Walt Whitman in Camden (1888-1889) (vol. 3, the last one published while Traubel was alive). New York: Mitchell Kennerley.
  • Traubel, Horace (1924). Walt Whitman on Himself: From the Camden Diary of Horace Traubel. New York: Alfred A. Knopf.
  • Traubel, Horace (1953). With Walt Whitman in Camden: January 21 to April 7, 1889 (vol. 4) Sculley Bradley, ed. Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
  • Traubel, Horace (1964). With Walt Whitman in Camden (vol. 5). Edited by Gertrude Traubel, Horace Traubel's daughter.
  • Traubel, Horace (1982). With Walt Whitman in Camden (vol. 6). Edited by Gertrude Traubel, Horace Traubel's daughter.
  • Traubel, Horace (1992). With Walt Whitman in Camden (vol. 7).
  • Traubel, Horace (1996). With Walt Whitman in Camden (vol. 8).
  • Traubel, Horace (1996). With Walt Whitman in Camden (vol. 9).
  • Wineapple, Brenda, ed. (2019). Walt Whitman Speaks: His Final Thoughts on Life, Writing, Spirituality, and the Promise of America as told to Horace Traubel. New York: Library of America.[260]

കുറിപ്പുകൾ

[തിരുത്തുക]
  1. ↑ Not to be confused with Whitman's poem "The Wound-Dresser"[255]
  2. ↑ In addition to the letters, the book reprints three newspaper articles by Whitman: "The Great Army of the Wounded", The New York Times, February 26, 1863; "Life Among Fifty Thousand Soldiers", the Brooklyn Eagle, March 19, 1863; and "Hospital Visits", The New York Times, December 11, 1864.

അവലംബം

[തിരുത്തുക]
  1. 1 2 3 Reynolds, 314.
  2. 1 2 3 Loving, 480.
  3. 1 2 Reynolds, 589.
  4. 1 2 Reynolds, 4.
  5. 1 2 Pound, Ezra. "Walt Whitman", Whitman, Roy Harvey Pearce, ed., Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, Inc., 1962: 8.
  6. 1 2 "Walt Whitman". Poetry Foundation. Archived from the original on July 4, 2024. Retrieved July 4, 2024.
  7. ↑ Miller, 17.
  8. ↑ "Walt Whitman". Encyclopædia Britannica. January 12, 2024. Retrieved January 20, 2024. His ancestry was typical of the region: his mother, Louisa Van Velsor, was Dutch, and his father, Walter Whitman, was of English descent.
  9. ↑ Loving, 29.
  10. ↑ Loving, 30.
  11. ↑ Reynolds, 24.
  12. ↑ Reynolds, 33–34.
  13. ↑ Ellen Freudenheim, Anna Wiener (2004). Brooklyn!, 3rd Edition: The Ultimate Guide to New York's Most Happening Borough. St. Martin's Press. p. 339. ISBN 9780312323318.
  14. ↑ Loving, 32.
  15. ↑ Reynolds, 44.
  16. ↑ Kaplan, 74.
  17. ↑ Callow, 30.
  18. ↑ Callow, 29.
  19. ↑ Loving, 34.
  20. 1 2 Reynolds, 45.
  21. ↑ Callow, 32.
  22. ↑ Kaplan, 79.
  23. ↑ Kaplan, 77.
  24. ↑ Callow, 35.
  25. 1 2 Kaplan, 81.
  26. ↑ Loving, 36.
  27. ↑ Callow, 36.
  28. ↑ Loving, 37.
  29. 1 2 Reynolds, 60.
  30. ↑ Loving, 38.
  31. ↑ Kaplan, 93–94.
  32. ↑ Kaplan, 87.
  33. ↑ Loving, 514.
  34. ↑ Stacy, 25.
  35. ↑ Callow, 56.
  36. ↑ Stacy, 6.
  37. ↑ Brasher, Thomas L. (2008). Judith Tick, Paul E. Beaudoin (ed.). "Walt Whitman's Conversion To Opera". Music in the USA: A Documentary Companion. Oxford University Press: 207.
  38. ↑ Merlob, Maya (2012). "Chapter 5: Celebrated Rubbish: John Neal and the Commercialization of Early American Romanticism". In Watts, Edward; Carlson, David J. (eds.). John Neal and Nineteenth Century American Literature and Culture. Lewisburg, Pennsylvania: Bucknell University Press. p. 119, n18. ISBN 978-1-61148-420-5.
