തോമസ് യംഗ് (ശാസ്ത്രജ്ഞൻ)

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search

തോമസ് യംഗ്
ജനനം(1773-06-13)13 ജൂൺ 1773
Milverton, Somerset, England
മരണം10 മേയ് 1829(1829-05-10) (പ്രായം 55)
London, England
മേഖലകൾPhysics
Physiology
Egyptology
ബിരുദംUniversity of Edinburgh Medical School
University of Göttingen
Emmanuel College, Cambridge
അറിയപ്പെടുന്നത്Wave theory of light
Double-slit experiment
Astigmatism
Young–Helmholtz theory
Young temperament
Young's Modulus
ഒപ്പ്

തോമസ് യംഗ് എഫ്ആർ‌എസ് (13 ജൂൺ 1773   - 10 മെയ് 1829) കാഴ്ച, വെളിച്ചം, സോളിഡ് മെക്കാനിക്സ്, ഊർജ്ജം, ഫിസിയോളജി, ഭാഷ, ഹാർമണി, ഈജിപ്റ്റോളജി എന്നീ മേഖലകളിൽ ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവനകൾ നൽകിയ ബ്രിട്ടീഷ് ബഹുവിഷയ പണ്ഡിതൻ ആയിരുന്നു.

ജീൻ-ഫ്രാങ്കോയിസ് ചാം‌പോളിയൻ‌ തന്റെ കൃതി വികസിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, യംഗ് ഈജിപ്ഷ്യൻ ചിത്രലിപികളുടെ (പ്രത്യേകമായി റോസറ്റ സ്റ്റോൺ) വ്യാഖ്യാനത്തിൽ "യഥാർത്ഥവും ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ളതുമായ നിരവധി കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്". [1]

തോമസ് യങ്ങിന്റെ ജീവചരിത്രമാണ് ആൻഡ്രൂ റോബിൻസൺ എഴുതിയ The Last Man Who Knew Everything (2006). [2]

ജീവചരിത്രം[തിരുത്തുക]

സോമർസെറ്റിലെ മിൽവർട്ടണിലാണ് യംഗ് ജനിച്ചത്. [3] പതിനാലാമത്തെ വയസ്സിൽ യംഗ് ഗ്രീക്ക്, ലാറ്റിൻ ഭാഷകൾ പഠിച്ചിരുന്നു. അതോടൊപ്പം ഫ്രഞ്ച്, ഇറ്റാലിയൻ, ഹീബ്രു, ജർമ്മൻ, അരാമിക്, സിറിയക്, ശമര്യ, അറബിക്, പേർഷ്യൻ, ടർക്കിഷ്, അംഹാരിക് എന്നീ ഭാഷകളും പരിചയമുണ്ടായിരുന്നു . [4]

1792 ൽ യംഗ് ലണ്ടനിൽ സെന്റ് ബാർത്തലോമിവ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ മെഡിസിൻ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി, പിന്നീട് 1794 ൽ എഡിൻബർഗ് മെഡിക്കൽ സ്കൂളിലേക്ക് മാറി, ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം ജർമ്മനിയിലെ ലോവർ സാക്സോണിയിലെ ഗട്ടിംഗെൻ എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ഗുട്ടിംഗെൻ സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് 1796 ൽ വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദം നേടി. [5] 1797 ൽ കേംബ്രിഡ്ജിലെ ഇമ്മാനുവൽ കോളേജിൽ ചേർന്നു . അതേ വർഷം തന്നെ തന്റെ മുത്തച്ഛനായ റിച്ചാർഡ് ബ്രോക്ലെസ്ബിയുടെ എസ്റ്റേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന് അവകാശമായി ലഭിച്ചു, ഇത് അദ്ദേഹത്തെ സാമ്പത്തികമായി സ്വതന്ത്രനാക്കി, 1799 ൽ ലണ്ടനിലെ വെൽബെക്ക് സ്ട്രീറ്റിൽ ഒരു ഫിസിഷ്യൻ ആയി ജോലിയാരംഭിച്ചു. ഒരു വൈദ്യനെന്ന നിലയിൽ തന്റെ പ്രശസ്തി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി യംഗ് തന്റെ ആദ്യത്തെ അക്കാദമിക് ലേഖനങ്ങൾ പലതും അജ്ഞാതമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. [6]

1801-ൽ റോയൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷനിൽ നാച്ചുറൽ ഫിലോസഫി (പ്രധാനമായും ഭൗതികശാസ്ത്രം ) പ്രൊഫസറായി യങ്ങിനെ നിയമിച്ചു. [7] രണ്ടുവർഷത്തിനുള്ളിൽ അദ്ദേഹം 91 പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്തി. 1802-ൽ അദ്ദേഹത്തെ റോയൽ സൊസൈറ്റിയുടെ വിദേശകാര്യ സെക്രട്ടറിയായി നിയമിച്ചു, [8] അതിൽ 1794-ൽ അദ്ദേഹത്തെ ഒരു ഫെലോ ആയി തിരഞ്ഞെടുത്തു. [9] പ്രൊഫസർ സ്ഥാനം തന്റെ മെഡിക്കൽ പ്രാക്ടീസിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമെന്ന് ഭയപ്പെട്ടതിനാൽ ആ സ്ഥാനം 1803-ൽ രാജിവച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ 1807-ൽ കോഴ്‌സ് ഓഫ് ലെക്ചർ ഓൺ നാച്ചുറൽ ഫിലോസഫിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. [10]

1811-ൽ യംഗ് സെന്റ് ജോർജ്ജ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഫിസിഷ്യനായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. 1814-ൽ ലണ്ടനിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നതിനുള്ള ഗ്യാസ് വെളിച്ചത്തിൻറെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ നിയോഗിച്ച ഒരു കമ്മിറ്റിയിൽ അദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. [11] 1816-ൽ സെക്കന്റിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ സെക്കൻഡ് പെൻഡുലത്തിന്റെ കൃത്യമായ ദൈർഘ്യം (ഒരു പെൻഡുലത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം കൃത്യമായി 2 സെക്കൻഡ്) നിർണ്ണയിക്കാൻ ചുമതലപ്പെട്ട ഒരു കമ്മീഷന്റെ സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു. 1818-ൽ അദ്ദേഹം രേഖാംശ ബോർഡ് സെക്രട്ടറിയും എച്ച്.എം നോട്ടിക്കൽ അൽമാനാക്ക് ഓഫീസ് സൂപ്രണ്ടുമായി. [12]

