നാഷണൽ ചലഞ്ചസ് ഓഫ് എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ്

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search

എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് ബാധിച്ച ആളുകൾ ശരിയായ പോഷകാഹാരം നിലനിർത്തുന്നതിൽ കൂടുതൽ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നു. വൈദ്യചികിത്സയിലെ സംഭവവികാസങ്ങൾക്കിടയിലും, ഈ അവസ്ഥ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ പോഷകാഹാരം ഒരു പ്രധാന ഘടകമായി തുടരുന്നു. എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് ബാധിച്ചവർ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ വൈറൽ അണുബാധയുടെ ഫലമോ എച്ച്ഐവി വിരുദ്ധ തെറാപ്പിയുടെ (HAART) ഫലമോ ആകാം.[1]

ശരീരം പോഷകങ്ങളെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനെ ബാധിച്ചേക്കാവുന്ന HAART ൽ നിന്നുള്ള ചില പാർശ്വഫലങ്ങളിൽ ക്ഷീണം, ഓക്കാനം, വിശപ്പ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. ആരോഗ്യകരമായ രോഗപ്രതിരോധ ശേഷിയുള്ളവരിൽ സാധാരണഗതിയിൽ രോഗമുണ്ടാക്കാത്ത അവസരവാദ അണുബാധകളോട് പൊരുതുന്ന രോഗപ്രതിരോധ ശേഷി കാരണം എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് ബാധിച്ചവരുടെ പോഷക ആവശ്യങ്ങൾ കൂടുതലാണ്.[2]എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് ബാധിച്ച ആളുകൾക്ക് നല്ല ആരോഗ്യവും ജീവിത നിലവാരവും നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള പ്രധാന ഘടകമാണ് ശരിയായ പോഷകാഹാരത്തോടൊപ്പം മരുന്നും.

എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ്, പോഷക ആവശ്യങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

ഊർജ്ജ ആവശ്യകതകൾ[തിരുത്തുക]

ഊർജ്ജ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് കലോറി ഉപഭോഗം നിരീക്ഷിക്കുന്നത് പ്രധാനമാണ്. എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് ബാധിച്ചവർക്ക്, ശരീരഭാരം നിലനിർത്തുന്നതിന് ഊർജ്ജ ആവശ്യകതകൾ പലപ്പോഴും വർദ്ധിക്കുന്നു.[3]സെന്റർസ് ഫോർ ഡിസീസ് കൺട്രോൾ ആൻഡ് പ്രിവൻഷൻ (സിഡിസി) പരിഷ്കരിച്ച ഒരു വർഗ്ഗീകരണ സംവിധാനം എച്ച് ഐ വി അണുബാധയെ 3 ക്ലിനിക്കൽ ഘട്ടങ്ങളായി തരംതിരിക്കുകയും ഓരോ ഘട്ടത്തിനും നിർദ്ദേശിച്ച കലോറിക് ആവശ്യകതകൾ പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.[4]

1. ക്ലിനിക്കൽ വിഭാഗം എ: അസിംപ്റ്റോമാറ്റിക് എച്ച്ഐവി
അക്യൂട്ട് എച്ച്ഐവി ഈ ഘട്ടത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ള ആളുകൾക്ക് കിലോഗ്രാമിന് 30-35 കിലോ കലോറി ആവശ്യമുണ്ട്.
2. ക്ലിനിക്കൽ കാറ്റഗറി ബി: രോഗലക്ഷണ എച്ച് ഐ വി
എച്ച് ഐ വി ലക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന സങ്കീർണതകളാണ് ഈ ഘട്ടത്തിന്റെ സവിശേഷത. ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ള ആളുകൾക്ക് കിലോഗ്രാമിന് 35-40 കിലോ കലോറി ആവശ്യമുണ്ട്
3. ക്ലിനിക്കൽ വിഭാഗം സി: എയ്ഡ്സ് അവസ്ഥയുടെ സാന്നിധ്യം
200-ൽ താഴെയുള്ള ടി-സെൽ എണ്ണം, എയ്ഡ്‌സ് നിർവചിക്കുന്ന അവസ്ഥ കൂടാതെ / അല്ലെങ്കിൽ അവസരവാദ അണുബാധ എന്നിവയുടെ സാന്നിധ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഈ ഘട്ടത്തിന്റെ സവിശേഷത. ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ള ആളുകൾ‌ക്ക് കിലോഗ്രാമിന് 40–50 കിലോ കലോറി ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മാത്രമല്ല പോഷകാഹാരക്കുറവ് ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്.