  39. ↑ Reynolds, 83–84.
  40. ↑ Stacy, 87–91.
  41. ↑ Alcott, Louisa May; Elbert, Sarah (1997). Louisa May Alcott on Race, Sex, and Slavery. Northeastern University Press. ISBN 978-1555533076.
  42. ↑ Lulloff, William G. "Franklin Evans; or The Inebriate". Walt Whitman Archive.
  43. ↑ McGuire, Patrick. "The Half-Breed: A Tale of the Western Frontier". Walt Whitman Archive.
  44. 1 2 Schuessler, Jennifer (February 20, 2017). "In a Walt Whitman Novel, Lost for 165 Years, Clues to Leaves of Grass". The New York Times. Archived from the original on February 21, 2017. Retrieved February 21, 2017.
  45. 1 2 Schuessler, Jennifer (April 29, 2016). "Found: Walt Whitman's Guide to 'Manly Health'". The New York Times. Retrieved May 1, 2016. Now, Whitman's self-help-guide-meets-democratic-manifesto is being published online in its entirety by a scholarly journal, in what some experts are calling the biggest new Whitman discovery in decades.
  46. ↑ "Special Double Issue: Walt Whitman's Newly Discovered 'Manly Health and Training'". Walt Whitman Quarterly Review. 33 (3). Winter–Spring 2016. ISSN 0737-0679. Archived from the original on May 2, 2016. Retrieved May 1, 2016.
  47. ↑ Cueto, Emma (May 2, 2016). "Walt Whitman's Advice Book For Men Has Just Been Discovered And Its Contents Are Surprising". Bustle. Archived from the original on May 8, 2016. Retrieved May 2, 2016. And there are lots of other tidbits that, with a little modern rewording, would be right at home in the pages of a modern men's magazine—or even satirizing modern ideas about manliness because they're so over the top.
  48. ↑ Cueto, Emma (May 2, 2016). "Walt Whitman's Advice Book For Men Has Just Been Discovered And Its Contents Are Surprising". Bustle. Archived from the original on May 8, 2016. Retrieved May 2, 2016. And there are lots of other tidbits that, with a little modern rewording, would be right at home in the pages of a modern men's magazine—or even satirizing modern ideas about manliness because they're so over the top.
  49. ↑ Turpin, Zachary (Winter–Spring 2016). "Introduction to Walt Whitman's 'Manly Health and Training'". Walt Whitman Quarterly Review. 33 (3): 149. doi:10.13008/0737-0679.2205. ISSN 0737-0679. a pseudoscientific tract
  50. ↑ Kaplan, 185.
  51. ↑ Loving, 154.
  52. ↑ Miller, 55.
  53. ↑ Loving, 154.
  54. ↑ Miller, 155.
  55. ↑ Kaplan, 187.
  56. ↑ Callow, 226.
  57. ↑ Kaplan, 185.
  58. ↑ Reynolds, 85.
  59. ↑ Callow, 227.
  60. ↑ "Review of Leaves of Grass (1855)". Walt Whitman Archive.
  61. ↑ Kaplan, 203.
  62. ↑ Staff, Harriet (2024-07-18). "Ralph Waldo Emerson Found His Poets in Whitman & Dickinson". Poetry Foundation (in ഇംഗ്ലീഷ്). Archived from the original on July 18, 2024. Retrieved 2024-07-18.
  63. ↑ Callow, 232.
  64. ↑ Reynolds, 340.
  65. ↑ Loving, 414.
  66. ↑ Kaplan, 211.
  67. ↑ "Laura Walls | Department of English | University of Notre Dame". Archived from the original on July 21, 2024. Retrieved July 21, 2024.
  68. ↑ Walls, Laura Dassow Henry David Thoreau: A Life, 394. Chicago and London: The University of Chicago Press, 2017. ISBN 978-0-226-59937-3
  69. ↑ Kaplan, 229.
  70. ↑ Reynolds, 348.
  71. ↑ Kaplan, 207.
  72. ↑ Callow, 238.
  73. ↑ Loving, 238.
  74. ↑ Reynolds, 363.
  75. ↑ Callow, 225.
  76. ↑ Reynolds, 368.
  77. ↑ Loving, 228.
  78. ↑ Reynolds, 375.
  79. ↑ Callow, 283.
  80. ↑ Reynolds, 410.
  81. 1 2 Kaplan, 268.
  82. 1 2 3 Reynolds, 411.
  83. ↑ Callow, 286.