1822-ൽ അമേരിക്കൻ അക്കാദമി ഓഫ് ആർട്സ് ആൻഡ് സയൻസസിന്റെ വിദേശ ഓണററി അംഗമായി യംഗ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. [13] മരണത്തിന് ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അദ്ദേഹം ലൈഫ് ഇൻഷുറൻസിൽ താല്പര്യം കാണിച്ചു, [14] 1827 ൽ ഫ്രഞ്ച് അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസസിലെ എട്ട് വിദേശ സഹകാരികളിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. 1828 ൽ റോയൽ സ്വീഡിഷ് അക്കാദമി ഓഫ് സയൻസസിന്റെ വിദേശ അംഗമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. [15]

1804 ൽ യംഗ് എലിസ മാക്സ്വെലിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അവർക്ക് കുട്ടികളില്ലായിരുന്നു. [16]

മരണം, പൈതൃകം, പ്രശസ്തി[തിരുത്തുക]

തോമസ് യംഗ് 1829 മെയ് 10 ന് തന്റെ 56-ാം വയസ്സിൽ ലണ്ടനിൽ വച്ച് "ആസ്ത്മ" യുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള ആക്രമണത്തെ തുടർന്ന് മരിച്ചു. പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടത്തിൽ അയോർട്ടയുടെ രക്തപ്രവാഹമാണ് മരണകാരണമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. [17] കെന്റ് കൗണ്ടിയിലെ ഫാൻബറോയിലെ സെന്റ് ഗൈൽസ് പള്ളിയുടെ ശ്മശാനത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം സംസ്കരിച്ചത്. വെസ്റ്റ്മിൻസ്റ്റർ ആബിയിൽ യങ്ങിന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി ഹഡ്‌സൺ ഗർണി എഴുതിയ ഒരു സ്മരണികയോടു കൂടിയ വെളുത്ത മാർബിൾ ടാബ്‌ലെറ്റ് ഉണ്ട്. [18] [19]

യങ്ങിനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും സഹപ്രവർത്തകരും വളരെയധികം ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. ഒരിക്കലും തന്റെ അറിവ് അടിച്ചേൽപ്പിച്ചിരുന്നില്ല, പക്ഷെ ചോദിച്ചാൽ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യത്തിന് പോലും എളുപ്പത്തിൽ ഉത്തരം നൽകാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നു. വളരെ പഠിച്ചെങ്കിലും തന്റെ അറിവ് ആശയവിനിമയം നടത്താൻ ചിലപ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെന്ന ഖ്യാതി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമകാലികരിൽ ഒരാളാണ് പറഞ്ഞത്, "അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പരിചിതമായ ഉപയോഗത്തിലായിരുന്നില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങളുടെ ക്രമീകരണം അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചതുപോലെയല്ല. അതിനാൽ, അറിവിന്റെ ആശയവിനിമയത്തിനായി എനിക്കറിയാവുന്ന ഏതൊരു മനുഷ്യനേക്കാളും മോശമായി അദ്ദേഹം കണക്കാക്കപ്പെട്ടു" എന്നാണ്. [20]

പിൽക്കാല പണ്ഡിതന്മാരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും യംഗിന്റെ കൃതികളെ പ്രശംസിച്ചുവെങ്കിലും അവരോരോരുത്തരും അവരുടെ മേഖലകളിലെ നേട്ടങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തെ അറിഞ്ഞുള്ളൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമകാലികനായ സർ ജോൺ ഹെർഷൽ അദ്ദേഹത്തെ "യഥാർത്ഥ പ്രതിഭ" എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. [21] 1931 ലെ ഐസക് ന്യൂട്ടന്റെ ഒപ്റ്റിക്സിന്റെ ഒരു പതിപ്പിനുള്ള ആമുഖത്തിൽ ആൽബർട്ട് ഐൻ‌സ്റ്റൈൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രശംസിച്ചു. ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞൻ ലോർഡ് റെയ്‌ലെയ്, നോബൽ സമ്മാന ജേതാവ് ഫിലിപ്പ് ആൻഡേഴ്സൺ എന്നിവരാണ് മറ്റ് ആരാധകർ.

മെറ്റീരിയലുകളുടെ സിദ്ധാന്തത്തിലും അനുകരണത്തിലും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അക്കാദമിക് ഗവേഷണ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ കൂട്ടായ്മയായ ലണ്ടൻ ആസ്ഥാനമായുള്ള തോമസ് യംഗ് സെൻറർ തോമസ് യങ്ങിന്റെ പേര് ആണ് സ്വീകരിച്ചത്.

ഗ്രീൻ‌ലാൻഡിലെ യംഗ് സൗണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബഹുമാനാർത്ഥം വില്യം സ്കോർസ്ബി (1789 - 1857) നാമകരണം ചെയ്തു. [22]

ഗവേഷണം[തിരുത്തുക]

പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗ സിദ്ധാന്തം[തിരുത്തുക]

