താലിബാന്റെ സ്ത്രീകളോടുള്ള നിലപാട്

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
2001 ഓഗസ്റ്റ് 26 ന് കാബൂളിൽ ഒരു അഫ്ഗാൻ യുവതിയെ താലിബാൻറെ മത പോലീസ് അംഗം മർദ്ദിക്കുന്നു. റെവല്യൂഷണറി അസോസിയേഷൻ ഓഫ് വിമൻ ഓഫ് അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ pz.rawa.org/rawasongs/movie/beating.mpg കാണാം.

താലിബാൻ, അവരുടെ അഫ്ഗാൻ ഭരണകാലത്ത് സ്ത്രീവിരുദ്ധതയുടെയും അവരോടുള്ള അതിക്രമങ്ങളുടെയും പേരിൽ അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ കുപ്രസിദ്ധിയാർജ്ജിച്ചിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ വിശുദ്ധിയും അന്തസ്സും ഇനിയും പരമപവിത്രമായിരിക്കാൻ തക്ക ഒരു അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കൽ ആണ് അവരുടെ പ്രഖ്യാപിതലക്ഷ്യം.[1] പർദ്ദയിൽ ജീവിക്കുന്നതേപ്പറ്റിയുള്ള പഷ്തൂൺവാലി വിശ്വാസപ്രകാരമായിരുന്നത്രേ ഇത്[2].

അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലെ സ്ത്രീകൾ എല്ലായ്‌പ്പോഴും പരസ്യമായി ബുർഖ ധരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി, കാരണം ഒരു താലിബാൻ വക്താവ് പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഖം അഴിമതിയുടെ ഉറവിടമാണ്.[3] ലിംഗ വർണ്ണവിവേചനം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന വ്യവസ്ഥാപിത വേർതിരിവിൽ, സ്ത്രീകളെ ജോലി ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചില്ല, എട്ടുവയസ്സിനുശേഷം അവരെ പഠിപ്പിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല, അതുവരെ ഖുർആൻ പഠിക്കാൻ മാത്രമേ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.[4]

വിദ്യാഭ്യാസം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ രഹസ്യമായി സ്കൂളുകളിൽ ചേരാൻ നിർബന്ധിതരായി, അവിടെ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ അവരും അധ്യാപകരും വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരാകും.[5][6] ആണുങ്ങൾ ആരെങ്കിലും ഒപ്പമില്ലെങ്കിൽ പുരുഷ ഡോക്ടർമാർക്ക് സ്ത്രീരോഗികളെ പരിശോധിക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല, അങ്ങനെയുള്ളപക്ഷം രോഗം ചികിൽസിക്കാതിരിക്കുക മാത്രമേ സാധ്യമായിരുന്നുള്ളൂ. താലിബാൻ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ചാൽ സ്ത്രീകളെ പരസ്യമായി അടിക്കുകയും വധിക്കുകയും ചെയ്തു.[7][8] 16 വയസ്സിന് താഴെയുള്ള പെൺകുട്ടികളുടെ വിവാഹം താലിബാൻ അനുവദിക്കുകയും ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അഫ്ഗാൻ വിവാഹങ്ങളിൽ 80% നിർബന്ധിതമാണെന്ന് ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.[9]

ലിംഗനയങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

ബുർഖ ധരിച്ച അഫ്ഗാൻ സ്ത്രീകൾ

എട്ടാം വയസ്സുമുതൽ, അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് അടുത്ത "രക്തബന്ധു", ഭർത്താവ്, അല്ലെങ്കിൽ മരുമകൻ എന്നിവരൊഴികെ പുരുഷന്മാരുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല (മഹ്രാം കാണുക).[10] സ്ത്രീകൾക്കുള്ള മറ്റ് നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഇവയായിരുന്നു:

