ലിയോപോൾഡ് മാൻഡിക്
Leopold Mandić | |
|---|---|
 | |
| ജനനം | 12 മേയ് 1866 Herceg Novi, Kingdom of Dalmatia, Austrian Empire |
| മരണം | 30 ജൂലൈ 1942 (76 വയസ്സ്) Padua, Kingdom of Italy |
| വണങ്ങുന്നത് | Roman Catholic Church |
| വാഴ്ത്തപ്പെട്ടത് | 2 May 1976, Saint Peter's Basilica by Pope Paul VI |
| നാമകരണം | 16 October 1983, Saint Peter's Basilica by Pope John Paul II |
| പ്രധാന തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രം | Shrine of Saint Leopold Mandić, Padua, Italy; see Patronate |
| ഓർമ്മത്തിരുന്നാൾ | 12 May (30 July in Roman martyrology) |
| മദ്ധ്യസ്ഥം | Cancer sufferers[1] |
ലിയോപോൾഡ് ബൊഗ്ഡാൻ മാൻഡിക് [മാൻഡിച്ച്], OFMCap (ലിയോപോൾഡ ഓഫ് കാസ്റ്റെൽനോവോ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു, ഇറ്റാലിയൻഃ ലിയോപോൾഡോ ഡാ കാസ്റ്റെൻനോവോ 12 മെയ് 1866-30 ജൂലൈ 1942) ഒരു ക്രൊയേഷ്യൻ കപ്പൂച്ചിൻ സന്യാസിയും കത്തോലിക്കാ പുരോഹിതനുമായിരുന്നു, സംസാരത്തെയും ആകാരത്തേയും ബാധിക്കുന്ന വൈകല്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ചിരുന്നു.[2] വൈകല്യങ്ങൾക്കിടയിലും അദ്ദേഹം വളരെയധികം ആത്മീയ ശക്തി വികസിപ്പിക്കുകയും പലപ്പോഴും കുമ്പസാര ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി മണിക്കൂറുകൾ ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഒരു കുമ്പസാരക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ തന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ അങ്ങേയറ്റം ജനപ്രിയനാവുകയും ചെയ്തു.
കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിൽ ഒരു മിഷനറിയാകാൻ മാൻഡിക്ക് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, ജീവിതകാലത്തിൻെറ ഏറിയപങ്കും ഇറ്റലിയിൽ ചെലവഴിച്ചു, 1906 മുതൽ മരണം വരെ അദ്ദേഹം പാദുവയിൽ താമസിച്ചു. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത് , തന്റെ ക്രൊയേഷ്യൻ പൌരത്വം ഉപേക്ഷിയ്ക്കാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തതിനാൽ അദ്ദേഹം ഒരു വർഷം ഇറ്റലിയിൽ ജയിലിൽ ചെലവഴിച്ചു.[2][3] കത്തോലിക്കാ, ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളികളെ വീണ്ടും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഓറിയന്റിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം നിരന്തരം സ്വപ്നം കണ്ടു.[4] കുമ്പസാരത്തിന്റെ അപ്പസ്തോലൻ എന്നും ഐക്യത്തിന്റെ അപ്പസ്തോലന് എന്നും അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടു.[3]
ജീവിതം.
[തിരുത്തുക]ആദ്യകാല ജീവിതം
[തിരുത്തുക]അന്ന് ഓസ്ട്രിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും ഇന്ന് മോണ്ടിനെഗ്രോ ഭാഗമായ കോട്ടോർ ഉൾക്കടലിലെ തീരദേശ പട്ടണമായ ഹെർസെഗ് നോവിയിൽ ബൊഗ്ഡാൻ ഇവാൻ മാൻഡിക് എന്ന പേരിലാണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചത്. സ്പ്ലിറ്റിയിൽ നിന്ന് 28 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ഒമിസ് നഗരത്തിന്റെ ഉൾപ്രദേശത്തുള്ള സകുകാക് സ്വദേശികളായ അഡ്രിയാറ്റിക് മത്സ്യബന്ധന കപ്പലിന്റെ ഉടമയായ ഡ്രാഗിക്ക സാരെവിക്കിന്റെയും പീറ്റർ അന്റുൻ മാൻഡിക്കിന്റെയും പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കുട്ടിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.[3] ബൊഗ്ഡാന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ഭക്തരായ കത്തോലിക്കരായിരുന്നു പിതാവ് ചെറിയ ബൊഗ്ഡാനെ എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്ക് പള്ളിയിലേക്ക് അനുഗമിക്കുമായിരുന്നു, താൻ ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയ്ക്ക് അമ്മയോട് പൂർണ്ണമായും കടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുന്നു എന്നദ്ദേഹം ഓർമിയ്ക്കുന്നു [4][3]
ബോസ്നിയ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബം അവിടെ നിന്ന് ഡാൽമേഷ്യ പിന്നീട് കോട്ടോർ ഉൾക്കടലിലേക്കും താമസമാക്കി.
