പാകിസ്താൻ പ്രഖ്യാപനം

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
(പാക്കിസ്ഥാൻ പ്രഖ്യാപനം എന്ന താളിൽ നിന്നും തിരിച്ചുവിട്ടതു പ്രകാരം)
Jump to navigation Jump to search

ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി 1933 ജനുവരി 28 ന് എഴുതിയ ലഘുലേഖയാണ് പാകിസ്താൻ പ്രഖ്യാപനം. ഇപ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇല്ല; നമ്മൾ എന്നേയ്ക്കും ജീവിക്കുകയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിൽ [1][2][3][4][5][6][7][8] പാൿസ്ഥാൻ എന്ന പദം ("i" എന്ന അക്ഷരമില്ലാതെ ) ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കുകയും 1932 ലെ മൂന്നാം വട്ടമേശ സമ്മേളനത്തിന്റെ പ്രതിനിധികൾക്കിടയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.[9] 1933 ൽ ലണ്ടനിൽ നടന്നമൂന്നാം വട്ടമേശ സമ്മേളനത്തിലേക്ക് ബ്രിട്ടീഷ്, ഇന്ത്യൻ പ്രതിനിധികൾക്ക് വിതരണം ചെയ്യാനാണ് ലഘുലേഖ തയ്യാറാക്കിയത്.[10] 1933 ജനുവരി 28 ന് ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി മാത്രം ഒപ്പിട്ട ഒരു കത്തിലൂടെയാണ് ഇത് അഭിസംബോധന ചെയ്തത്. അതിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: [9]

പഞ്ചാബ്, നോർത്ത് വെസ്റ്റ് ഫ്രോണ്ടിയർ (അഫ്ഗാൻ) പ്രവിശ്യ, ഗുജറാത്ത്, കശ്മീർ, സിന്ധ്, ബലൂചിസ്ഥാൻ എന്നീ അഞ്ച് വടക്കൻ യൂണിറ്റുകളിൽ താമസിക്കുന്ന പാൿസ്താനിലെ മുപ്പത് ദശലക്ഷം മുസ്‌ലിംകൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു അഭ്യർത്ഥനയുമായിട്ടാണ് ഞാൻ വരുന്നത്. മതപരവും സാമൂഹികവും ചരിത്രപരവുമായ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഫെഡറൽ ഭരണഘടനയോടെ, പാകിസ്താന് നൽകിയ ധനസഹായത്തിലൂടെ ഇന്ത്യയിലെ മറ്റ് നിവാസികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അവരുടെ ദേശീയ പദവി അംഗീകരിക്കണമെന്ന അവരുടെ ആവശ്യം ഇത് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ഇപ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും; നാം എന്നേക്കും ജീവിക്കണോ നശിക്കണോ?[തിരുത്തുക]

പ്രസിദ്ധമായ ഈ വാക്യത്തോടെയാണ് ലഘുലേഖ ആരംഭിച്ചത്:[11]

At this solemn hour in the history of India, when British and Indian statesmen are laying the foundations of a Federal Constitution for that land, we address this appeal to you, in the name of our common heritage, on behalf of our thirty million Muslim brethren who live in PAKSTAN—by which we mean the five Northern units of India, Viz: Punjab, North-West Frontier Province (Afghan Province), Kashmir, Sindh and Baluchistan.

ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഈ ഗംഭീരമായ മണിക്കൂറിൽ, ബ്രിട്ടീഷ്, ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞർ ആ രാജ്യത്തിന് ഒരു ഫെഡറൽ ഭരണഘടനയുടെ അടിത്തറ പാകുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ പൊതു പൈതൃകത്തിന്റെ പേരിൽ, ഞങ്ങളുടെ മുപ്പത് ദശലക്ഷം മുസ്‌ലിം സഹോദരന്മാർക്കുവേണ്ടി ഞങ്ങൾ ഈ അഭ്യർത്ഥനയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു. അവർ പക്സ്താനിൽ താമസിക്കുന്നു - ഇന്ത്യയിലെ അഞ്ച് വടക്കൻ യൂണിറ്റുകൾ, അതായത് പഞ്ചാബ്, നോർത്ത് വെസ്റ്റ് ഫ്രോണ്ടിയർ (അഫ്ഗാൻ) പ്രവിശ്യ, ഗുജറാത്ത്, കശ്മീർ, സിന്ധ്, ബലൂചിസ്ഥാൻ (Viz: Punjab, North-West Frontier Province (Afghan Province), Kashmir, Sindh and Baluchistan) ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലിയുടെ ലഘുലേഖയിൽ 'നിർദ്ദിഷ്ട' പാക്സ്ഥാനിലെ മുസ്‌ലിംകളെ 'രാഷ്ട്രം' എന്ന നിലയിൽ വ്യക്തവും സംക്ഷിപ്തവുമായ വിവരണമുണ്ടായിരുന്നു, ഇത് പിന്നീട് അഖിലേന്ത്യാ മുസ്‌ലിം ലീഗിന്റെ ദ്വിരാഷ്ട്ര സിദ്ധാന്തത്തിന് അടിത്തറയായി:

Our religion and culture, our history and tradition, our social code and economic system, our laws of inheritance, succession and marriage are fundamentally different from those of most peoples living in the rest of India. The ideals which move our people to make the highest sacrifices are essentially different from those which inspire the Hindus to do the same. These differences are not confined to broad, basic principles. Far from it. They extend to the minutest details of our lives. We do not inter-dine; we do not inter-marry. Our national customs and calendars, even our diet and dress are different.|author=Choudhry Rahmat Ali in January 1933[12]

ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും റൗണ്ട് ടേബിൾ കോൺഫറൻസുകളുടെ പ്രതിനിധികൾ ഒരു അഖിലേന്ത്യാ ഫെഡറേഷന്റെ തത്ത്വം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് 'ഒഴികഴിവില്ലാത്ത മണ്ടത്തരവും അവിശ്വസനീയമായ വിശ്വാസവഞ്ചനയും' നടത്തിയെന്ന് ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി വിശ്വസിച്ചു. വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ യൂണിറ്റുകളിലെ 30 ദശലക്ഷം മുസ്‌ലിംകളുടെ ദേശീയ പദവി അംഗീകരിക്കണമെന്നും അവർക്ക് പ്രത്യേക ഫെഡറൽ ഭരണഘടന അനുവദിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.[12] പ്രൊഫസർ കെ കെ അസീസ് എഴുതുന്നു [13]: “റഹ്മത്ത് അലി മാത്രമാണ് ഈ പ്രഖ്യാപനം തയ്യാറാക്കിയത്[14]. ഈ ലഘുലേഖയിൽ പാക്സ്ഥാൻ (Pakstan) എന്ന പദം ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചു. അതിനെ "പ്രതിനിധി" ആക്കുന്നതിന്, തന്നോടൊപ്പം ഒപ്പിടുന്ന ആളുകളെ അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷ് സർവ്വകലാശാലകളിലെ യുവ ബുദ്ധിജീവികളോടുള്ള 'ഇന്ത്യനിസത്തിന്റെ' ഉറച്ച പിടിയിലായ ഈ പ്രയാസകരമായ തിരയൽ ലണ്ടനിൽ മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാരെ കണ്ടെത്താൻ ഒരു മാസത്തിലധികം സമയമെടുത്തു[15].


ലഘുലേഖ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിനുശേഷം, അതിൽ "പാക്സ്ഥാൻ" (Pakstan) എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചതിനെ ഹിന്ദു പത്രങ്ങൾ നിശിതമായി വിമർശിച്ചു[16] . അങ്ങനെ ഈ വാക്ക് ചർച്ചാവിഷയമായി. ഉച്ചാരണം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനായി ഒരു "ഐ" ചേർത്തതോടെ പാകിസ്താന്റെ പേര് ജനപ്രീതി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും പാകിസ്താൻ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും 1947 ൽ പാകിസ്താനെ ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.[17] പിൽക്കാല ലഘുലേഖകളിൽ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ബംഗിസ്ഥാൻ, ഉസ്മാനിസ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ നിരവധി മുസ്‌ലിം രാഷ്ട്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി നിർദ്ദേശിച്ചു. കിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിലെ കിഴക്കൻ ബംഗാളിലെയും ആസാമിലെയും മുൻ മുസ്‌ലിം പ്രവിശ്യകൾ ബംഗാളി, ആസാമി, ബിഹാരി സംസാരിക്കുന്ന മുസ്‌ലിംകൾക്കുള്ള സ്വതന്ത്ര മുസ്‌ലിം രാഷ്ട്രമായി മാറണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു. ഹൈദരാബാദ് നാട്ടുരാജ്യമായ ഉസ്മാനിസ്ഥാൻ എന്ന ഇസ്ലാമിക രാജവാഴ്ചയായി മാറണമെന്നും അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചു.[18][19].