  • രക്തബന്ധു കൂടെയില്ലാതെയോ അല്ലെങ്കിൽ ബുർഖ ധരിക്കാതെയോ സ്ത്രീകൾ തെരുവുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടരുത്.
  • സ്ത്രീകൾ ഉയർന്ന കുതികാൽ ഷൂ ധരിക്കരുത്, കാരണം ഒരു പുരുഷനും സ്‌ത്രീയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ കേട്ട് ചഞ്ചലിതനാവരുത്.
  • ഒരു അപരിചിതനും സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്തതിനാൽ സ്ത്രീകൾ പരസ്യമായി ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കരുത്.[11]
  • തെരുവിൽ നിന്ന് സ്ത്രീകൾ ദൃശ്യമാകാതിരിക്കാൻ എല്ലാ താഴത്തെനിലയിലെയും, ഒന്നാം നിലയിലെയും റെസിഡൻഷ്യൽ വിൻഡോകൾ പെയിന്റ് ചെയ്യുകയോ സ്ക്രീൻ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യണം.
  • പത്രങ്ങളിലോ പുസ്തകങ്ങളിലോ കടകളിലോ വീട്ടിലോ സ്ത്രീകളുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നതും ചിത്രീകരിക്കുന്നതും പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതും നിരോധിച്ചു.
  • "സ്ത്രീകൾ" എന്ന വാക്ക് ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഏതെങ്കിലും സ്ഥലനാമങ്ങളുടെ പരിഷ്‌ക്കരണം. ഉദാഹരണത്തിന്, "വനിതാ ഉദ്യാനം" "സ്പ്രിംഗ് ഗാർഡൻ" എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്തു.
  • സ്ത്രീകൾ അവരുടെ അപ്പാർട്ടുമെന്റുകളുടെയോ വീടുകളുടെയോ ബാൽക്കണിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് വിലക്കി.
  • റേഡിയോയിലും, ടെലിവിഷനിലും അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള പൊതുയോഗങ്ങളിലും സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യം നിരോധിച്ചു.[12]

യാത്ര[തിരുത്തുക]

പൊതു പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള താലിബാൻ വിധികൾ ഒരു സ്ത്രീയുടെ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയും ബുർഖ വാങ്ങാൻ കഴിയാത്തവർക്കോ മഹ്രാമില്ലാത്തവർക്കോ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരുതരം വെർച്വൽ വീട്ടുതടങ്കൽ തന്നെയായിരുന്നു.[2] തെരുവുകളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നതിന് താലിബാൻറെ മർദ്ദനമേറ്റ ഒരു സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: എന്റെ പിതാവ് യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. എനിക്ക് ഭർത്താവോ സഹോദരനോ മകനോ ഇല്ല. എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? [13]

കാബൂളിലെ ഏറ്റവും വലിയ സർക്കാർ അനാഥാലയമായ ടാസ്കിയ മസ്‌കാനിൽ സ്ത്രീ മൊബിലിറ്റിയിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയതിന് ടെറെ ഡെസ് ഹോംസ് എന്ന എൻ‌ജി‌ഒയുടെ ഒരു ഫീൽഡ് വർക്കർ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. വനിതാ ജീവനക്കാരെ അവരുടെ ചുമതലകളിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയ ശേഷം, സ്ഥാപനത്തിൽ താമസിക്കുന്ന 400 ഓളം പെൺകുട്ടികളെ ഒരു വർഷത്തേക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ അനുവദിക്കാതെ പൂട്ടിയിട്ടു.[10]

സ്ത്രീകളുടെ ചലനാത്മകതയെ ബാധിച്ച ഉത്തരവുകൾ ഇവയായിരുന്നു:

  • സൈക്കിളുകളോ മോട്ടോർ സൈക്കിളുകളോ ഓടിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടെ മഹ്രാമുകൾ പോലും നിരോധിക്കുക.
  • മഹ്രാം ഇല്ലാതെ ടാക്സിയിൽ കയറുന്നത് സ്ത്രീകളെ വിലക്കി.
  • ഒരേ ബസ്സിൽ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും യാത്ര ചെയ്യുന്നത് തടയുന്നതിനായി വേർതിരിച്ച ബസ് സർവീസുകൾ അവതരിപ്പിച്ചു.[11]

ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തെ ഇതത്ര കാര്യമായി ബാധിച്ചിട്ടില്ല, കാരണം അവർ പൊതുവെ സുരക്ഷിതരായ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരുടെ ജോലികൾ അല്ലെങ്കിൽ അധ്വാനം തുടരാൻ അവർക്ക് ആപേക്ഷിക തലത്തിലുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ആവശ്യമാണ്. ഈ സ്ത്രീകൾ അടുത്തുള്ള ഒരു പട്ടണത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, അതേ നഗര നിയന്ത്രണങ്ങളും അവർക്ക് ബാധകമാകുമായിരുന്നു.[1]

തൊഴിൽ[തിരുത്തുക]