സൂക്ഷ്മ പോഷക ആവശ്യകതകൾ[തിരുത്തുക]

മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകളും അനുബന്ധവും[തിരുത്തുക]

ലോകാരോഗ്യ സംഘടന (ഡബ്ല്യുഎച്ച്ഒ) എച്ച്ഐവി / എയ്ഡ്സിലെ പോഷക ആവശ്യകതകളെക്കുറിച്ച് കൺസൾട്ടേറ്റീവ് ശുപാർശകൾ നൽകി. [5]പൊതുവെ ആരോഗ്യകരമായ ഭക്ഷണക്രമം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. എച്ച് ഐ വി ബാധിതരായ മുതിർന്നവർക്ക്, ലോകാരോഗ്യ സംഘടന ശുപാർശ ചെയ്യുന്ന മൈക്രോ ന്യൂട്രിയൻറ് കഴിക്കുന്നത് ആർ‌ഡി‌എ തലത്തിലുള്ള നല്ല ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്നാണ്. വിറ്റാമിൻ എ, സിങ്ക്, ഇരുമ്പ് എന്നിവ കൂടുതലായി കഴിക്കുന്നത് എച്ച് ഐ വി പോസിറ്റീവ് മുതിർന്നവരിൽ പ്രതികൂല ഫലങ്ങൾ ഉളവാക്കുന്നു. കൂടാതെ രേഖാമൂലമുള്ള കുറവ് ഇല്ലെങ്കിൽ ഇവ ശുപാർശ ചെയ്യുന്നില്ല.[5][6][7][8]

ലോകാരോഗ്യസംഘടനയുടെ ശുപാർശകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, എച്ച് ഐ വി പോസിറ്റീവ് വ്യക്തികളിൽ മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകൾ അല്ലെങ്കിൽ മൈക്രോ ന്യൂട്രിയന്റ്, പോഷകങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഫലത്തെക്കുറിച്ച് ലളിതമായ അഭിപ്രായ സമന്വയത്തിന്റെ അഭാവം സമീപകാല അവലോകനങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടി. ശക്തമായ ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകളുടെ അഭാവമാണ് ഇതിന് ഒരു കാരണം.[7][8][9]

എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് രോഗികളുടെ ഭക്ഷണ ക്രമീകരണങ്ങളിൽ ദിവസേനയുള്ള മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകളുടെ ഉപയോഗം ചില പഠനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ടാൻസാനിയയിൽ നടത്തിയ ഒരു പഠനത്തിൽ ആയിരം എച്ച്ഐവി പോസിറ്റീവ് ഗർഭിണികളുള്ള ഒരു ട്രയൽ ഗ്രൂപ്പ് ഉൾപ്പെടുന്നു. ദിവസേന നൽകുന്ന മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകൾ അമ്മമാർക്കും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ഗുണം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തലുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം, മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകൾ സ്ത്രീകൾക്ക് എയ്ഡ്സ്, മരണം എന്നിവയ്ക്കുള്ള അപകടസാധ്യത ഏകദേശം 30% കുറയ്ക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തി.[10]തായ്‌ലൻഡിൽ എച്ച് ഐ വി വികസിത ഘട്ടങ്ങളിൽ ആളുകൾക്കിടയിൽ മാത്രം മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകളുടെ കുറഞ്ഞ ഉപയോഗം മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചതായി വെളിപ്പെടുത്തി. ദിവസേനയുള്ള മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകൾ അമ്മമാർക്കും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ഗുണം ചെയ്യുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തലുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം, മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകൾ സ്ത്രീകൾക്ക് എയ്ഡ്സ്, മരണം എന്നിവയ്ക്കുള്ള അപകടസാധ്യത ഏകദേശം 30% കുറയ്ക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തി.[11] തായ്‌ലൻഡിലെ മറ്റൊരു അവലോകനത്തിൽ എച്ച് ഐ വി വികസിത ഘട്ടങ്ങളിലെ ആളുകൾക്കിടയിൽ മാത്രം മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകളുടെ ഉപയോഗം കുറഞ്ഞ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചതായി കണ്ടെത്തി.[12] എന്നിരുന്നാലും, എല്ലാ പഠനങ്ങളും ഒരു നല്ല പരസ്പര ബന്ധം നൽകിയിട്ടില്ല. സാംബിയയിൽ നടത്തിയ ഒരു ചെറിയ ട്രയൽ ഒരു മാസത്തെ ഉപയോഗത്തിന് ശേഷം മൾട്ടിവിറ്റാമിനുകളിൽ നിന്ന് ഒരു ഗുണവും കണ്ടെത്തിയില്ല.[13]