  84. ↑ Callow, 293.
  85. ↑ Kaplan, 273.
  86. ↑ Callow, 297.
  87. ↑ Kaplan, 273.
  88. ↑ Callow, 295.
  89. ↑ Loving, 281.
  90. ↑ Kaplan, 293–294.
  91. ↑ Reynolds, 454.
  92. 1 2 Loving, 283.
  93. 1 2 3 Reynolds, 455.
  94. 1 2 Loving, 290.
  95. ↑ Loving, 291.
  96. ↑ Kaplan, 304.
  97. ↑ O'Connor, William Douglas (1866). The Good Gray Poet. New York: Bunce and Huntington – via Walt Whitman Archive.
  98. ↑ Reynolds, 456–457.
  99. ↑ Kaplan, 309.
  100. ↑ Loving, 293.
  101. ↑ Kaplan, 318–319.
  102. 1 2 Loving, 314.
  103. ↑ Callow, 326.
  104. ↑ Callow, 329.
  105. ↑ Callow, 329.
  106. ↑ Loving, 331.
  107. ↑ Reynolds, 464.
  108. ↑ Kaplan, 340.
  109. ↑ Loving, 341.
  110. ↑ Miller, 33.
  111. 1 2 "Camden and the Last Years, 1875–1892 | Timeline | Articles and Essays | Walt Whitman Papers in the Charles E. Feinberg Collection | Digital Collections | Library of Congress". Library of Congress, Washington, D.C. 20540 USA. Archived from the original on July 29, 2024. Retrieved 2024-07-29.
  112. ↑ Haas, Irvin. Historic Homes of American Authors. Washington, D.C.: The Preservation Press, 1991: 141. ISBN 0-89133-180-8.
  113. ↑ Loving, 432.
  114. ↑ Reynolds, 548.
  115. ↑ "Laurel Springs History - 1976 Bicentennial publication produced for the Borough of Laurel Springs". WestfieldNJ.com. Archived from the original on March 3, 2013. Retrieved April 30, 2013.
  116. ↑ Reynolds, 586.
  117. 1 2 Loving, 479.
  118. ↑ Kaplan, 49.
  119. ↑ Reynolds, 587.
  120. ↑ Callow, 363.
  121. ↑ Griffiths, Rhys (March 2017), "Death of Walt Whitman" Archived മാർച്ച് 19, 2022 at the Wayback Machine, History Today, volume 67, issue 3.
  122. 1 2 Reynolds, 588.
  123. ↑ Theroux, Phyllis (1977). The Book of Eulogies. New York: Simon & Schuster. p. 30.</refപിന്നീട്, വിറ്റ്മാന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെയും രണ്ട് സഹോദരന്മാരുടെയും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുടെയും ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ ശവകുടീരത്തിലേക്ക് മാറ്റി.<ref>Kaplan, 50.
  124. ↑ Spitzka, Edw. Anthony (1907). "A Study of the Brains of Six Eminent Scientists and Scholars Belonging to the American Anthropometric Society, together with a Description of the Skull of Professor E. D. Cope". Transactions of the American Philosophical Society. 21 (4): 175–308. doi:10.2307/1005434. JSTOR 1005434. Archived from the original on March 11, 2023. Retrieved December 29, 2023.
  125. ↑ Kirmizi, Busra, and Martin Kopacik, "The Affinity between the Body, The Self and Nature in Whitman's 'Song of Myself'", in Academic research of SSaH 2016, p. 101. ISBN 978-80-906231-8-7.
  126. ↑ Kaplan, 233.
  127. ↑ Reynolds, 5.
  128. ↑ Reynolds, 324.
  129. ↑ Miller, 78.
  130. ↑ Reynolds, 332.
  131. ↑ Loving, 71.
  132. ↑ Callow, 75.
  133. ↑ Loving, 74.
  134. ↑ Reynolds, 95.
  135. ↑ Reynolds, 91.
  136. ↑ Loving, 75.
  137. ↑ Reynolds, 97.
  138. ↑ Loving, 72.
  139. ↑ Binns, Henry Bryan (1905). A life of Walt Whitman. London: Methuen & Co. p. 315. Archived from the original on October 15, 2020. Retrieved October 10, 2020.
  140. 1 2 3 Reynolds, 237.
  141. ↑ Loving, 353.