ആണുങ്ങളും പെണ്ണുങ്ങളും ഒരുമിച്ചുള്ള ജോലിസ്ഥലത്ത് അഫ്ഗാൻ സ്ത്രീകൾക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ച മുൻ അഫ്ഗാൻ നിയമങ്ങളോട് താലിബാൻ വിയോജിച്ചു. ഇത് പർദയുടെയും ശരീഅത്തിൻറെയും നിയമ ലംഘനമാണെന്നായിരുന്നു വാദം.[3] 1996 സെപ്റ്റംബർ 30 ന് എല്ലാ സ്ത്രീകളെയും ജോലിയിൽ നിന്ന് വിലക്കണമെന്ന് താലിബാൻ ഉത്തരവിട്ടു.[14] സർക്കാർ ജീവനക്കാരിൽ 25 ശതമാനം സ്ത്രീകളാണെന്നാണ് കണക്കാക്കുന്നത്, മറ്റ് മേഖലകളിലെ നഷ്ടം വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ ഇത് ആയിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളെ ബാധിച്ചു.[10] ഇത് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ സാധാരണമായിരുന്ന ഗാർഹിക വരുമാനത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ദുർബലരായ അല്ലെങ്കിൽ വിധവകളുടെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിലുള്ള വീടുകളിൽ വിനാശകരമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. 

സ്ത്രീകളെ ജോലിക്കുവച്ചവർക്കാണ് മറ്റൊരു നഷ്ടം നേരിട്ടത്. പ്രാഥമിക വിദ്യാലയത്തിലെ എല്ലാ അദ്ധ്യാപകരും തന്നെ സ്ത്രീകളായതിനാൽ കാബൂളിൽ പെൺകുട്ടികളുടെ മാത്രമല്ല കുട്ടികളുടെപോലും പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടി. 1996 ൽ താലിബാൻ നഗരം പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാസമ്പന്നരായ കുടുംബങ്ങൾ പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് കാബൂളിൽ നിന്ന് പലായനം ചെയ്തു.[2][15] അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ തുടരുന്നവരിൽ, അമ്മയുടെയും കുട്ടികളുടെയും അനാഥത്വത്തിൽ വർദ്ധനവുണ്ടായതിനാൽ സുപ്രധാന വരുമാനനഷ്ടം പല കുടുംബങ്ങളെയും പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. 

താലിബാൻ സുപ്രീം നേതാവ് മുഹമ്മദ് ഒമർ വനിതാ സിവിൽ ജീവനക്കാർക്കും അധ്യാപകർക്കും പ്രതിമാസം 5 യുഎസ് ഡോളർ വേതനം നൽകുമെന്ന് ഉറപ്പ് നൽകി.[16] ഒരു താലിബാൻ പ്രതിനിധി പ്രസ്താവിച്ചു: 30,000 തൊഴിലില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രതിമാസ ശമ്പളം നൽകുന്ന താലിബാൻ ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു, സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ പരാമർശിച്ച് താലിബാനെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്നവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചാട്ടവാറടിയാണ്. അടിസ്ഥാനരഹിതമായ പ്രചാരണത്തിലൂടെ ഈ ആളുകൾ കാബൂളിലെ സ്ത്രീകളെ താലിബാനെതിരെ പ്രേരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.[3]

സ്ത്രീകൾ ജോലി ചെയ്യേണ്ടതില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനായി വിപുലീകൃത കുടുംബത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ സകാത്ത് ചാരിറ്റി സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ഉപയോഗം താലിബാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, വർഷങ്ങളുടെ സംഘർഷത്തിന്റെ അർത്ഥം ന്യൂക്ലിയർ കുടുംബങ്ങൾ അധിക ബന്ധുക്കളെ സഹായിക്കാതെ സ്വയം പിന്തുണയ്ക്കാൻ പലപ്പോഴും പാടുപെടുകയായിരുന്നു എന്നാണ്.[2] നിയമനിർമ്മാണത്തിനുള്ള യോഗ്യത പലപ്പോഴും പുരുഷന്മാരിലാണ്, അതായത് ഭക്ഷണ സഹായം സ്വീഎകരിക്കേണ്ടത് പുരുഷനാണ്. ഒരു സ്ത്രീക്ക് ജീവനുള്ള പുരുഷ ബന്ധുക്കളില്ലായിരിക്കാനുള്ള സാധ്യത ആക്ടിംഗ് വിദേശകാര്യ മന്ത്രി മുല്ലാ ഗൗസ് തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അഫ്ഗാൻ ജനസംഖ്യയുടെ അത്രയും ചെറിയ ശതമാനത്തോടുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധയും ഉത്കണ്ഠയും തനിക്ക് അതിശയമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.[10] ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പൊതുവെ ചെറിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം ഉപജീവനത്തിന് ആവശ്യമായ ശമ്പളമില്ലാത്ത ഗാർഹിക, കാർഷിക തൊഴിലുകളാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ചത്. 