കപ്പൂച്ചിൻ സന്യാസിമാരുടെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മീയ സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം വളർന്നത്. ഈ സമൂഹം വെനീസ് പ്രവിശ്യയിലായിരുന്നു ആസ്ഥാനം, കൂടാതെ രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവരുടെ പട്ടണത്തിൽ സേവനം ചെയ്തുവരികയും ചെയ്തു. ഈ സേവനത്തിന്റെ തുടക്കം, ആ പ്രദേശം വെനീസിന്റെ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഭരണത്തിലായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.
ശാരീരികമായി ദുർബലനും രൂപഭംഗിയില്ലാത്തവനുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം വെറും 1.35 മീറ്റർ (4 അടി 5 ഇഞ്ച്) ഉയരമത്രേ വളർന്നു. നടക്കുന്നതിൽ അല്പം അസൗകര്യമുണ്ടായിരുന്നുവും, കൂടാതെ അദ്ദേഹത്തിന് തട്ടിത്തെറിച്ചുപറയുന്ന സ്വഭാവവും വയറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അസുഖങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, സന്യാസജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ദൈവവിളി അദ്ദേഹം ആഴത്തിൽ അനുഭവിച്ചു.
1882 നവംബർ മാസത്തിൽ, 16 വയസ്സായപ്പോൾ, കാപ്പുചിൻ വെനീഷ്യൻ പ്രവിശ്യയുടെ മൈനർ സെമിനാരിയിൽ പ്രവേശിക്കാനായി അദ്ദേഹം ഉദിനെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ബസ്സാനോ ഡെൽ ഗ്രാപ്പയിലെ ഫ്രയർമാരുടെ നവീഷ്യേറ്റ് കേന്ദ്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചു. അവിടെ അദ്ദേഹം കാപ്പുചിൻ സന്യാസവസ്ത്രം ധരിക്കുകയും “ലിയോപ്പോൾഡ്” എന്ന സന്യാസനാമം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
1885 മെയ് 3-ന് അദ്ദേഹം ആദ്യമായി സന്യാസവ്രതങ്ങൾ ചെയ്തു. അതിനു ശേഷം പരിശുദ്ധ പുരോഹിതവൃത്തിയിലേക്ക് തയ്യാറാകുന്നതിനായി അദ്ദേഹത്തെ പദുവയും വെനീസ്യും ഉള്ള കാപ്പുചിൻ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് പഠനത്തിനായി അയച്ചു.
അവസാനം, 1888 ഒക്ടോബർ 28-ന് പദുവയിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥിരവ്രതങ്ങൾ (Perpetual Vows) ഔദ്യോഗികമായി സ്വീകരിച്ചു.
പൗരോഹിത്യം
[തിരുത്തുക]1890 സെപ്റ്റംബർ 20-ന് വെനീസിലെ സാന്താ മരിയ ഡെല്ലാ സലൂട്ട് ബസിലിക്ക 24-ാം വയസ്സിൽ വെനീസിലെ പാത്രിയർക്കീസായ കർദിനാൾ ഡൊമെനിക്കോ അഗോസ്റ്റിനി മാൻഡിക്കിനെ പൗരോഹിത്യത്തിലേക്ക് അഭിഷേകം ചെയ്തു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുരോഹിതാഭിഷേകത്തിന് ശേഷം, വെനീസ് പ്രദേശത്തും ക്രൊയേഷ്യയിലുമുള്ള വിവിധ കാപ്പുചിൻ ആശ്രമങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ സേവനത്തിനായി അയച്ചു. പൊതുജനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ പ്രസംഗിക്കാൻ വേണ്ടത്ര ശബ്ദം ഉയർത്തി സംസാരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിയിരുന്ന വിവിധ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളിൽ, അദ്ദേഹത്തിന് ശേഷം വന്ന സെമിനാരിക്കാരെ പഠിപ്പിക്കൽ ഉൾപ്പെടുന്നതായിരുന്നു. കൂടാതെ ആശ്രമത്തിലെ ദൈനംദിന ഗൃഹകാര്യങ്ങളും—ഉദാഹരണത്തിന് വാതിൽ കാവൽക്കാരന്റെ (പോർട്ടർ) സേവനവും—അദ്ദേഹം നിർവഹിച്ചു.
എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിയ എല്ലാ നിയമനങ്ങളിലും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പ്രധാന ചുമതല പള്ളിയിൽ വിശ്വാസികളുടെ പാപസമ്മതം കേൾക്കുന്ന കുമ്പസാരക്കാരനെന്ന സേവനമായിരുന്നു.
ഈ സേവനം 1906 വരെ തുടർന്നു. ആ വർഷം അദ്ദേഹത്തെ സാന്ത ക്രോച്ചെ ആശ്രമത്തിലേക്ക്, പദുവയിൽ, നിയമിച്ചു. അവിടെയായിരുന്നു അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ശേഷിച്ച കാലം മുഴുവൻ ചെലവഴിച്ചത്.
മരണം.
[തിരുത്തുക]അന്നനാളത്തിലെ അർബുദം മൂലം അദ്ദേഹം ഏറെ കാലം കഷ്ടപ്പെട്ടു; അതാണ് ഒടുവിൽ 76-ആം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് കാരണമായത്.