  142. ↑ Kuebrich, David (2009). "Religion and the poet-prophet". In Kummings, Donald D. (ed.). A Companion to Walt Whitman. John Wiley and Sons. pp. 211–. ISBN 978-1-4051-9551-5. Retrieved August 13, 2010.
  143. ↑ Lachs, John; Talisse, Robert, eds. (2007). American Philosophy: An Encyclopedia. Routledge. p. 310. ISBN 978-0415939263.
  144. 1 2 Whitman, Walt (2005). Leaves of Grass. Penguin Classics. ISBN 978-0143039273. Introduction.
  145. ↑ D'Emilio, John and Estelle B. Freeman, Intimate Matters: A History of Sexuality in America. University of Chicago Press, 1997. ISBN 0-226-14264-7
  146. ↑ Fone, Byrne R. S. (1992). Masculine Landscapes: Walt Whitman and the Homoerotic Text. Carbondale, IL: Southern Illinois University Press.
  147. ↑ Loving, 184–185.
  148. ↑ Norton, Rictor (November 1974). "The Homophobic Imagination: An Editorial". College English. 36 (3): 274. doi:10.2307/374839. JSTOR 374839. Archived from the original on September 30, 2024. Retrieved March 10, 2024.
  149. ↑ "John Addington Symonds to Walt Whitman, 7 February 1872 (Correspondence)". Walt Whitman Archive. Retrieved April 24, 2021.
  150. 1 2 Loving, 19.
  151. ↑ "Walt Whitman, Prophet of Gay Liberation". rictornorton.co.uk. Archived from the original on July 20, 2019. Retrieved January 9, 2022.
  152. ↑ Robinson, Michael. Worshipping Walt. Princeton, NJ: Princeton University Press, 2010: 142–143. ISBN 0691146314
  153. ↑ Higgins, Andrew C. (1998). "Symonds, John Addington [1840–1893]". In LeMaster, J. R.; Kummings, Donald D. (eds.). Walt Whitman: An Encyclopedia. New York: Garland Publishing. Retrieved October 10, 2020 – via Walt Whitman Archive.
  154. ↑ Miller, James E. Jr. (1998). "Sex and Sexuality". In LeMaster, J. R.; Kummings, Donald D. (eds.). Walt Whitman: An Encyclopedia. New York: Garland Publishing. Retrieved October 10, 2020 – via Walt Whitman Archive.
  155. ↑ Tayson, Richard (2005). "The Casualties of Walt Whitman". VQR: A National Journal of Literature and Discussion (Spring). Archived from the original on October 13, 2020. Retrieved October 11, 2020.
  156. ↑ Rothenberg Gritz, Jennie (September 7, 2012). "But Were They Gay? The Mystery of Same-Sex Love in the 19th Century". The Atlantic. Archived from the original on September 30, 2020. Retrieved October 11, 2020.
  157. ↑ Loving, 123.
  158. ↑ Kaplan, Justin (2003). Walt Whitman: A Life. New York: Harper Perennial Modern Classics. p. 287.
  159. 1 2 Shively, Charley (1987). Calamus Lovers: Walt Whitman's Working Class Camerados. San Francisco: Gay Sunshine Press. p. 25. ISBN 978-0-917342-18-9.
  160. ↑ Reynolds, 487.
  161. ↑ Kaplan, 311–312.
  162. ↑ Stokes, John, Oscar Wilde: Myths, Miracles and Imitations, Cambridge University Press, 1996, p. 194, n.7.
  163. ↑ "Gay Sunshine". www.leylandpublications.com. Archived from the original on April 12, 2020. Retrieved January 9, 2022.
  164. ↑ Kantrowitz, Arnie (1998). "Carpenter, Edward [1844–1929]". In LeMaster, J. R.; Kummings, Donald D. (eds.). Walt Whitman: An Encyclopedia. New York: Garland Publishing. Retrieved October 10, 2020 – via Walt Whitman Archive.
  165. ↑ Arthur, Gavin The Circle of Sex, University Books, New York 1966.
  166. ↑ Adams, Henry (2005). Eakins Revealed: The Secret Life of an American Artist. Oxford: Oxford University Press. p. 289. ISBN 978-0190288877.
  167. ↑ Bohan, Ruth L. (2006). Looking into Walt Whitman: American Art, 1850–1920. University Park: Penn State University Press. p. 136.
  168. ↑ Folsom, Ed (April 1, 1986). "An Unknown Photograph of Whitman and Harry Stafford". Walt Whitman Quarterly Review. 3 (4): 51–52. doi:10.13008/2153-3695.1125.
