ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ മാർപ്പാപ്പ

ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ മാർപ്പാപ്പ (ഇറ്റാലിയൻ നാമം: Leone XIII, ജനനം ജിയോച്ചിനോ വിൻസെൻസോ റാഫേലെ ലുയിഗി പെച്ചി 2 മാർച്ച് 1810-20 ജൂലൈ 1903) 1878 മുതൽ 1903 ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ കത്തോലിക്കാ സഭ തലവനായിരുന്നു. വിശുദ്ധ പത്രോസ്, പിയൂസ് ഒൻപതാമൻ (അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻഗാമിയായ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ) എന്നിവർക്ക് ശേഷം ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം സഭയെ ഭരിച്ച നാലാമത്തെ മാർപ്പാപ്പയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

റോമിനടുത്തുള്ള കാർപിനേറ്റോ റൊമാനോയിൽ ജനിച്ച ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ ബൌദ്ധികതയ്ക്കും ആധുനിക ചിന്തയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ സ്ഥാനം നിർവചിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കും പേരുകേട്ടയാളാണ്. 1891 ലെ തന്റെ എൻസൈക്ലിക്കൽ റേരും നൊവാറത്തിൽ, ലിയോ മാർപ്പാപ്പ, നിരീശ്വരവാദ സോഷ്യലിസത്തെയും ലൈസ്-ഫെയർ മുതലാളിത്തത്തെയും എതിർത്ത്, സ്വത്തിനും സ്വതന്ത്ര സംരംഭത്തിനുമുള്ള അവകാശങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ന്യായമായ വേതനം, സുരക്ഷിതമായ തൊഴിൽ സാഹചര്യങ്ങൾ, ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ രൂപീകരണം എന്നിവയ്ക്കുള്ള തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി. ആ ചാക്രികലേഖനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം "സാമൂഹത്തിന്റെ മാർപ്പാപ്പ" എന്നും "തൊഴിലാളികളുടെ മാർപ്പാപ്പയ" എന്നും അറിയപ്പെടുകയും കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ സാമൂഹിക ഉപദേശങ്ങളിൽ ആധുനിക ചിന്തയ്ക്ക് അടിത്തറ പാകുകയും തന്റെ പിൻഗാമികളെ സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ മാരിയോളജി സ്വാധീനിക്കുകയും ജപമാലയുടെയും വെന്തിങ്ങയുടെയും(scapular) ഉപയോഗവും പ്രാർത്ഥനയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഉടൻ തന്നെ, ഹിപ്പോയിലെ അഗസ്റ്റിൻ, തോമസ് അക്വിനാസ് എന്നിവരുടെ ദൈവശാസ്ത്ര സംവിധാനമായ തോമിസത്തെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക രാഷ്ട്രീയ, ദൈവശാസ്ത്ര, ദാർശനിക അടിത്തറയാക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു. തൽഫലമായി, 1879-ൽ അദ്ദേഹം എഡിഷ്യോ ലിയോണിന(Editio Leonina) സ്പോൺസർ ചെയ്തു.

രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ഇടയപ്രവർത്തനം സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പുനൽകുന്ന, എപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്ന ദൈവികമായ വാഹനമെന്ന നിലയിലും മനുഷ്യന്റെ അവകാശങ്ങളും അന്തസ്സും നിലനിർത്തുന്നതിലും സഭയുടെ സുപ്രധാന ദൌത്യം കൂടിയാണെന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. ജപമാലയിൽ അദ്ദേഹം പതിനൊന്ന് പേപ്പൽ വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ പുറത്തിറക്കി, ഇതുമുലം അദ്ദേഹത്തിന് "ജപമാല മാർപ്പാപ്പാപ്പ" എന്ന പദവി നേടിക്കൊടുത്തു. രണ്ട് പുതിയ മരിയൻ സ്കാപുലാറുകൾക്കും അദ്ദേഹം അംഗീകാരം നൽകി. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്റ്റീഫൻ രണ്ടാമന് ശേഷം 1870-ഓടെ പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ട പാപ്പൽ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ മേൽ ഒരിക്കലും ഒരു നിയന്ത്രണവും പുലർത്താത്ത ആദ്യത്തെ മാർപ്പാപ്പയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഇക്കാരണത്താൽ തന്നെ, ആ നഷ്ടവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനും പോപ്പും ഇറ്റാലിയൻ സർക്കാരും തമ്മിലുള്ള നിലവിലുള്ള പ്രശ്നം കൈകാര്യം ചെയ്യാനും അദ്ദേഹം വിവിധ നയങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു.1903ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം വത്തിക്കാൻ ഗ്രോട്ടോസിൽ അദ്ദേഹത്തെ സംസ്കരിച്ചു. 1924ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൌതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ സെന്റ് ജോൺ ലാറ്ററനിലെ ആർച്ച്ബാസിലിക്കയിലേക്ക് മാറ്റി.