സ്ത്രീ ആരോഗ്യ പ്രൊഫഷണലുകളെ തൊഴിൽ നിരോധനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിലും അവർ പ്രവർത്തിച്ചത് വളരെ പരിമിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിലാണ്. വേർതിരിക്കപ്പെട്ട ബസ് സംവിധാനവും വ്യാപകമായ ഉപദ്രവവും കാരണം ശാരീരികമായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടും കാരണം ചില സ്ത്രീകൾ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു. അവശേഷിച്ചവരിൽ പലരും ഭരണകൂടത്തെ ഭയന്ന് ജീവിക്കുകയും താലിബാൻ സേനയ്ക്കുള്ള സമ്പർക്കം കുറയ്ക്കുന്നതിന് ജോലിചെയ്യുന്ന ആഴ്ചയിൽ ആശുപത്രിയിൽ താമസിക്കുകയും ചെയ്തു.[2] വളരെ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യപ്പെട്ട തലത്തിലാണെങ്കിലും ഗൈനക്കോളജിക്കൽ, ആന്റി-നേറ്റൽ, മിഡ്‌വൈഫറി സേവനങ്ങളുടെ തുടർച്ച ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിന് ഈ സ്ത്രീകൾ വളരെ പ്രധാനമായിരുന്നു. റബ്ബാനി ഭരണകാലത്ത് കാബൂളിലെ മുല്ലലൈ ആശുപത്രിയിൽ 200 ഓളം വനിതാ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ജോലി ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലും 50 പേർ താലിബാൻറെ കീഴിൽ തുടർന്നു. 2001 ൽ താലിബാൻറെ പതനത്തിനുശേഷം അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന എൻ‌ജി‌ഒകൾ സ്ത്രീ ആരോഗ്യ പ്രൊഫഷണലുകളുടെ കുറവ് അവരുടെ ജോലികൾക്ക് ഒരു പ്രധാന തടസ്സമാണെന്ന് കണ്ടെത്തി.[17]

തൊഴിൽ നിരോധനത്തിലെ മറ്റൊരു അപവാദം എണ്ണത്തിൽ കുറഞ്ഞ മാനുഷിക തൊഴിലാളികളെ സേവനത്തിൽ തുടരാൻ അനുവദിച്ചതാണ്. താലിബാൻ വേർതിരിക്കൽ കോഡുകൾ കാരണം ദുർബലരായ സ്ത്രീകൾക്ക് എന്തെങ്കിലും നേടുന്നതിനോ ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനോ ബുദ്ധിമുട്ടേറി. ഈ അപവാദം മുഴുവൻ താലിബാൻ പ്രസ്ഥാനവും അനുവദിച്ചിട്ടില്ല, അതിനാൽ സ്ത്രീ പങ്കാളിത്തം അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അഭാവം ഓരോ സാഹചര്യത്തിലും വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.[2] 1995 ന് മുമ്പ് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ കോസ്മോപൊളിറ്റൻ, പുറം കാഴ്ചയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നായതിനാൽ സ്ത്രീകളോടുള്ള സമീപനത്തിൽ താലിബാൻ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ ഹെറാത്ത് നഗരത്തെ പ്രത്യേകിച്ച് ബാധിച്ചു. സ്ത്രീകൾക്ക് മുമ്പ് പരിമിതമായ രംഗങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഇത് താലിബാൻ അധികൃതർ തടഞ്ഞു. ഹെറാത്തിന്റെ പുതിയ ഗവർണർ മുല്ല റസാഖ് സ്ത്രീകളുടെ ശ്രദ്ധ തെറ്റിക്കുന്ന സ്വഭാവം ഭയന്ന് തന്റെ ഓഫീസിനുമുന്നിൽക്കൂടി പോകുന്നത് വിലക്കി ഉത്തരവിറക്കി.[18]

വിദ്യാഭ്യാസം[തിരുത്തുക]

ആൺകുട്ടികൾക്കും പെൺകുട്ടികൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാനുള്ള തങ്ങളുടെ ഇസ്ലാമിക കടമ അംഗീകരിക്കുന്നതായി താലിബാൻ അവകാശപ്പെട്ടു, എന്നിട്ടും 8 വയസ്സിന് മുകളിലുള്ള പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കുന്നത് വിലക്കുന്ന ഒരു ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഇത് ഒരു താൽക്കാലിക സസ്പെൻഷൻ മാത്രമാണെന്നും ക്രോസ്-ജെൻഡർ സമ്പർക്കം തടയുന്നതിനായി സൗകര്യങ്ങളും തെരുവ് സുരക്ഷയും സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ സ്ത്രീകൾ സ്കൂളിലേക്ക് മടങ്ങുമെന്നും ജോലി ചെയ്യുമെന്നും മൗലവി കലമാദിൻ തറപ്പിച്ചുപറഞ്ഞു. ഇസ്ലാമികവും എന്നാൽ അസ്വീകാര്യവുമായ മുജാഹിദീൻ പതിപ്പിന് പകരമായി ഒരു പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ ഉള്ളടക്കം നിർണ്ണയിക്കാൻ ഒരു ഉലമ ബോഡിയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്റെ പൂർണ നിയന്ത്രണം താലിബാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.[2]

വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിൽ സ്ത്രീ തൊഴിൽ നിരോധനം വളരെയധികം അനുഭവപ്പെട്ടു. കാബൂളിൽ മാത്രം 106,256 പെൺകുട്ടികളെയും 148,223 പുരുഷ വിദ്യാർത്ഥികളെയും 8,000 വനിതാ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ബിരുദധാരികളെയും ബാധിച്ചു. 7,793 വനിതാ അധ്യാപകരെ പിരിച്ചുവിട്ടു, ഇത് വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും 63 സ്കൂളുകൾ അടച്ചുപൂട്ടുകയും ചെയ്തു.[10] ചില സ്ത്രീകൾ അവരുടെ വീടുകൾക്കുള്ളിൽ രഹസ്യമായ സ്കൂളുകൾ നടത്തുന്നത് പ്രാദേശിക കുട്ടികൾക്കോ അല്ലെങ്കിൽ തയ്യൽ ക്ലാസുകളുടെ മറവിൽ ഗോൾഡൻ സൂചി തയ്യൽ സ്കൂൾ പോലെയോ ആണ്. താലിബാൻ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിതാക്കൾക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കും അധ്യാപകർക്കും അറിയാമായിരുന്നു, എന്നാൽ കർശനമായ താലിബാൻ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായി തോന്നുന്നവർക്ക്, അത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവർക്ക് സ്വയം നിർണ്ണയവും പ്രത്യാശയും നൽകുന്നു.[13]

ആരോഗ്യ പരിരക്ഷ[തിരുത്തുക]

അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ താലിബാൻ അധികാരമേറ്റെടുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ആശുപത്രികളിൽ സ്ത്രീകളെ ചികിത്സിക്കാൻ പുരുഷ ഡോക്ടർമാരെ അനുവദിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും കൺസൾട്ടേഷന്റെ മറവിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെയും ദേഹം തൊടാൻ ഒരു പുരുഷ ഡോക്ടറെയും അനുവദിക്കരുതെന്ന ഉത്തരവ് ഉടൻ നിലവിൽ വന്നു.[13] തൊഴിൽ മേഖലയിലെ വനിതാ ആരോഗ്യ വിദഗ്ധരുടെ എണ്ണം കുറവായതിനാൽ, പല സ്ത്രീകളും ചികിൽസയ്ക്കായി യാത്ര ചെയ്യേണ്ട ദൂരം വർദ്ധിച്ചു, അതേസമയം ആന്റി-നേറ്റൽ ക്ലിനിക്കുകളോടുള്ള ശ്രദ്ധ കുറഞ്ഞു.[2]

കാബൂളിൽ, ചില സ്ത്രീകൾ കുടുംബങ്ങൾക്കും അയൽക്കാർക്കും സേവനത്തിനായി വീടുകളിൽ അനൗപചാരിക ക്ലിനിക്കുകൾ സ്ഥാപിച്ചു, എന്നിട്ടും വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടായതിനാൽ അവയുടെ ഫലപ്രാപ്തി പരിമിതമായിരുന്നു. ചികിത്സയുടെ അഭാവം മൂലം പല സ്ത്രീകളും നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന കഷ്ടതയോ അകാലമരണമോ സഹിച്ചു. സമ്പത്തും താല്പര്യവും മഹ്രാമ പിന്തുണയുമുള്ള കുടുംബങ്ങൾക്ക് പാകിസ്ഥാനിൽ വൈദ്യസഹായം തേടാമായിരുന്നു.[13]