  169. ↑ Callow, 278.
  170. ↑ Reynolds, 490.
  171. ↑ Nelson, Paul A. "Walt Whitman on Shakespeare" Archived 2007-03-24 at the Wayback Machine. Reprinted from The Shakespeare Oxford Society Newsletter, Fall 1992: Volume 28, 4A.
  172. ↑ Klammer, Martin (1998). "Free Soil Party". In LeMaster, J. R.; Kummings, Donald D. (eds.). Walt Whitman: An Encyclopedia. New York: Garland Publishing. Retrieved October 10, 2020 – via Walt Whitman Archive.
  173. 1 2 Reynolds, 117.
  174. ↑ Loving, 110.
  175. ↑ Reynolds, 473.
  176. ↑ Reynolds, 470.
  177. 1 2 Hutchinson, George; Drews, David (1998). "Racial Attitudes". In LeMaster, J. R.; Kummings, Donald D. (eds.). Walt Whitman: An Encyclopedia. New York: Garland Publishing. Retrieved October 10, 2020 – via Walt Whitman Archive.
  178. 1 2 O'Reilly, Nathanael (2009). "Imagined America: Walt Whitman's Nationalism in the First Edition of Leaves of Grass". Irish Journal of American Studies. 1: 1–9. Archived from the original on October 24, 2020. Retrieved October 11, 2020.
  179. ↑ Mack, Stephen John (2002). The Pragmatic Whitman: Reimagining American Democracy. University of Iowa Press, pp. xv-xvi.
  180. ↑ Kummings, Donald D.; LeMaster, J. R. (1998). Walt Whitman: An Encyclopedia. Garland. p. 427.
  181. ↑ Levin, Joanna (2018). Walt Whitman in Context. Cambridge University Press. p. 314.
  182. ↑ Folsom, Ed (1997). Walt Whitman's Native Representations. Cambridge University Press. pp. 95–96.
  183. ↑ Folsom, Ed; Price, Kenneth M. (2005). Re-Scripting Walt Whitman: An Introduction to His Life and Work. Malden, MA: Blackwell Publishing. p. ix. ISBN 978-1-4051-1818-7.
  184. ↑ Kaplan, 22.
  185. ↑ Callow, 83.
  186. ↑ Loving, 475.
  187. ↑ C.F. Sixsmith Walt Whitman Collection, Archives Hub, archived from the original on April 30, 2011, retrieved August 13, 2010.
  188. ↑ Waldron, Randall (1989-07-01). "Jessie Louisa Whitman: Memories of Uncle Walt, et al., 1939–1943". Walt Whitman Quarterly Review. 7 (1): 15–27. doi:10.13008/2153-3695.1231. ISSN 2153-3695.
  189. ↑ "17 letters from poet Walt Whitman to family given to historical society". St. Louis Post-Dispatch. 1960-01-13. p. 3. Retrieved 2025-01-09.
  190. ↑ Pound, Ezra (April 1913). "A Pact". Poetry: A Magazine of Verse. II (1): 11–12. Retrieved 20 April 2025.
  191. ↑ Ward, David C. (September 22, 2016). "What Langston Hughes' Powerful Poem 'I, Too' Tells Us About America's Past and Present". Smithsonian (in ഇംഗ്ലീഷ്). Retrieved July 31, 2019.
  192. ↑ Ginsberg's poem, "A Supermarket in California" Archived ഏപ്രിൽ 2, 2024 at the Wayback Machine, explicitly addresses Whitman.
  193. ↑ Loving, 181.
  194. ↑ Foley, Jack (2008). "A Second Coming". Contemporary Poetry Review. Archived from the original on December 6, 2010. Retrieved February 18, 2010.
  195. ↑ "For the Sake of People's Poetry by June Jordan". Poetry Foundation (in ഇംഗ്ലീഷ്). November 7, 2020. Retrieved November 7, 2020.
  196. ↑ Poets, Academy of American (April 1, 2019). "An Interview with Joy Harjo, U.S. Poet Laureate". poets.org. Retrieved November 7, 2020.
  197. ↑ Meyer, Mary Edgar (1952). "Walt Whitman's Popularity among Latin-American Poets". The Americas. 9 (1): 3–15. doi:10.2307/977855. ISSN 0003-1615. JSTOR 977855. S2CID 147381491. Modernism, it has been said, spread the name of Whitman in Hispanic America. Credit, however, is given to Jose Marti.