1947 ജൂൺ 3 ന് മുസ്ലീം ലീഗ് ബ്രിട്ടീഷ് വിഭജന പദ്ധതി അംഗീകരിച്ചതന് ആറ് ദിവസത്തിന് ശേഷം "ദി ഗ്രേറ്റ് ബെട്രയൽ" ("The Great Betrayal") എന്ന പേരിൽ ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി ഒരു പ്രസ്താവന ഇറക്കി. ബ്രിട്ടീഷ് പദ്ധതി നിരസിക്കണമെന്നും തന്റെ പാകിസ്താൻ പദ്ധതി അംഗീകരിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു. 1933 ലെ തന്റെ ലഘുലേഖയിൽ ഇപ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും ഇല്ല എന്നതിനേക്കാൾ വിസ്തൃതി കുറഞ്ഞ ഒരു പാകിസ്താനിൽ അദ്ദേഹം അതൃപ്തനായിരുന്നു.[20] ഒരു 'ചെറിയ പാകിസ്താനെ' സ്വീകരിച്ചതിന് ജിന്നയെ അദ്ദേഹം അപലപിച്ചു,[20] അദ്ദേഹത്തെ "ക്വിസ്ലിംഗ്-ഇ-ആസാം" എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു.[21][note 1] In the end the British plan was accepted, and Ali's was rejected.[22] അവസാനം ബ്രിട്ടീഷ് പദ്ധതി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു, അലിയുടെ പദ്ധതി നിരസിക്കപ്പെട്ടു. പാകിസ്താന്റെ സൃഷ്ടിയോട് അലി അന്നുമുതൽ അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു.[20] കേംബ്രിഡ്ജ് സർവകലാശാലയിലെ റഹ്മത്ത് അലിയുടെ സമകാലികനായ മിയാൻ അബ്ദുൽ ഹഖ് പ്രസ്താവിച്ചത്, 1935 ന് ശേഷം, "പ്രധാന നാസി കൃതികളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിന്റെ ഫലമായി റഹ്മത്ത് അലിയുടെ മാനസിക മേക്കപ്പ് മാറി, അതിൽ പല ഭാഗങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു"എന്നാണ്.[23]

രചയിതാവ്[തിരുത്തുക]

പ്രധാന ലേഖനം: Chaudhary Rahmat Ali

ഈ പ്രസിദ്ധമായ ലഘുലേഖയുടെ രചയിതാവ് ചൗധരി റഹ്മത്ത് അലി (16 നവംബർ 1897 - ഫെബ്രുവരി 3, 1951), പഞ്ചാബിൽ നിന്നുള്ള ഒരു മുസ്ലീം ദേശീയവാദിയും പാകിസ്താൻ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ ആദ്യകാല വക്താക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ പ്രസിഡൻസികളിൽ നിന്നും പ്രവിശ്യകളിൽ നിന്നും ഒരു പ്രത്യേക മുസ്‌ലിം മാതൃരാജ്യത്തിന് "പാകിസ്താൻ" എന്ന പേര് സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ ബഹുമതി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്.[17] 1933 ൽ പാകിസ്താൻ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചതിനുശേഷം ഒരു മിഷനറി തീക്ഷ്ണതയോടെ അദ്ദേഹം പ്രചരണം നടത്തി. പിന്നീട് തന്റെ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനായി പാകിസ്താൻ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനവും അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു.[24] ഒരു രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകനും ആദർശവാദിയുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം 1947 ൽ ഒരു ചെറിയ പാകിസ്താനെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചു [25].[26] 1947 ൽ പാകിസ്താൻ വിഭജനത്തിനും സൃഷ്ടിക്കും ശേഷം അലി ലാഹോറിലേക്ക് മടങ്ങി, രാജ്യത്ത് തുടരാൻ പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നെങ്കിലും അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി ലിയാഖത്ത് അലി ഖാൻ അദ്ദേഹത്തെ പാകിസ്താനിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാധനങ്ങൾ കണ്ടുകെട്ടി, 1948 ഒക്ടോബറിൽ അദ്ദേഹം വെറുംകൈയോടെ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് പോയി.[27] 1951 ഫെബ്രുവരി 3 ന് കേംബ്രിഡ്ജിൽ വച്ച് അലി അന്തരിച്ചു. തെൽമ ഫ്രോസ്റ്റ് പറയുന്നതനുസരിച്ച്, മരണസമയത്ത് അദ്ദേഹം നിരാലംബനും ഏകാന്തനുമായിരുന്നു.[28] കേംബ്രിഡ്ജിലെ ഇമ്മാനുവൽ കോളേജിലെ മാസ്റ്റർ എഡ്വേർഡ് വെൽബൺ, ശവസംസ്കാരച്ചെലവുകൾ കോളേജ് വഹിക്കുമെന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു. ഫെബ്രുവരി 20 ന് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ കേംബ്രിഡ്ജിലെ കേംബ്രിഡ്ജ് സിറ്റി സെമിത്തേരിയിൽ അദ്ദേഹത്തെ സംസ്കരിച്ചു.[29] ലണ്ടൻ ഓഫീസും പാകിസ്താനിലെ ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളും തമ്മിലുള്ള “നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന കത്തിടപാടുകൾ” പ്രകാരം, 1953 നവംബറിൽ ശവസംസ്കാര ചെലവുകളും മറ്റ് മെഡിക്കൽ ചെലവുകളും പാകിസ്താൻ ഹൈക്കമ്മീഷണർ തിരിച്ചടച്ചു.[30]