1996 ഒക്‌ടോബറിൽ, പരമ്പരാഗത ഹമ്മമായ പൊതു കുളിസ്ഥലത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് സ്ത്രീകളെ വിലക്കിയിരുന്നു, കാരണം സമൂഹമായി ഇടപെടുന്ന അവസരങ്ങൾ ഇസ്ലാമിക വിരുദ്ധമായിരുന്നു. അപൂർവ്വം പേർക്കുമാത്രം ജലം ലഭ്യമായ ഒരു രാജ്യത്ത് ഈ കുളിയിടങ്ങൾ ഒരു പ്രധാന സൗകര്യമായിരുന്നു. ശുചിത്വ രീതികളും ആരോഗ്യ പരിരക്ഷയും നിഷേധിക്കുകവഴി സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ ചുണങ്ങും യോനിയിലെ അണുബാധയും വർദ്ധിക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കാൻ ഐക്യരാഷ്ട്രാസഭയ്ക്ക് ഈ നിരോധനം കാരണമായി.[10] ഒരു അഫ്ഗാൻ-അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരനായ നസ്രിൻ ഗ്രോസ് 2001 ൽ പ്രസ്താവിച്ചത്, നിരവധി അഫ്ഗാൻ സ്ത്രീകൾക്ക് തങ്ങളുടെ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ട് നാല് വർഷമായി എന്നാണ്. സ്ത്രീകൾക്ക് അവരുടെ ആർത്തവത്തിനുശേഷം കുളിക്കാതെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് ഇസ്ലാം വിലക്കുന്നു.[19] 1998 ജൂണിൽ, തലസ്ഥാനത്തെ ജനറൽ ആശുപത്രികളിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് താലിബാൻ സ്ത്രീകളെ വിലക്കിയിരുന്നു, അതേസമയം സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമുള്ള ജനറൽ ആശുപത്രികളിൽ പോകാൻ അവർക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. അതോടെ അവർക്ക് പോകാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ആശുപത്രി മാത്രമേ കാബൂളിൽ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ.[20]

നിർബന്ധിത തടവ്[തിരുത്തുക]

മാനസിക സമ്മർദ്ദം, ഒറ്റപ്പെടൽ, വിഷാദം എന്നിവ കുടുംബ ഐക്യത്തെ സാരമായി ബാധിച്ചു. 160 സ്ത്രീകളിൽ നടത്തിയ സർവേയിൽ 97 ശതമാനം പേർ ഗുരുതരമായ വിഷാദരോഗത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളും 71 ശതമാനം പേർ അവരുടെ ശാരീരിക ക്ഷേമത്തിൽ കുറവുണ്ടായതുമായി കണ്ടെത്തി.[10] കാബൂൾ നിവാസിയും എഴുത്തുകാരനുമായ ലത്തീഫ എഴുതി: [13]

അപാർട്ട്മെന്റ് ഒരു ജയിലിനെയോ ആശുപത്രിയെയോ പോലെയാണ്. നിശബ്ദത നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഭാരം വഹിക്കുന്നു. നമ്മളാരും അധികം ചെയ്യാത്തതിനാൽ, പരസ്പരം പറയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങളില്ല. നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും നമ്മുടെ സ്വന്തം ഭയത്തിലും ദുരിതത്തിലും മുഴുകുന്നു. എല്ലാവരും ഒരേ കറുത്ത കുഴിയിലായതിനാൽ, സമയം വ്യക്തമായി ആവർത്തിക്കുന്നതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് കാര്യമില്ല.

രാജ്യത്തെ ബ്യൂട്ടി സലൂണുകൾ താലിബാൻ അടച്ചു.[21] [22] സൗന്ദര്യവർദ്ധകവസ്തുക്കളായ നെയിൽ വാർണിഷ്, മേക്കപ്പ് എന്നിവ നിരോധിച്ചു.[23]

സ്ത്രീകളുടെ സാംസ്കാരിക സാന്നിധ്യത്തിന് താലിബാൻ നിയന്ത്രണങ്ങൾ നിരവധി മേഖലകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. "സ്ത്രീകൾ" എന്ന വാക്ക് ഉൾപ്പെടെയുള്ള സ്ഥലനാമങ്ങൾ ഈ പദം ഉപയോഗിക്കാത്തവിധം പരിഷ്‌ക്കരിച്ചു. അപരിചിതന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത് അനുചിതമെന്ന് കരുതി സ്ത്രീകൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിക്കുന്നത് വിലക്കി. സ്‌പോർട്‌സിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിനോ സ്‌പോർട്‌സ് ക്ലബിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനോ സ്ത്രീകളെ വിലക്കി.[24] റെവല്യൂഷണറി അസോസിയേഷൻ ഓഫ് വിമൻ ഓഫ് അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ (RAWA) ഈ വിഷയങ്ങൾ പ്രത്യേകമായി കൈകാര്യം ചെയ്തു. മീന കേശ്വർ കമൽ എന്ന സ്ത്രീയാണ് ഇത് സ്ഥാപിച്ചത്. 1981 ൽ വിമൻസ് മെസേജ് എന്ന ദ്വിഭാഷാ മാസിക സ്ഥാപിച്ചു. 1987 ൽ 30 ആം വയസ്സിൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും അഫ്ഗാൻ വനിതകൾക്കിടയിൽ അവർ ഒരു നായികയായി ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നു.