യങ്ങിന്റെ തന്നെ വിധിന്യായത്തിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല നേട്ടങ്ങളിലും ഏറ്റവും പ്രധാനം പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗ സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. [23] [24] അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിന്, പ്രകാശം ഒരു കണികയാണെന്ന ആരാധനാർഹമായ ന്യൂട്ടന്റെ ഒപ്റ്റിക്സിൽ പ്രകടിപ്പിച്ച നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിനെ അദ്ദേഹം മറികടക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗ സിദ്ധാന്തത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന നിരവധി സൈദ്ധാന്തിക കാരണങ്ങൾ യംഗ് മുന്നോട്ടുവച്ചു, ഈ കാഴ്ചപ്പാടിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം നിലനിൽക്കുന്ന രണ്ട് പ്രകടനങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചു. റിപ്പിൾ ടാങ്കിലൂടെ ജല തരംഗങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വ്യതികരണം എന്ന ആശയം അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. യങ്ങിന്റെ ഇടപെടൽ പരീക്ഷണം അല്ലെങ്കിൽ ഇരട്ട-സ്ലിറ്റ് പരീക്ഷണം ഉപയോഗിച്ച്, പ്രകാശം ഒരു തരംഗമാണെന്ന പശ്ചാത്തലത്തിൽ അദ്ദേഹം വിശദീകരണം നൽകി. [lower-alpha 1]

1802 (ആർ‌ഐ), പബ്ബിലെ "പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ" നിന്നുള്ള പ്ലേറ്റ്. 1807

1803 നവംബർ 24 ന് ലണ്ടനിലെ റോയൽ സൊസൈറ്റിയോട് സംസാരിച്ച യംഗ് ചരിത്രപരമായ പരീക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ക്ലാസിക് വിവരണം ആരംഭിച്ചു: [26]

"ഞാൻ ബന്ധപ്പെടുത്താൻ പോകുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾ ... സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുമ്പോഴെല്ലാം, മറ്റെല്ലാവർക്കും കൈവശമുള്ളതല്ലാതെ മറ്റ് ഉപകരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ തന്നെ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ആവർത്തിക്കാം.

ഫിസിക്കൽ ഒപ്റ്റിക്സുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങളും കണക്കുകൂട്ടലുകളും (1804) എന്ന തൻറെ പ്രബന്ധത്തിൽ യംഗ് ഒരു പരീക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നു, അതിൽ ഏകദേശം 0.85 മില്ലിമീറ്റർ അളക്കുന്ന ഒരു കാർഡ് അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചു. ഒരു വിൻഡോയിലെ ഒരൊറ്റ ഓപ്പണിംഗിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രകാശകിരണത്തിൽ, നിഴലിലും കാർഡിന്റെ വശങ്ങളിലും നിറത്തിന്റെ അതിരുകൾ നിരീക്ഷിച്ചു. ഇടുങ്ങിയ സ്ട്രിപ്പിന് മുന്നിലോ പിന്നിലോ മറ്റൊരു കാർഡ് സ്ഥാപിക്കുന്നത് ലൈറ്റ് ബീം അതിന്റെ ഒരു അരികിൽ തട്ടുന്നത് തടയാൻ അരികുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതായി അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു. [27] പ്രകാശം തരംഗങ്ങൾ ചേർന്നതാണെന്ന വാദത്തെ ഇത് പിന്തുണച്ചു. [28]

അടുത്തുള്ള ജോഡി മൈക്രോമീറ്റർ ഗ്രൂവുകളിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിഫലനം, സോപ്പിന്റെയും എണ്ണയുടെയും നേർത്ത ഫിലിമുകളുടെ പ്രതിഫലനങ്ങളിൽ നിന്നും, ന്യൂട്ടന്റെ വളയങ്ങളിൽ നിന്നുമെല്ലാം പ്രകാശത്തിന്റെ ഇടപെടൽ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി പരീക്ഷണങ്ങൾ യംഗ് നടത്തി വിശകലനം ചെയ്തു. നാരുകളും നീളമുള്ള ഇടുങ്ങിയ സ്ട്രിപ്പുകളും ഉപയോഗിച്ച് രണ്ട് പ്രധാന ഡിഫ്രാക്ഷൻ പരീക്ഷണങ്ങളും അദ്ദേഹം നടത്തി. നാച്ചുറൽ ഫിലോസഫി ആന്റ് മെക്കാനിക്കൽ ആർട്സ് (1807) എന്ന തന്റെ കോഴ്‌സ് പ്രഭാഷണത്തിൽ, പ്രകാശകിരണത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവിന്റെ നിഴലിൽ അതിർത്തികൾ ആദ്യം നിരീക്ഷിച്ചതിന് അദ്ദേഹം ഗ്രിമാൽഡിക്ക് ബഹുമതി നൽകുന്നു. പത്ത് വർഷത്തിനുള്ളിൽ, യങ്ങിന്റെ മിക്ക കൃതികളും അഗസ്റ്റിൻ-ജീൻ ഫ്രെസ്നെൽ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും വിപുലീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.

യങ്ങിന്റെ മോഡുലസ്[തിരുത്തുക]

നാച്ചുറൽ ഫിലോസഫിയുടെ യംഗ് മാത്തമാറ്റിക്കൽ ഘടകങ്ങൾ

1807-ൽ യംഗ് മോഡുലസ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഇലാസ്തികതയുടെ സ്വഭാവ സവിശേഷതയെ യംഗ് വിവരിച്ചു. എന്ന് സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഇത് തന്റെ പ്രകൃതിശാസ്ത്ര തത്വശാസ്ത്രത്തെയും മെക്കാനിക്കൽ ആർട്ടുകളെയും കുറിച്ചുള്ള തന്റെ കോഴ്‌സ് ലെക്ചറുകളിൽ വിശദീകരിച്ചു. [29] എന്നിരുന്നാലും, പരീക്ഷണങ്ങളിൽ യങ്ങിന്റെ മോഡുലസ് എന്ന ആശയം ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചത് 1782-ൽ ജിയോർഡാനോ റിക്കാറ്റി ആണ്. [30] തോമസ് യങ്ങിന്റെ 1807 ലെ പേപ്പറിന് 80 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് 1727 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലിയോൺഹാർഡ് യൂലർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പ്രബന്ധത്തിൽ ഈ ആശയം കണ്ടെത്താനാകും.