വ്യക്തിഗത വിറ്റാമിൻ, മിനറൽ സപ്ലിമെന്റേഷൻ എന്നിവ സംബന്ധിച്ച്, ഗവേഷണം സമ്മിശ്ര ഫലങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. വിറ്റാമിൻ എ നൽകുന്നത് എച്ച് ഐ വി ബാധിതരായ ആഫ്രിക്കൻ കുട്ടികളിൽ മരണനിരക്കും രോഗാവസ്ഥയും കുറയ്ക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്നു. 6 മുതൽ 59 മാസം വരെ പ്രായമുള്ള എല്ലാ കൊച്ചുകുട്ടികൾക്കും 4 മുതൽ 6 മാസം വരെ വിറ്റാമിൻ എ യുടെ കുറവുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ലോകാരോഗ്യ സംഘടന (ഡബ്ല്യുഎച്ച്ഒ) ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു.[14] ഇതിനു വിപരീതമായി, ടാൻസാനിയയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പരീക്ഷണത്തിൽ വിറ്റാമിൻ എ സപ്ലിമെന്റുകളുടെ ഉപയോഗം അമ്മയിൽ നിന്ന് കുട്ടികളിലേക്ക് പകരാനുള്ള സാധ്യത 40% വർദ്ധിപ്പിച്ചതായി കണ്ടെത്തി.[15][16]ഈ ഫലങ്ങളുടെ പൊരുത്തക്കേടിൽ, വിറ്റാമിൻ എ സപ്ലിമെന്റേഷനെക്കുറിച്ചും എച്ച് ഐ വി / എയ്ഡ്സ് രോഗികൾക്ക് ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും ശാസ്ത്രജ്ഞർ സമവായത്തിലെത്തിയിട്ടില്ല. എച്ച് ഐ വി ബാധിതരായ മുതിർന്നവർ എടുക്കേണ്ട മറ്റ് വിറ്റാമിനുകൾ വിറ്റാമിൻ സി, ഇ എന്നിവയാണ്.