ശിക്ഷകൾ[തിരുത്തുക]

സ്‌പോർട്‌സ് സ്റ്റേഡിയങ്ങളിലോ ടൗൺ സ്ക്വയറുകളിലോ പെട്ടെന്നുതന്നെ ശിക്ഷിക്കാനായി തല്ലുന്നതോ ആയ ശിക്ഷകൾ പരസ്യമായി നടപ്പാക്കാറുണ്ട്. കരുണയില്ലാത്തതിനാൽ കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ ഭയന്ന് സാധാരണക്കാർ ജീവിച്ചു; നിയമം ലംഘിക്കുന്നതിനു പിടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീകളോടു പലപ്പോഴും ക്രൂരമായ അക്രമമാണ് കാട്ടിയിരുന്നത്. [10] ഉദാഹരണങ്ങൾ:

  • 1996 ഒക്ടോബറിൽ ഒരു സ്ത്രീ നഖത്തിൽ വാർണിഷ് ധരിച്ചതിന്റെ പെരുവിരലിന്റെ അഗ്രം മുറിച്ചു. [10]
  • ശരീഅത്ത് കോഡ് ലംഘിച്ചതിന് 225 കാബൂൾ സ്ത്രീകളെ പിടികൂടി ശിക്ഷിച്ചതായി 1996 ഡിസംബറിൽ റേഡിയോ ശരീഅ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ശിക്ഷ ഒരു ട്രൈബ്യൂണൽ കൈമാറി, സ്ത്രീകളുടെ തെറ്റായ പെരുമാറ്റത്തിന് കാലുകളിലും പുറകിലും അടിച്ചു.[25]
  • 1997 മെയ് മാസത്തിൽ ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയത്തിന്റെ അംഗീകാരമുള്ള അഞ്ച് വനിതാ കെയർ ഇന്റർനാഷണൽ ജോലിക്കാരെ അവരുടെ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് മത പോലീസ് അംഗങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ചു പുറത്തിറക്കി. 1.5 മീറ്ററിൽ (ഏകദേശം 5 അടി) നീളത്തിൽ മെറ്റൽ, ലെതർ വിപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് സ്ത്രീകളെ അടിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഗാർഡുകൾ പരസ്യമായി പൊതു അനൗൺസ്മെന്റ് സിസ്റ്റം ഉപയോഗിച്ച് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് അവരെ അപമാനിച്ചു.[1]
1999 നവംബർ 16 ന് കാബൂളിലെ ഗാസി സ്‌പോർട്‌സ് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ താലിബാൻ സാർമീന എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ പരസ്യമായി വധിച്ചു. ഉറങ്ങുമ്പോൾ ഭർത്താവിനെ മർദ്ദിച്ച കേസിൽ ഏഴു മക്കളുടെ അമ്മ കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. [26] [27]
  • 1999 ൽ കാബൂളിലെ ഗാസി സ്‌പോർട്ട് സ്റ്റേഡിയത്തിൽ 30,000 കാണികൾക്ക് മുന്നിൽ ഏഴ് കുട്ടികളുടെ അമ്മയെ വധിച്ചു. ഭർത്താവിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതിന് (വലത് കാണുക). വധശിക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പ് മൂന്നുവർഷം ജയിലിൽ അടയ്ക്കപ്പെടുകയും കഠിനമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിലും മകളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നിരപരാധിത്വം വാദിക്കാൻ അവൾ വിസമ്മതിച്ചു (യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളി എന്ന് റിപ്പോർട്ട്). [28]
  • ഒരു താലിബാൻ റെയ്ഡിൽ ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ അനൗപചാരിക വിദ്യാലയം നടത്തുന്നതായി കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ, അവർ കുട്ടികളെ തല്ലുകയും സ്ത്രീയെ ഒരു പടിക്കെട്ടിന് താഴേക്ക് എറിയുകയും (കാല് ഒടിക്കുകയും) ജയിലിലടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. താലിബാനോടും അവരുടെ നിയമങ്ങളോടും വിശ്വസ്തത പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ ഒപ്പിടാൻ വിസമ്മതിച്ചാൽ കുടുംബത്തെ പരസ്യമായി കല്ലെറിയുമെന്ന് അവർ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. [13]
  • ബാഡ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു ഗോത്ര രീതിയിലൂടെ ബീബി ആയിഷ എന്ന അഫ്ഗാൻ പെൺകുട്ടി ഒരു പുതിയ കുടുംബത്തിന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. പെൺകുട്ടികൾ പലപ്പോഴും ബാഡിനു കീഴിൽ അനുഭവിക്കുന്ന അക്രമത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകുമ്പോൾ, അവളുടെ പുതിയ കുടുംബം അവളെ കണ്ടെത്തി, ഒരു താലിബാൻ കമാൻഡർ അവളെ ഒരു ഉദാഹരണമായി ശിക്ഷിക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു, "ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റ് പെൺകുട്ടികളും ഇത് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കാൻ". അവളുടെ ചെവിയും മൂക്കും മുറിച്ചുമാറ്റി പർവതങ്ങളിൽ മരിച്ച നിലയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും അവൾ രക്ഷപ്പെട്ടു. [29]
  • ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകളോട് ജോലി ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. താലിബാൻറെ ഭീഷണികൾ പാലിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നത് 2010 ജൂലൈയിൽ 22 കാരനായ ഹൊസൈയെ വെടിവച്ചുകൊന്നു.[30]
  • താലിബാൻ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ലംഘിച്ചുവെന്നാരോപിച്ച് 2013 ൽ ഇന്ത്യൻ എഴുത്തുകാരിയായ സുസ്മിത ബാനർജിയെ താലിബാൻ തീവ്രവാദികൾ വെടിവച്ചു കൊന്നു. അഫ്ഗാൻ വ്യവസായിയെ വിവാഹം കഴിച്ച അവർ അടുത്തിടെ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയിരുന്നു. നേരത്തെ 1995 ൽ താലിബാൻ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട രണ്ട് സംഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും പിന്നീട് ഇന്ത്യയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നു. താലിബാനിൽ നിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടലിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അവളുടെ പുസ്തകവും ഒരു ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ ചിത്രീകരിച്ചു. [31]