കുറിപ്പുകൾ[തിരുത്തുക]

  1. The branding of Jinnah is found in Ali's 1947 pamphlet titled The Greatest Betrayal, the Millat’s Martyrdom & The Muslim’s Duty. "Quisling" is an allusion to Vidkun Quisling, a Norwegian leader who ran a puppet regime under Nazis.[21]

അവലംബങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

  1. Pakistan, the enigma of political development, by Lawrence Ziring, p. 67
  2. Iqbal, an illustrated biography Khurram Ali Shafique, p.131
  3. India-Pakistan in war & peace, Jyotindra Nath Dixit p. 10
  4. The Great Divide: Muslim Separatism and Partition By S.C. Bhatt, p. 70
  5. Historiography of India's Partition: An Analysis of Imperialist Writings By Viśva Mohana Pāndeya p.15
  6. Governments and politics of South Asia J. C. Johari, p. 208
  7. Creating New States: Theory and Practice of Secession By Aleksandar Pavković, Peter Radan p.103
  8. A history of Pakistan: past and present Muḥammad ʻAbdulʻaziz, p. 162
  9. 9.0 9.1 Aziz (1987), പുറം. 89.
  10. Kamran (2017), പുറങ്ങൾ. 49–50.
  11. "Now or Never; Are We to Live or Perish Forever?" Archived 19 April 2011 at the Wayback Machine.
  12. 12.0 12.1 Kamran (2015), പുറങ്ങൾ. 99–100.
  13. Aziz (1987), പുറം. 85.
  14. "Now or Never; Are We to Live or Perish Forever?" Archived 19 April 2011 at the Wayback Machine.
  15. Sajid, Syed Afsar (12 December 2007). "An adroit translation". Pakistan Today. മൂലതാളിൽ നിന്നും 8 September 2019-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 8 September 2019.
  16. Aziz (1987), പുറം. 92.
  17. 17.0 17.1 Aziz (1987), പുറങ്ങൾ. 472–487
  18. Jalal, Self and Sovereignty (2002), പുറങ്ങൾ. 392–393.
  19. Ali, Choudhary Rahmat. "India: The Continent of DINIA or The Country of DOOM?". മൂലതാളിൽ നിന്നും 6 March 2012-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്.
  20. 20.0 20.1 20.2 Aziz (1987), പുറം. 469.
  21. 21.0 21.1 Kamran (2015), പുറം. 82.
  22. Cohen, Stephen P. (21 September 2004). The Idea of Pakistan (ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്). Brookings Institution Press. p. 52. ISBN 0815797613.
  23. Ikram, S.M. (1995), Indian Muslims and Partition of India, Atlantic Publishers & Dist, pp. 177–178, ISBN 978-81-7156-374-6
  24. Aziz (1987), പുറം. 109.
  25. Aziz 1987, pp. 319–338
  26. Aziz (1987), പുറം. 330.
  27. Aziz (1987), പുറങ്ങൾ. 303, 316.
  28. Kamran (2017), പുറങ്ങൾ. 87–88.
  29. Aziz (1987), പുറങ്ങൾ. 340–345.
  30. Emmanuel College Cambridge Archives

ഉറവിടങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

പുറംകണ്ണികൾ[തിരുത്തുക]

"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=പാകിസ്താൻ_പ്രഖ്യാപനം&oldid=3258290" എന്ന താളിൽനിന്ന് ശേഖരിച്ചത്