വിറ്റാമിനുകൾ സെലിനിയത്തിനൊപ്പം നൽകുമ്പോൾ ചില താൽക്കാലിക ഫലം ലഭിക്കുന്നതായി സൂചനകൾ നൽകുന്നു.[17]കുട്ടികളിൽ വിറ്റാമിൻ എ നൽകുന്നത് മരണനിരക്ക് കുറയ്ക്കുകയും വളർച്ച മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിന് ചില തെളിവുകളുണ്ട്.[18]പോഷകാഹാര കുറവുള്ള ഗർഭിണികൾക്കും മുലയൂട്ടുന്ന സ്ത്രീകൾക്കും, മൾട്ടിവിറ്റമിൻ നൽകുന്നത് അമ്മമാർക്കും കുട്ടികൾക്കും മെച്ചപ്പെട്ട ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.[19]അതിനാൽ, ഫലപ്രദമായ പോഷക ഇടപെടലുകൾ വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് അനുബന്ധങ്ങളും എച്ച്ഐവി / എയ്ഡ്സും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നിർണ്ണയിക്കാൻ കൂടുതൽ ഗവേഷണം ആവശ്യമാണ്.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. Johansen, Diana. (2007). "Practical Guide to Nutrition for People Living with HIV", Canadian Aids Treatment Information Exchange
  2. Johansen, Diana. (2007). "Practical Guide to Nutrition for People Living with HIV", Canadian Aids Treatment Information Exchange
  3. Parento, Joy. USDA(2009). Diet and Disease. Retrieved from http://fnic.nal.usda.gov/nal_display/index.php?info_center=4&tax_level=2&tax_subject=278&topic_id=1380
  4. Dean, E., Glynn H., House, A., et al. Association of Nutrition Service Agencies. (2002). Nutrition Guidelines For Agencies Providing Food to People with HIV. Retrieved from http://www.ansanutrition.org/uploads/documents/ansanutritionguides.pdf
  5. 5.0 5.1 World Health Organization (May 2003). Nutrient requirements for people living with HIV/AIDS: Report of a technical consultation (PDF). Geneva. മൂലതാളിൽ നിന്നും March 25, 2009-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത് (PDF). ശേഖരിച്ചത് March 31, 2009.
  6. Forrester, JE; Sztam, KA (December 2011). "Micronutrients in HIV/AIDS: is there evidence to change the WHO 2003 recommendations?". The American Journal of Clinical Nutrition. 94 (6): 1683S–1689S. doi:10.3945/ajcn.111.011999. PMC 3226021. PMID 22089440.
  7. 7.0 7.1 Nunnari G, Coco C, Pinzone MR, Pavone P, Berretta M, Di Rosa M, Schnell M, Calabrese G, Cacopardo B (2012). "The role of micronutrients in the diet of HIV-1-infected individuals". Front Biosci. 4 (7): 2442–56. doi:10.2741/e556. PMID 22652651.CS1 maint: Uses authors parameter (link)
  8. 8.0 8.1 Zeng L, Zhang L (2011). "Efficacy and safety of zinc supplementation for adults, children and pregnant women with HIV infection: systematic review". Trop. Med. Int. Health. 16 (12): 1474–82. doi:10.1111/j.1365-3156.2011.02871.x. PMID 21895892.CS1 maint: Uses authors parameter (link)
  9. Visser, Marianne E.; Durao, Solange; Sinclair, David; Irlam, James H.; Siegfried, Nandi (2017). "Micronutrient supplementation in adults with HIV infection". The Cochrane Database of Systematic Reviews. 5: CD003650. doi:10.1002/14651858.CD003650.pub4. ISSN 1469-493X. PMC 5458097. PMID 28518221.
  10. Fawzi WW et al., for the Tanzania Vitamin and HIV Infection Trial Team. Randomized trial of effects of vitamin supplements on pregnancy outcomes and T cell counts in HIV-1-infected women in Tanzania. Lancet 1998; 351:1477-1482.
  11. Friis H (2006). "Micronutrient interventions and HIV infection: a review of current evidence". Tropical Medicine & International Health. 11 (12): 1849–57. doi:10.1111/j.1365-3156.2006.01740.x. PMID 17176350.
  12. Friis H (2006). "Micronutrient interventions and HIV infection: a review of current evidence". Tropical Medicine & International Health. 11 (12): 1849–57. doi:10.1111/j.1365-3156.2006.01740.x. PMID 17176350.
  13. Megazzini KM, Sinkala M, Vermund SH, Redden DT, Krebs DW, Acosta EP, Mwanza J, Goldenberg RL, Chintu N, Bulterys M, Stringer JS (2010). "A cluster-randomized trial of enhanced labor ward-based PMTCT services to increase nevirapine coverage in Lusaka, Zambia". AIDS. 24 (3): 447–455. doi:10.1097/qad.0b013e328334b285. PMID 19926959.
  14. World Health Organization (WHO). (1998) "Integration of Vitamin A Supplementation with Immunization: Policy and Program Implications".
  15. Coutsoudis A; മറ്റുള്ളവർക്കൊപ്പം. (1995). "The effects of vitamin A supplementation on the morbidity of children born to HIV-infected women". American Journal of Public Health. 85 (8_Pt_1): 1076–1081. doi:10.2105/ajph.85.8_pt_1.1076. PMC 1615817. PMID 7625499.
  16. Semba RD et al. Maternal vitamin A deficiency and mother-to-child transmission of HIV-1. Lancet, 1994, 343:1593-1597.
  17. Stone, CA; Kawai, K; Kupka, R; Fawzi, WW (November 2010). "Role of selenium in HIV infection". Nutrition Reviews. 68 (11): 671–81. doi:10.1111/j.1753-4887.2010.00337.x. PMC 3066516. PMID 20961297.
  18. Irlam, JH; Visser, MM; Rollins, NN; Siegfried, N (2010-12-08). Irlam, James H (ed.). "Micronutrient supplementation in children and adults with HIV infection". Cochrane Database of Systematic Reviews (12): CD003650. doi:10.1002/14651858.CD003650.pub3. PMID 21154354.
  19. Siegfried, Nandi; Irlam, James H.; Visser, Marianne E.; Rollins, Nigel N. (2012-03-14). "Micronutrient supplementation in pregnant women with HIV infection". The Cochrane Database of Systematic Reviews (3): CD009755. doi:10.1002/14651858.CD009755. ISSN 1469-493X. PMID 22419344.