  198. ↑ Santí, Enrico Mario (2005), "This Land of Prophets: Walt Whitman in Latin America", Ciphers of History, New York: Palgrave Macmillan, pp. 66–83, doi:10.1007/978-1-137-12245-2_3, ISBN 978-1-4039-7046-6, retrieved November 7, 2020
  199. ↑ Molloy, Sylvia (June 1996). "His America, Our America: José Martí Reads Whitman". Modern Language Quarterly. 57 (2): 369–379. doi:10.1215/00267929-57-2-369. ISSN 0026-7929.
  200. ↑ Robinson, Michael. Worshipping Walt. Princeton, NJ: Princeton University Press, 2010: 143–145. ISBN 0691146314
  201. ↑ Nuzum, Eric. The Dead Travel Fast: Stalking Vampires from Nosferatu to Count Chocula. Thomas Dunne Books, 2007: 141–147. ISBN 0-312-37111-X
  202. 1 2 3 Britton, Wesley A. (1998). "Media Interpretations of Whitman's Life and Works". In LeMaster, J. R.; Kummings, Donald D. (eds.). Walt Whitman: An Encyclopedia. New York: Garland Publishing. Retrieved October 10, 2020 – via Walt Whitman Archive.
  203. ↑ Wilmington, Michael (June 2, 1989). "Movie Review: 'Poets Society': A Moving Elegy From Peter Weir". Los Angeles Times. Archived from the original on April 16, 2021. Retrieved October 10, 2020.
  204. ↑ Johnson, Alex (18 September 2018). "The Book List: The poems that give 'Dead Poets Society' life". independent.co.uk.
  205. ↑ Jewell, Andrew; Price, Kenneth M. (2009). "Twentieth Century Mass Media Appearances". In Kummings, Donald D. (ed.). A Companion to Walt Whitman. John Wiley and Sons. pp. 211–. ISBN 978-1-4051-9551-5. Retrieved August 13, 2010.
  206. ↑ "According to Michael Hovland's Musical Settings of American Poets, the poetry of Walt Whitman has been set to music 539 times."
  207. ↑ "According to Michael Hovland's Musical Settings of American Poets, the poetry of Walt Whitman has been set to music 539 times."
  208. ↑ "The Wound-Dresser"
  209. ↑ "One Thought Ever at the Fore" "The Commonplace"
  210. ↑ "To What You Said"
  211. ↑ Ethiopia Saluting the Colors
  212. ↑ Ethiopia Saluting the Colors
  213. ↑ "Warble for Lilac Time"
  214. ↑ "Apparition" for soprano and amplified piano
  215. ↑ "Now finalè to the shore" "Sea Drift"
  216. ↑ Music to accompany Whitman, a radio play by Norman Corwin
  217. ↑ "PROGRAM NOTES: "Dooryard Bloom"" (PDF). Archived (PDF) from the original on March 4, 2016. Retrieved August 4, 2024.
  218. ↑ When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd (Hindemith)
  219. ↑ "A Dirge for Two Veterans"</ref ചാൾസ് ഐവ്സ്;<ref>"Ives, Charles". Walt Whitman Archive. Charles Ives's only setting of Whitman, a part of section 20 from 'Song of Myself,' was written in 1921 and appeared in Ives's 1933 Collection of 34 Songs.
  220. ↑ "Ada Weigel Powers Song Texts | LiederNet". www.lieder.net. Retrieved 2026-07-01.
  221. ↑ There Was a Child Went Forth
  222. ↑ Smith, Tim. "New Joel Puckett album features affecting Whitman-inspired work" August 11, 2025.
  223. ↑ "Five Poems of Walt Whitman | Song Texts, Lyrics &…". Oxford Song. Archived from the original on September 16, 2024. Retrieved November 19, 2024.
  224. ↑ Sessions, Roger/When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd, DRAM.
  225. ↑ Whitman's poem "Look Down, Fair Moon", from Drum-Taps (a section of Leaves of Grass (1882)), is one of six poems read by a narrator in Small's piano piece "Lullaby of War".
  226. ↑ Elegiac Ode
  227. ↑ Folsom, Ed (2004). "In Memoriam: Robert Strassburg, 1915–2003". Walt Whitman Quarterly Review. 21 (3): 189–191. doi:10.13008/2153-3695.1733.
  228. ↑ Cohen, Aaron I. (1987). International encyclopedia of women composers (2nd ed.). New York: London Books & Music (USA). ISBN 0-9617485-2-4. OCLC 16714846.