1942 ജൂലൈ 30-ന്, വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കായി തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനിടെ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് നിലത്തേക്ക് വീണു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ അവസാന ശുശ്രൂഷകൾ (Last Rites) നൽകി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശയ്യക്കരികിൽ കൂടിച്ചേർന്നിരുന്ന സന്യാസിമാർ Salve Regina എന്ന ഭക്തിഗാനം ആലപിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ “ഓ കരുണാമയിയേ, ഓ സ്നേഹമയിയേ, ഓ മധുരമായ കന്യകാമറിയമേ” എന്ന വരികൾ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അദ്ദേഹം സമാധാനത്തോടെ അന്തരിച്ചത്.
വണക്കം
[തിരുത്തുക]രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തെ ബോംബാക്രമണത്തിന്റെ ഫലമായി പാദുവയിലെ അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്ന പള്ളിയും ആശ്രമത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗവും നശിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറിയ മുറിയും കുമ്പസാരമുറിയും യാതൊരു കേടുപാടും കൂടാതെ നിലനിന്നു.
ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് മുമ്പേ തന്നെ അദ്ദേഹം പ്രവചിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു:
“പള്ളിയും ആശ്രമവും ബോംബാക്രമണത്തിൽ തകർന്നുപോകും; എന്നാൽ ഈ ചെറിയ മുറി തകർന്നുപോകില്ല. ഇവിടെ ദൈവം അനേകം ആളുകൾക്ക് അളവറ്റ കരുണ കാഴ്ചവെച്ചിട്ടുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ നന്മയുടെ സ്മാരകമായി ഇത് നിലനിൽക്കണം.”
പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുമ്പസാരമുറി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ലിയോപോൾഡ് മാൻഡിക്കിന്റെ വിശുദ്ധ മന്ദിരം നിർമ്മിച്ചു.
Pope Paul VI 1976 മേയ് 2-ന് അദ്ദേഹത്തെ ധന്യനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു (Beatification). പിന്നീട് Pope John Paul II 1983 ഒക്ടോബർ 16-ന് മെത്രാന്മാരുടെ സിനഡിന്റെ പൊതുസമ്മേളനത്തിനിടെ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു (Canonization).
ഇന്നും അദ്ദേഹം “ഐക്യത്തിന്റെ അപ്പസ്തോലൻ” (Apostle of Unity) എന്ന പേരിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
ജൂബിലി വർഷം
[തിരുത്തുക]Pope Francis ന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുശരീരാവശിഷ്ടങ്ങൾ 2015–2016 കാലഘട്ടത്തിലെ അസാധാരണ കരുണാ ജൂബിലി വർഷം (Extraordinary Jubilee of Mercy) ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി റോമിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു, വിശ്വാസികൾക്ക് വണങ്ങുന്നതിനായി പ്രദർശിപ്പിച്ചു.
അദ്ദേഹവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹ കാപ്പുചിൻ സന്യാസിയായ Pio of Pietrelcinaയും വിശുദ്ധ കുമ്പസാരക്കാരായി (Saint-Confessors) നിയമിക്കപ്പെട്ടു. വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ കുമ്പസാരത്തിലൂടെ സമ്മതിച്ച് ദൈവത്തോടും സഭയോടും ഐക്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ പ്രചോദനമാകുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.
അവരുടെ തിരുശരീരങ്ങൾ ആദ്യം കാപ്പുചിൻ സന്യാസിമാർ സംരക്ഷിക്കുന്ന Basilica of Saint Lawrence outside the Wallsയിൽ വിശ്വാസികളുടെ വണക്കത്തിനായി വെച്ചു. പിന്നീട് അവയെ St. Peter's Basilicaയിൽ പൊതുവണക്കത്തിനായി കൊണ്ടുവന്നു.
- ↑ "St. Leopold Mandić, patron of those suffering from cancer". www.ofmcap.org. Order of Friars Minor Capuchin. 23 November 2018. Archived from the original on 2025-04-27. Retrieved Aug 29, 2019.
- 1 2 "Veliki svetac i rodoljub, Bogdan Leopold Mandić" [Great saint and patriot, Bogdan Leopold Mandić]. hkv.hr (in Croatian). Croatian Cultural Committee (HKV). 23 August 2010. Retrieved 11 May 2013.
Tijekom Drugog svjetskog rata proveo je godinu dana u talijanskom zatvoru ne želeći poreći svoju hrvatsku nacionalnost.
{{cite web}}: CS1 maint: unrecognized language (link) - 1 2 3 4 "St. Leopold Mandic, OFMCap". beafriar.com. The Capuchin Franciscans. Archived from the original on 2 February 2007.
- 1 2 "Biografije svetaca: 12.05. Leopold Bogdan Mandić" [Biographies of the saints: 12th May Lepopld Bogdan Mandić]. zupa-vela-luka.hr (in ക്രൊയേഷ്യൻ). St. Joesph Parish, Vela Luka. 12 May 2007. Archived from the original on 13 July 2007.