വട്ടെഴുത്ത്

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search

പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ മലയാളഭാഷയിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ലിപിസമ്പ്രദായമാണ് വട്ടെഴുത്ത്. ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽ നിന്നാണ് ഇത് രൂപം കൊണ്ടത്.പാറയോ ചെമ്പുതകിടോ ചൂഴ്‌ന്നെടുത്ത് (ഉളികൊണ്ട് വെട്ടിയെടുത്ത്) എഴുതുന്നു എന്നു സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു `വെട്ടെഴുത്ത്' എന്നും പറയാറുള്ള ലേഖനസമ്പ്രദായം. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ബ്രാഹ്മിയാണ് ഇതിന്റെ പ്രഭാവം. ഒരു കാലത്ത് വട്ടെഴുത്തിന് തെക്കേ ഇന്ത്യയിലാകമാനം പ്രചാരമുണ്ടായിരുന്നു. തെക്കൻ മലയാണ്മ, തെക്കൻ മലയാളം, നാനംമോനം, മലയാണ്മ, മലയാം തമിഴ്, ചേര-പാണ്ഡ്യ എഴുത്ത്, രായസവടിവ്, ഗജവടിവ് എന്നെല്ലാം ഈ ലിപിക്ക് പേരുണ്ട്. തമിഴ്‌നാട്ടിലും മലനാട്ടിലും വട്ടെഴുത്തു ശാസനങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ട് . പഴയ കൊച്ചി-മലബാർ പ്രദേശത്ത് പ്രചരിച്ചിരുന്ന വട്ടെഴുത്തിന്റെ വകഭേദമാണ് കോലെഴുത്ത്. ലഭ്യമായ ഏറ്റവും പഴയ വട്ടെഴുത്തുരേഖ എട്ടാം ശതകത്തിലെതാണ്.[ഏത്?] വട്ടെഴുത്തിന് 'നാനംമോനം' എന്നും പേരുണ്ട്.

അക്ഷരങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

തമിഴ്-വട്ടെഴുത്തുകളുടെ പരിണാമത്തിലെ പിരിവ്
വട്ടെഴുത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ

വട്ടെഴുത്തിൽ 12 സ്വരാക്ഷരങ്ങളും (അ, ആ, ഇ, ഈ, ഉ, ഊ, എ, ഏ, ഐ, ഒ, ഓ, ഔ -എന്നിവ) 18 വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങളും (ക, ങ, ച, ഞ, ട, ണ,ത, ന, പ, മ, യ, ര, ല, വ, റ, ഴ, ള, ഩ -എന്നിവ[1]) ചേർന്ന് 30 അക്ഷരങ്ങളാണുള്ളത്. ആംഗലേയ ഭാഷയുടേതിനു തത്തുല്യമായി കൂട്ടിയെഴുതുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ഈ അക്ഷരങ്ങൾ എഴുതിയിരുന്നത്. ഒരേ അക്ഷരം രണ്ടുതവണ തുടർച്ചയായി എഴുതിയാണ് കൂട്ടക്ഷരങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുക. കക എന്നെഴുതിയാൽ ക്ക എന്നും തത എന്നെഴുതിയാൽ ത്ത എന്നും വായിക്കണം. കൂടിച്ചേർന്ന അക്ഷരങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക ലിപിയിലില്ലായിരുന്നു. കൂട്ടക്ഷരങ്ങളും ഇരട്ടിപ്പികളും മനോധർമ്മം പോലെ വട്ടെഴുത്തിൽ വായിക്കണമായിരുന്നു.[2]

നാനം മോനം[തിരുത്തുക]

രാജകീയശാസനങ്ങളുടെ തുടക്കത്തിൽ 'ഹരിഃശ്രീ ഗണപതയേ നമഃ', 'സ്വസ്തി ശ്രീ' തുടങ്ങിയ സംസ്കൃത പദങ്ങൾ മാറ്റി അവയ്ക്കു പകരം 'നമോ നാരായണ' എന്നതായിരുന്നു എല്ലാ വട്ടെഴുത്തു ലിഖിതങ്ങളുടെയും ആരംഭത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചു പോന്ന പ്രയോഗം. ആതിലെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങളായ 'ന' കാരവും 'മ' കാരവും ചേർത്താണ് വട്ടെഴുത്തിന് 'നാനംമോനം' എന്നു പേരിട്ടത്.[3] ബുദ്ധമത പ്രാഭവകാലത്ത് കുടിപ്പള്ളിക്കൂടങ്ങളിൽ അക്ഷരമാലയ്ക്കു നാനംമോനം എന്നായിരുന്നു പറഞ്ഞിരുന്നത്. നകാരം, മകാരം എന്ന മലയാളത്തിലെ പ്രയോഗത്തിനുപകരം നാനം, മോനം എന്നരീതിയിലായിരുന്നു അക്ഷങ്ങളെ വ്യവഹരിച്ചിരുന്നത്. നാനം, മോനം, ഇത്തനം, തൂവനം, ചിനം, ഇന്നനം, താനം, ഉമ്മനം എന്നായിരുന്നു അക്ഷരമാല വായിച്ചിരുന്നത്[1]. 'നമൊസ്തു ജിനതെ' എന്ന് ജിനദേവനെ സ്തുതിക്കുന്നതിലെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്നതാണിതെന്നും പറയപ്പെടുന്നു[4]

പുറം കണ്ണികൾ[തിരുത്തുക]


അവലംബങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

  1. 1.0 1.1 എസ്. കെ വസന്തൻ (2005). കേരള സംസ്കാര ചരിത്ര നിഘണ്ടു (വിജ്ഞാനകോശം). 1 (2 ed.). തിരുവനന്തപുരം: കേരള ഭാഷാ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്. p. 46. ISBN 9788176385985. 
  2. "ചാഴൂർ കോവിലക ചെപ്പേട് പുരാവസ്തു വകുപ്പിന്". മലയാള മനോരമ. 21 ഒക്ടോബർ 2014. Archived from the original (പത്രലേഖനം) on 2014-10-22 09:00:41. Retrieved 22 ഒക്ടോബർ 2014.  Check date values in: |archivedate= (help)
  3. ഡി. ദയാനന്ദൻ (2004). "മലയാള ലിപി ഉത്ഭവും വികാസവും" (PDF). ജനപഥം. 36 (11): 4–5. Retrieved 2013 മേയ് 26.  Unknown parameter |month= ignored (help)
  4. പി., ഭാസ്കരനുണ്ണി. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. p. 1058. 


"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=വട്ടെഴുത്ത്&oldid=2913941" എന്ന താളിൽനിന്നു ശേഖരിച്ചത്