  229. ↑ Cohen, Aaron I. (1987). International encyclopedia of women composers (2nd ed.). New York: London Books & Music (USA). ISBN 0-9617485-2-4. OCLC 16714846.
  230. ↑ "A Sea Symphony", "Dona nobis pacem"
  231. ↑ Neilson, Kenneth P. (1963). The World of Walt Whitman Music: A Bibliographical Study (in ഇംഗ്ലീഷ്). Kenneth P. Neilson.
  232. ↑ "Four Walt Whitman Songs". The Kurt Weill Foundation for Music. Archived from the original on March 19, 2022. Retrieved February 22, 2022.
  233. ↑ "Frank Weise collection of Helen Weiss papers, circa 1940–1948, 1966". dla.library.upenn.edu. Archived from the original on August 17, 2021. Retrieved June 9, 2021.
  234. ↑ Dirge for Two Veterans; Ethiopia Saluting the Colours
  235. ↑ Tommasini, Anthony (May 31, 2015). "Review: Matthew Aucoin's Crossing Is a Taut, Inspired Opera". The New York Times.
  236. ↑ Pop, Iggy; Beer, Paula; Böwe, Jule; Bruch, Volker; Fehling, Alexander; Gwisdek, Robert; Minichmayr, Birgit; Ostendorf, Josef [in ജർമ്മൻ]; Rudolph, Lars; Sägebrecht, Marianne; Wuttke, Martin (August 25, 2019) [2014]. Grehn, Kai [in ജർമ്മൻ] (ed.). "Iggy Pop spricht Walt Whitman – Kinder Adams – Children of Adam: Von Kai Grehn nach einem Text von Walt Whitman" (in ജർമ്മൻ). RB/Deutschlandradio Kultur/SWR. Archived from the original on January 11, 2023. Retrieved January 11, 2022. [52:29]
  237. ↑ Schöberlein, Stefan (2016). "Whitman, Walt, Kinder Adams/Children of Adam; Iggy Pop, Alva Noto, and Tarwater, Leaves of Grass (review)". Walt Whitman Quarterly Review. 33 (3): 311–312. doi:10.13008/0737-0679.2210. ISSN 0737-0679.
  238. ↑ Pop, Iggy; Beer, Paula; Böwe, Jule; Bruch, Volker; Fehling, Alexander; Gwisdek, Robert; Minichmayr, Birgit; Ostendorf, Josef [in ജർമ്മൻ]; Rudolph, Lars; Sägebrecht, Marianne; Wuttke, Martin (August 25, 2019) [2014]. Grehn, Kai [in ജർമ്മൻ] (ed.). "Iggy Pop spricht Walt Whitman – Kinder Adams – Children of Adam: Von Kai Grehn nach einem Text von Walt Whitman" (in ജർമ്മൻ). RB/Deutschlandradio Kultur/SWR. Archived from the original on January 11, 2023. Retrieved January 11, 2022. [52:29]
  239. ↑ Schöberlein, Stefan (2016). "Whitman, Walt, Kinder Adams/Children of Adam; Iggy Pop, Alva Noto, and Tarwater, Leaves of Grass (review)". Walt Whitman Quarterly Review. 33 (3): 311–312. doi:10.13008/0737-0679.2210. ISSN 0737-0679.
  240. ↑ Pop, Iggy; Beer, Paula; Böwe, Jule; Bruch, Volker; Fehling, Alexander; Gwisdek, Robert; Minichmayr, Birgit; Ostendorf, Josef [in ജർമ്മൻ]; Rudolph, Lars; Sägebrecht, Marianne; Wuttke, Martin (August 25, 2019) [2014]. Grehn, Kai [in ജർമ്മൻ] (ed.). "Iggy Pop spricht Walt Whitman – Kinder Adams – Children of Adam: Von Kai Grehn nach einem Text von Walt Whitman" (in ജർമ്മൻ). RB/Deutschlandradio Kultur/SWR. Archived from the original on January 11, 2023. Retrieved January 11, 2022. [52:29]
  241. ↑ Schöberlein, Stefan (2016). "Whitman, Walt, Kinder Adams/Children of Adam; Iggy Pop, Alva Noto, and Tarwater, Leaves of Grass (review)". Walt Whitman Quarterly Review. 33 (3): 311–312. doi:10.13008/0737-0679.2210. ISSN 0737-0679.