യംഗ് മോഡുലസ് ഒരു ശരീരത്തിലെ സമ്മർദ്ദത്തെ (മർദ്ദം) അതിന്റെ അനുബന്ധ സമ്മർദ്ദവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു (യഥാർത്ഥ നീളത്തിന്റെ അനുപാതമായി നീളത്തിലുള്ള മാറ്റം); അതായത്, ഏകീകൃതമായി ലോഡുചെയ്ത ഒരു മാതൃകയിൽ, സ്ട്രെസ് = × സ്‌ട്രെയിൻ ആണ്. അന്വേഷണത്തിന്റെ ഘടകത്തിൽ നിന്ന് യങ്ങിന്റെ മോഡുലസ് സ്വതന്ത്രമാണ്; അതായത്, ഇത് അന്തർലീനമായ ഒരു ഭൌതിക സ്വത്താണ് (മൊഡ്യൂളസ് എന്ന പദം അന്തർലീനമായ ഭൗതിക സ്വത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്). അറിയപ്പെടുന്ന സമ്മർദ്ദത്തിന് വിധേയമായി ഒരു ഘടകത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ട് പ്രവചിക്കാൻ യംഗ് മോഡുലസ് ആദ്യമായി അനുവദിച്ചു (തിരിച്ചും). യങ്ങിന്റെ സംഭാവനയ്‌ക്ക് മുമ്പ്, അറിയപ്പെടുന്ന ലോഡിന് (എഫ്) വിധേയമായി ഒരു ശരീരത്തിന്റെ രൂപഭേദം (എക്സ്) തിരിച്ചറിയുന്നതിന് എഞ്ചിനീയർമാർ ഹുക്കിന്റെ എഫ് = കെഎക്സ് ബന്ധം പ്രയോഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്, ഇവിടെ സ്ഥിരമായ (കെ) ജ്യാമിതിയുടെയും മെറ്റീരിയലിന്റെയും ഒരു പ്രവർത്തനമാണ് പരിഗണന. ജ്യാമിതിയുടെയും മെറ്റീരിയലിന്റെയും ഒരു പ്രവർത്തനമാണ് എഫ് = കെഎക്സ് ബന്ധം എന്നതിനാൽ, ഏതെങ്കിലും പുതിയ ഘടകത്തിന് കെ ആവശ്യമായ ശാരീരിക പരിശോധന ആവശ്യമാണ്. യംഗ് മോഡുലസ് മെറ്റീരിയലിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിന്റെ ജ്യാമിതിയല്ല, അതിനാൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് തന്ത്രങ്ങളിൽ ഒരു വിപ്ലവം അനുവദിക്കുന്നു.

കാഴ്ചയും വർണ്ണ സിദ്ധാന്തവും[തിരുത്തുക]

ഫിസിയോളജിക്കൽ ഒപ്റ്റിക്‌സിന്റെ സ്ഥാപകൻ എന്നും യംഗ് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്റ്റലിൻ ലെൻസിന്റെ വക്രതയുടെ മാറ്റത്തെ ആശ്രയിച്ച് 1793 ൽ കണ്ണ് വ്യത്യസ്ത ദൂരങ്ങളിൽ കാഴ്ച കൈക്കൊള്ളുന്ന രീതിയെക്കുറിച്ച് (അക്കൊമഡേഷൻ) അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചു; 1801-ൽ അദ്ദേഹം ആദ്യമായി ആസ്റ്റിഗ്മാറ്റിസത്തെ വിവരിച്ചു; [31] തന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം അവതരിച്ച വർണ്ണ ദർശനം മൂന്ന് തരം നാഡി നാരുകളുടെ റെറ്റിനയിലെ സാന്നിധ്യത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സാങ്കൽപ്പികസിദ്ധാന്തം ഹെർമൻ വോൺ ഹെൽംഹോൾട്ട്സ് വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു, അത് യംഗ്-ഹെൽംഹോൾട്ട്സ് സിദ്ധാന്തം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. [32] ഇത് വർണ്ണ ദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആധുനിക ധാരണയെ മുൻ‌കൂട്ടി കാണിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും വ്യത്യസ്ത തരംഗദൈർഘ്യ ശ്രേണികളോട് സംവേദനക്ഷമതയുള്ള മൂന്ന് വർണ്ണ റിസപ്റ്ററുകൾ കണ്ണിൽ ഉണ്ടെന്നുള്ള കണ്ടെത്തൽ.

യംഗ്-ലാപ്ലേസ് സമവാക്യം[തിരുത്തുക]

1804-ൽ യംഗ് പ്രതല ബലത്തിൻറെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കാപ്പിലറി പ്രതിഭാസങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തം വികസിപ്പിച്ചു. [33] ഒരു ദ്രാവക ഉപരിതലത്തിന്റെ ദൃഢമായ കോൺടാക്റ്റിന്റെ സ്ഥിരതയും അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു, ഈ രണ്ട് തത്വങ്ങളിൽ നിന്ന് കാപ്പിലറി പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രതിഭാസങ്ങളെ എങ്ങനെ നിർണ്ണയിക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചു. 1805 - ൽ ഫ്രഞ്ച് തത്ത്വചിന്തകനായ പിയറി-സൈമൺ ലാപ്ലേസ്, കാപ്പിലറി പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആർത്തവവിരാമത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കണ്ടെത്തി.

1830-ൽ ജർമ്മൻ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനായ കാൾ ഫ്രീഡ്രിക്ക് ഗാസ് ഈ രണ്ട് ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെയും പ്രവർത്തനത്തെ ഏകീകരിച്ച് യംഗ്-ലാപ്ലേസ് സമവാക്യം അവതരിപ്പിച്ചു. രണ്ട് സ്റ്റാറ്റിക് ദ്രാവകങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഇന്റർഫേസിലുടനീളം നിലനിൽക്കുന്ന കാപ്പിലറി മർദ്ദ വ്യത്യാസം വിവരിക്കുന്ന സൂത്രവാക്യം ആണ് ഇത്.

ആധുനിക അർത്ഥത്തിൽ "ഊർജ്ജം" എന്ന പദം ആദ്യമായി നിർവചിച്ചത് യംഗ് ആയിരുന്നു. [34]

യംഗ് സമവാക്യവും യംഗ്-ഡ്യൂപ്ര സമവാക്യവും[തിരുത്തുക]

ഉപരിതല സ്വതന്ത്ര ഊർജ്ജം, ഇന്റർഫേസിയൽ ഫ്രീ എനർജി, ദ്രാവകത്തിന്റെ പ്രതല ബലം എന്നിവയുടെ പ്രവർത്തനമായി ഒരു ഖര പ്രതലത്തിലെ ദ്രാവക തുള്ളിയുടെ കോൺടാക്റ്റ് കോണിനെ യങ്ങിന്റെ സമവാക്യം വിവരിക്കുന്നു. തെർമോഡൈനാമിക് ഇഫക്റ്റുകൾ കണക്കാക്കുന്നതിനായി യംഗ് സമവാക്യം 60 വർഷത്തിനുശേഷം ഡ്യൂപ്ര വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു, ഇതിനെ യംഗ്-ഡ്യൂപ്ര സമവാക്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

വൈദ്യശാസ്ത്രം[തിരുത്തുക]

ഫിസിയോളജിയിൽ യംഗ് 1808-ൽ "ഹൃദയത്തിന്റെയും ധമനികളുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങൾ" എന്ന വിഷയത്തിൽ ക്രോണിയൻ പ്രഭാഷണത്തിൽ ഹീമോഡൈനാമിക്സിൽ ഒരു പ്രധാന സംഭാവന നൽകി, അവിടെ അദ്ദേഹം പൾസിന്റെ തരംഗ വേഗതയ്ക്ക് ഒരു ഫോർമുല ആവിഷ്കരിച്ചു [35] അദ്ദേഹത്തിന്റെ മെഡിക്കൽ രചനകളിൽ, മെഡിക്കൽ സാഹിത്യത്തിന് ഒരു ആമുഖം, സിസ്റ്റം ഓഫ് പ്രാക്ടിക്കൽ നോസോളജി (1813), ഉപഭോഗ രോഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രായോഗികവും ചരിത്രപരവുമായ ചികിത്സ (1815) എന്നിവയുൾപ്പെടുന്നു.

കുട്ടികൾക്കുള്ള മരുന്നിൻറെ അളവ് നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള റൂൾ ഓഫ് തംപ് നിയമം ആവിഷ്കരിച്ചത് തോമസ് യംഗ് ആണ്.

ഭാഷകൾ[തിരുത്തുക]

അദ്ദേഹത്തിന്റെ 1796 ലെ ഗട്ടിംഗെൻ പ്രബന്ധം De corporis hvmani viribvs conservatricibvs ൽ സാർ‌വ്വത്രിക സ്വരസൂചക അക്ഷരമാല നിർദ്ദേശിക്കുന്ന നാല് പേജുകൾ‌ കൂടി ചേർ‌ത്തു. ഇതിൽ 16 "ശുദ്ധമായ" സ്വരാക്ഷര ചിഹ്നങ്ങൾ, മൂക്കിലെ സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ, വിവിധ വ്യഞ്ജനാക്ഷരങ്ങൾ, ഇവയുടെ ഉദാഹരണങ്ങൾ എന്നിവ പ്രാഥമികമായി ഫ്രഞ്ച്, ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷകളിൽ നിന്ന് വരച്ചതാണ്.

യംഗ് എൻസൈക്ലോപീഡിയ ബ്രിട്ടാനിക്കയിലെ "ഭാഷകൾ" എന്ന ലേഖനത്തിൽ, 400 ഭാഷകളുടെ വ്യാകരണവും പദാവലിയും താരതമ്യം ചെയ്തു. [2] ഡച്ച് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനും പണ്ഡിതനുമായ മാർക്കസ് സൂറിയസ് വാൻ ബോക്‌സ്‌ഹോൺ 1647-ൽ ഈ പദം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഗ്രൂപ്പിംഗ് നിർദ്ദേശിച്ചതിന് 165 വർഷത്തിനുശേഷം, 1813-ൽ ഒരു പ്രത്യേക കൃതിയിൽ അദ്ദേഹം ഇന്തോ-യൂറോപ്യൻ ഭാഷകൾ എന്ന പദം അവതരിപ്പിച്ചു.

ഈജിപ്ഷ്യൻ ചിത്രലിപികൾ[തിരുത്തുക]

ഈജിപ്ഷ്യൻ ചിത്രലിപികളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ യംഗ് കാര്യമായ സംഭാവനകൾ നൽകി. 1813-ൽ അദ്ദേഹം ഈജിപ്റ്റോളജി ജോലികൾ ആരംഭിച്ചു.

1802 ൽ ജോഹാൻ ഡേവിഡ് എക്കർബ്ലാഡ് നിർമ്മിച്ച 29 അക്ഷരങ്ങളുള്ള ഈജിപ്ഷ്യൻ ഡെമോട്ടിക് അക്ഷരമാല ഉപയോഗിച്ചാണ് അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചത് (14 തെറ്റാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു). ലിഖിതങ്ങൾ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലെ ഡെമോട്ടിക് പാഠത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഊന്നിപ്പറയുന്നതിൽ ആക്കർബ്ലാഡ് ശരിയായിരുന്നു, പക്ഷേ ഡെമോട്ടിക് പൂർണ്ണമായും അക്ഷരമാലയാണെന്ന് അദ്ദേഹം തെറ്റായി വിശ്വസിച്ചു. [36]

1814 ആയപ്പോഴേക്കും യംഗ് റോസെറ്റ കല്ലിന്റെ "എൻ‌കോറിയൽ" പാഠം പൂർണ്ണമായും വിവർത്തനം ചെയ്തു (86 ഡെമോട്ടിക് പദങ്ങളുള്ള ഒരു പട്ടിക ഉപയോഗിച്ച്), തുടർന്ന് ഹൈറോഗ്ലിഫിക് അക്ഷരമാല പഠിച്ചുവെങ്കിലും തുടക്കത്തിൽ ഡെമോട്ടിക്, ഹൈറോഗ്ലിഫിക് പാഠങ്ങൾ പരാഫ്രെയ്‌സുകളാണെന്നും ലളിതമായ വിവർത്തനങ്ങളല്ലെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു. [37]