  242. ↑ "Walt Whitman Bridge". Delaware River Port Authority of Pennsylvania and New Jersey. 2013. Archived from the original on November 12, 2017. Retrieved December 2, 2017.
  243. ↑ Winberg, Michaela (2018-07-06). "How 43 Philly neighborhoods got their names". Billy Penn at WHYY (in അമേരിക്കൻ ഇംഗ്ലീഷ്). Retrieved 2025-06-02.
  244. 1 2 "Delaware River Port Authority records on the naming of the Walt Whitman Bridge". Philadelphia Area Archives. Ms. Coll 1043. Retrieved July 17, 2023.
  245. ↑ Jet (in ഇംഗ്ലീഷ്). Johnson Publishing Company. September 22, 1997.
  246. ↑ A Simon Mall, Simon Property Group. "Walt Whitman Shops®". www.simon.com (in അമേരിക്കൻ ഇംഗ്ലീഷ്). Archived from the original on January 9, 2022. Retrieved January 9, 2022.
  247. ↑ New Jersey to Bon Jovi: You Give Us a Good Name Yahoo News, February 2, 2009.
  248. ↑ "Boystown unveils new Legacy Walk LGBT history plaques". Chicago Phoenix. Archived from the original on March 13, 2016.
  249. ↑ Camp Walt Whitman Archived ഏപ്രിൽ 28, 2017 at the Wayback Machine July 1, 2016.
  250. ↑ Domius, Susan (August 14, 2008). "A Place and an Era in Which Time Could Stand Still". The New York Times. Retrieved November 20, 2018.
  251. ↑ "Mercury". We Name the Stars. Archived from the original on March 3, 2021. Retrieved October 11, 2020.
  252. ↑ "Walt Whitman's Newly Discovered 'Manly Health and Training'", Walt Whitman Quarterly Review, Volume 33, Issue 3/4, 2016.
  253. ↑ "Memoranda During the War". Walt Whitman Archive.
  254. ↑ "Specimen Days". Walt Whitman Archive.
  255. ↑ "The Wound-Dresser". Poetry Foundation. Retrieved 14 May 2025.
  256. ↑ Whitman, Walt (1972) [1927]. Mabbott, Thomas Ollive (ed.). The Half-Breed and Other Stories. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0841401662.
  257. ↑ "Biography of Horace Traubel". Walt Whitman Archive.
  258. ↑ Brenda Wineapple described this book "as a kind of daily diary of Whitman's talk. As the younger man [Horace Traubel] explained: 'I have let Whitman alone. I have let him remain the chief figure in his own story. This book is more his book than my book. It talks his words. It reflects his manner. It is the utterance of his faith. That is why I have not fooled with its text. Why I have chosen to leave it in its unpremeditated arrangement of light and shade.' The result is Whitman whole, presented informally and without polish; it reveals the breadth of his interests—from science and literature to petty gossip: 'a human phonograph,' one reviewer called it." Wineapple, Brenda. "'I Have Let Whitman Alone': Horace Traubel's monumental chronicle of Whitman's reflections, ruminations, analyses, and affirmations" Archived ഫെബ്രുവരി 23, 2022 at the Wayback Machine, The New York Review of Books, April 18, 2019. (The quotation following "As the younger man explained" is from With Walt Whitman in Camden (March 28—July 14, 1888), p. viii.)
  259. ↑ The information about volumes 2 through 9 is drawn from Wineapple, Brenda, ed. (2019). Walt Whitman Speaks: His Final Thoughts on Life, Writing, Spirituality, and the Promise of America as told to Horace Traubel, pp. xxii-xxiv, and from Wineapple, Brenda, "'I Have Let Whitman Alone': Horace Traubel's monumental chronicle of Whitman's reflections, ruminations, analyses, and affirmations" Archived ഫെബ്രുവരി 23, 2022 at the Wayback Machine, The New York Review of Books, April 18, 2019.
  260. ↑ Wineapple, Brenda, "'I Have Let Whitman Alone': Horace Traubel's monumental chronicle of Whitman's reflections, ruminations, analyses, and affirmations" Archived ഫെബ്രുവരി 23, 2022 at the Wayback Machine, The New York Review of Books, April 18, 2019. This essay states that it "will appear, in somewhat different form, as the introduction to Walt Whitman Speaks: His Final Thoughts on Life, Writing, Spirituality, and the Promise of America, edited by Brenda Wineapple.'"


"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=വാൾട്ട്_വിറ്റ്മാൻ&oldid=4653422" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്