ഹൈറോഗ്ലിഫിക് ഡിസിഫെർമെൻറിനായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ യംഗും, ജീൻ-ഫ്രാങ്കോയിസ് ചാംപോളിയനും തമ്മിൽ കാര്യമായ വൈരാഗ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം അവർ അവരുടെ ജോലികളിൽ ഹ്രസ്വമായി സഹകരിച്ചു, പക്ഷേ പിന്നീട്, 1815 മുതൽ, അവർക്കിടയിൽ ഒരു അകൽച്ച ഉടലെടുത്തു. വർഷങ്ങളോളം അവർ തങ്ങളുടെ ജോലിയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ പരസ്പരം അകറ്റി നിർത്തി.

1818 ലെ എൻ‌സൈക്ലോപീഡിയ ബ്രിട്ടാനിക്കയുടെ പതിപ്പിനായി അദ്ദേഹം എഴുതിയ "ഈജിപ്ത്" എന്ന പ്രസിദ്ധ ലേഖനത്തിൽ യങ്ങിന്റെ ചില നിഗമനങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

1822-ൽ ഹൈറോഗ്ലിഫുകളുടെ വിവർത്തനവും, വ്യാകരണ വ്യവസ്ഥയുടെ താക്കോലും ചാംപോളിയൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ, യംഗും (മറ്റു പലരും) അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയെ പ്രശംസിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, ഒരു വർഷത്തിനുശേഷം യംഗ് ഹൈറോഗ്ലിഫിക് ലിറ്ററേച്ചറിലെയും ഈജിപ്ഷ്യൻ പുരാവസ്തുക്കളിലെയും സമീപകാല കണ്ടെത്തലുകളുടെ ഒരു വിവരണം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു, സ്വന്തം സൃഷ്ടികൾ ചാംപോളിയന്റെ വ്യവസ്ഥയുടെ അടിസ്ഥാനമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ആറ് ഹൈറോഗ്ലിഫിക് ചിഹ്നങ്ങളുടെ ശബ്‌ദ മൂല്യം യംഗ് ശരിയായി കണ്ടെത്തി, പക്ഷേ ഭാഷയുടെ വ്യാകരണം കുറച്ചിരുന്നില്ല. കോപ്റ്റിക് പോലുള്ള പ്രസക്തമായ ഭാഷകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചാംപോളിയന്റെ അറിവ് വളരെ വലുതായതിനാൽ തനിക്ക് ഒരു പരിധിവരെ ദോഷമുണ്ടെന്ന് യംഗ് തന്നെ സമ്മതിച്ചു. [38]

ഈജിപ്റ്റോളജിയിൽ യങ്ങിന്റെ യഥാർത്ഥ സംഭാവന ഡെമോട്ടിക് ലിപിയുടെ വ്യാഖ്യാനമാണെന്ന് നിരവധി പണ്ഡിതന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. ഈ മേഖലയിലെ ആദ്യത്തെ പ്രധാന മുന്നേറ്റം അദ്ദേഹം നടത്തി. പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവും സ്വരസൂചകവുമായ ചിഹ്നങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് ഡെമോട്ടിക് എന്നും അദ്ദേഹം ശരിയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. [39]

തുടർന്ന്, ഡീഫിഫെർമെന്റിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് പങ്കിടാൻ ചാംപോളിയൻ തയ്യാറല്ലെന്ന് യങ്ങിന് തോന്നി. തുടർന്നുണ്ടായ വിവാദത്തിൽ, അക്കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷങ്ങളാൽ പ്രചോദിതരായ ബ്രിട്ടീഷുകാർ യംഗിനൊപ്പമായിരുന്നു, ഫ്രഞ്ചുകാർ കൂടുതലും ചംപോളിയന് ഒപ്പവും. ചമ്പോളിയൻ യങ്ങിന്റെ ചില സംഭാവനകളെ അംഗീകരിച്ചു, പക്ഷേ മിതമായി. എന്നിരുന്നാലും, 1826 ന് ശേഷം, ലൂവ്രെയിൽ ചാംപോളിയൻ ക്യൂറേറ്ററായിരുന്നപ്പോൾ, ഡെമോട്ടിക് കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലേക്ക് യംഗിന് ആക്സസ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. [40]

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ, സർ ജോർജ്ജ് ലൂയിസ് 1862 വരെ ചാംപോളിയന്റെ നേട്ടത്തെ സംശയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർ കൂടുതൽ സ്വീകരിച്ചു. ഉദാഹരണത്തിന്, റെജിനാൾഡ് പൂൾ, സർ പീറ്റർ ലെ പേജ് റെനോഫ്. [41]

സംഗീതം[തിരുത്തുക]

സംഗീതോപകരണങ്ങൾ ട്യൂൺ ചെയ്യുന്ന ഒരു രീതിയായ യംഗ് ടെമ്പറമെന്റ് അദ്ദേഹം വികസിപ്പിച്ചു.

അദ്ദേഹം ഈജിപ്ത് ചരിത്രത്തിലെ മതവിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും, നൂബിയയിലെ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, യങ്ങിന്റെ വ്യക്തിപരമായ മതപരമായ വീക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിവില്ല. [42] ജോർജ്ജ് പീകോക്കിൻറെ വിവരണത്തിൽ, ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ചോ, ഭൗതികശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ, മതത്തെക്കുറിച്ചോ യംഗ് ഒരിക്കലും അവനോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല, എന്നാൽ യങ്ങിന്റെ ഭാര്യ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോഭാവം കാണിക്കുന്നത് "അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്വേക്കർ വളർത്തൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതപരമായ ആചാരങ്ങളെ ശക്തമായി സ്വാധീനിച്ചു" എന്നാണ്. [43] ഒരു സാംസ്കാരിക ക്രിസ്ത്യൻ ക്വേക്കറുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അതോറിറ്റി വൃത്തങ്ങൾ യംഗിനെ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. [44] [45]

വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് യംഗ് ചർച്ച് ഓഫ് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ചേർന്നുവെന്നും പിന്നീട് സ്നാനമേറ്റതായും ഹഡ്സൺ ഗർണി അറിയിച്ചു. ഭൗതികശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന് ഹെൻ‌റി ബ്രറൌഗാമിൽ നിന്ന് ചില വിമർശനങ്ങൾ ലഭിച്ചതിന് ശേഷം യംഗ് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: “എന്റെ പഠനവും പേനയും മെഡിക്കൽ വിഷയങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ദൈവം എനിക്ക് തന്നിട്ടില്ലാത്ത കഴിവുകൾക്ക്, ഞാൻ ഉത്തരവാദിയല്ല, എന്നാൽ എന്റെ കൈവശമുള്ളവ, എന്റെ അവസരങ്ങൾ എന്നെ അനുവദിച്ചതുപോലെ ഞാൻ ഇതുവരെ വളർത്തിയെടുത്തു. എന്റെ എല്ലാ അധ്വാനങ്ങളുടെയും ആത്യന്തിക വസ്‌തുവായി തുടരുന്ന ആ തൊഴിലിലേക്ക് ഞാൻ അവ സഹായകമായും ശാന്തതയോടെയും പ്രയോഗിക്കുന്നത് തുടരും. [46]

മതപരിവർത്തനത്തിന്റെ ശീലത്തേക്കാൾ, യംഗ് തന്റെ പഴയ വിശ്വാസത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം നിലനിർത്തുകയും, ഭാഷകളെയും പെരുമാറ്റങ്ങളെയും അന്വേഷിക്കുന്ന ശീലം തന്റെ പഠനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു എന്ന് ഗർണി പ്രസ്താവിച്ചു. [47] എന്നിട്ടും, മരണത്തിന് തലേദിവസം യംഗ് മതപരമായ ആചാരങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തുഎന്നാണ്. ഡേവിഡ് ബ്രൂസ്റ്ററുടെ എഡിൻബർഗ് ജേണൽ ഓഫ് സയൻസിൽ റിപ്പോർട്ടുചെയ്‌തത് ഈ പറയുന്നത് പോലാണ് “അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചില വിവരങ്ങൾക്കും കൈകളിലെ ചിത്രരേഖകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചില നിർദ്ദേശങ്ങൾക്കും ശേഷം, തന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് നന്നായി അറിയുന്ന അദ്ദേഹം സഭയുടെ സംസ്‌കാരങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. യാഥാസ്ഥിതികനാണെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതവികാരം ലിബറൽ ആണെന്ന് അദ്ദേഹം തന്നെ പ്രസ്താവിച്ചിരുന്നു. അവൻ തിരുവെഴുത്തുകളെക്കുറിച്ച് വളരെയധികം പഠിച്ചിരുന്നു. ഉപയുക്തതയുടെയും സത്യസന്ധതയുടെയും അനന്തമായ ഗതിയിൽ താൻ പ്രകടിപ്പിച്ച വിശ്വാസത്തെ അവൻ തെളിയിച്ചു. " [48]

തിരഞ്ഞെടുത്ത രചനകൾ[തിരുത്തുക]

ഇതും കാണുക[തിരുത്തുക]

പരാമർശങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

അടിക്കുറിപ്പുകൾ

  1. Tony Rothman argues that there is no clear evidence that Young actually did the two-slit experiment.[25]

അവലംബങ്ങൾ

  1. Dictionary of National Biography
  2. 2.0 2.1 Robinson, Andrew (2007). The Last Man Who Knew Everything: Thomas Young, the Anonymous Genius who Proved Newton Wrong and Deciphered the Rosetta Stone, among Other Surprising Feats. Penguin. ISBN 978-0-13-134304-7.
  3. "Thomas Young". School of Mathematics and Statistics University of St Andrews, Scotland. ശേഖരിച്ചത് 30 ഓഗസ്റ്റ് 2017.
  4. Singh, Simon (2000). The Code Book: The Science of Secrecy from Ancient Egypt to Quantum Cryptography. Anchor. ISBN 978-0-385-49532-5.
  5. "Thomas Young (1773–1829)". Andrew Gasson. ശേഖരിച്ചത് 30 ഓഗസ്റ്റ് 2017.
  6. Robinson, Andrew (2006). The Last Man Who Knew Everything: Thomas Young, the Anonymous Polymath Who Proved Newton Wrong, Explained How We See, Cured the Sick and Deciphered the Rosetta Stone. Oneworld Publications. p. 4. ISBN 978-1851684946.
  7. "Ri Professors". Royal Institution. ശേഖരിച്ചത് 30 ഓഗസ്റ്റ് 2017.
  8. "THOMAS YOUNG (1773–1829)". Emmanuel College. ശേഖരിച്ചത് 30 ഓഗസ്റ്റ് 2017.
  9. "Portrait of Thomas Young". Royal Society. ശേഖരിച്ചത് 30 ഓഗസ്റ്റ് 2017.
  10. Morgan, Michael (2002). "Thomas Young's Lectures on Natural Philosophy and the Mechanical Arts". Perception. 31 (12): 1509–1511. doi:10.1068/p3112rvw.
  11. Weld, Charles Richard (2011). A History of the Royal Society: With Memoirs of the Presidents. Cambridge University Press. pp. 235–237. ISBN 9781108028189.
  12. Wood, Alexander; Oldham, Frank (1954). Thomas Young: Natural Philosopher, 1773-1829. CUP Archive. pp. 304–308.
  13. "Book of Members, 1780–2010: Chapter Y" (PDF). American Academy of Arts and Sciences. ശേഖരിച്ചത് 8 സെപ്റ്റംബർ 2016.
  14. Peacock, George (1855). Life of Thomas Young: M.D., F.R.S., &c.; and One of the Eight Foreign Associates of the National Institute of France. J. Murray. p. 403.
  15. Cooper, David K.C. (2013). Doctors of Another Calling: Physicians Who Are Known Best in Fields Other than Medicine. Rowman & Littlefield. pp. 98–101. ISBN 9781611494679.
  16. O'Connor, J. J.; Robertson, E. F. (2006). "Thomas Young". School of Mathematics and Statistics University of St Andrews, Scotland.
  17. Bruce Fye, W.; Willis Hurst, J. (1997), "Thomas Young", Clinical Cardiology, 20 (1), pp. 87–88
  18. Samuel Austin Allibone (1871). A Critical Dictionary of English Literature: And British and American Authors, Living and Deceased, from the Earliest Accounts to the Middle of the Nineteenth Century. Containing Thirty Thousand Biographies and Literary Notices, with Forty Indexes of Subjects, Volume 3. J. B. Lippincott & Co. p. 2904.
  19. Wood, Alexander; Oldham, Frank (1954). Thomas Young Natural Philosopher 1773–1829. Cambridge University Press. p. 331.
  20. "Peacock's Life of Dr Young" by George Peacock, D.D., F.R.S., etc. Dean of Ely, Lowndean Professor of Astronomy University of Cambridge, etc. quoted in "The Living Age" by E. Littell, Second Series, Volume X, 1855, Littell, Son and Company, Boston.
  21. Buick, Tony (2010). The Rainbow Sky: An Exploration of Colors in the Solar System and Beyond. Springer Science & Business Media. p. 81. ISBN 9781441910530.
  22. Place names, NE Greenland
  23. "Thomas Young (1773–1829)". UC Santa Barbara. ശേഖരിച്ചത് 5 സെപ്റ്റംബർ 2016.
  24. Haidar, Riad. "Thomas Young and the wave theory of light" (PDF). Bibnum. ശേഖരിച്ചത് 5 സെപ്റ്റംബർ 2016.
  25. Rothman, Tony (2003). Everything's Relative and Other Fables from Science and Technology. Wiley. ISBN 9780471202578.
  26. Shamos, Morris (1959). Great Experiments in Physics. New York: Holt Rinehart and Winston. pp. 96–101.
  27. Magie, William Francis (1935). A Source Book in Physics. Harvard University Press. p. 309
  28. Both Young and Newton were eventually shown to be partially correct, as neither wave nor particle explanations alone can explain the behaviour of light. See e.g. http://www.single-molecule.nl/notes/light-waves-and-photons/.
  29. Young, Thomas (1845). Course of Lectures on Natural Philosophy and the Mechanical Arts. London: Taylor and Walton. p. 106. modulus thomas young.
  30. Truesdell, Clifford A. (1960). The Rational Mechanics of Flexible or Elastic Bodies, 1638–1788: Introduction to Leonhardi Euleri Opera Omnia, vol. X and XI, Seriei Secundae. Orell Fussli.
  31. Young, Thomas (1801). "On the mechanics of the eye". Philosophical Transactions of the Royal Society. 91: 23–88. Bibcode:1801RSPT...91...23Y. doi:10.1098/rstl.1801.0004.
  32. Young, T. (1802). "Bakerian Lecture: On the Theory of Light and Colours". Phil. Trans. R. Soc. Lond. 92: 12–48. doi:10.1098/rstl.1802.0004.
  33. Young, Thomas (1805). "An Essay on the Cohesion of Fluids". Phil. Trans. 95: 65–87. doi:10.1098/rstl.1805.0005. JSTOR 107159.
  34. Fechner, Gustav Theodor (1878). Ueber den Ausgangswerth der kleinsten Absweichungssumme. S. Hirzel. p. 650.
  35. Tijsseling, A.S., Anderson, A. (2008). Thomas Young's research on fluid transients: 200 years on. Proc. Of the 10th Int. Conf. On Pressure Surges (Editor S. Hunt), Edinburgh, United Kingdom, Pp. 21–33. BHR Group. ISBN 978-1-85598-095-2.CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  36. E.A.W. Budge, [1893], The Rosetta Stone. www.sacred-texts.com p132
  37. Young's first publications are as follows: "Letter to the Rev. S. Weston respecting some Egyptian Antiquities". With four copper plates [published under the name of his friend William Rouse Boughton, but written by Young], Archeologia Britannica. London, 1814. Vol. XVIII. P. 59-72; [Anonymous publication], Museum Criticum of Cambridge, Pt. VI., 1815 (this includes the correspondence which took place between Young, Silvestre de Sacy and Akerblad)
  38. Singh, Simon. "The Decipherment of Hieroglyphs". BBC. ശേഖരിച്ചത് 8 ഒക്ടോബർ 2015.
  39. Adkins & Adkins 2000, പുറം. 277.
  40. "Jean-François Champollion". Great Historians. ശേഖരിച്ചത് 8 ഒക്ടോബർ 2015.
  41. Thomasson 2013.
  42. Wood, Alexander. 2011. Thomas Young: Natural Philosopher 1773–1829. Cambridge University Press. p. 56
  43. Wood, Alexander. 2011. Thomas Young: Natural Philosopher 1773–1829. Cambridge University Press. p. 329
  44. Peacock & Leitch., Miscellaneous works of the late Thomas Young (1855), London, J. Murray, p. 516: "he was pre-eminently entitled to the high distinction of a Christian, patriot, and philosopher."
  45. Wood, Alexander. 2011. Thomas Young: Natural Philosopher 1773–1829. Cambridge University Press. p. XVI
  46. Wood, Alexander. 2011. Thomas Young: Natural Philosopher 1773–1829. Cambridge University Press. p. 173
  47. Wood, Alexander. 2011, p. 56
  48. Brewster, David. 1831. The Edinburgh Journal of Science. Vol. 8, Blackwood. pp. 204;207

കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക്[തിരുത്തുക]

ബാഹ്യ ലിങ്കുകൾ[തിരുത്തുക]