തെരുവിൽ സ്ത്രീകളെ ശിക്ഷിക്കുകയെന്ന ഔദ്യോഗിക താലിബാൻ നയത്തിന് വിരുദ്ധമായതിനാൽ താലിബാൻ അധികൃതരുടെ അനുമതിയില്ലാതെ നിരവധി സൈനികർ വ്യക്തിഗത മിലിഷിയകൾ നടത്തിയിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ ദുരാചാരത്തിന് പുരുഷന്മാർ ശിക്ഷിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഔദ്യോഗിക രേഖ: പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിഫലനവും സ്ത്രീകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പുരുഷന്മാർ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്ന വിശ്വാസവും. "സ്ത്രീകളെ നേരിട്ട് ശിക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയാത്തതിനാൽ, ടാക്സി ഡ്രൈവർമാരെയും കടയുടമകളെയും സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാനുള്ള മാർഗമായി ഉപയോഗിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നു" എന്ന് 1997 ൽ മൗൽവി കലാമാദിൻ പ്രസ്താവിച്ചു. [1] പുരുഷന്മാരുടെ ശിക്ഷയുടെ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇതാ:

  • ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവർ ഒരു സ്ത്രീയെ മുഖം അനാവരണം ചെയ്യുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മഹ്രാമിന്റെ ഒപ്പമില്ലാതെ എടുക്കുകയോ ചെയ്താൽ അയാൾക്ക് ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും, ഭർത്താവ് ശിക്ഷിക്കപ്പെടും.
  • ഒരു സ്ത്രീ നദിയിൽ വസ്ത്രം കഴുകുന്നതായി പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ അവളെ ഇസ്ലാമിക അധികാരികൾ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും, അവിടെ ഭർത്താവ് / മഹ്രം കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെടും.
  • സ്ത്രീ അളവുകൾ എടുത്ത് ഒരു തയ്യൽക്കാരനെ കണ്ടെത്തിയാൽ, തയ്യൽക്കാരന് തടവ് അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും. [1]

അന്താരാഷ്ട്ര പ്രതികരണങ്ങൾ[തിരുത്തുക]

അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസികളുടെ പ്രതിഷേധം ഇസ്ലാമിക നിയമത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തിന് മുൻ‌ഗണന നൽകിയ യുഎൻ കോഡുകളോ മനുഷ്യാവകാശ നിയമങ്ങളോ, പാശ്ചാത്യ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനുള്ള ഉപകരണങ്ങളായി കാണപ്പെടുന്ന നിയമനിർമ്മാണത്തിന് വിധേയരാകാത്ത താലിബാൻ അധികാരികൾ ശ്രദ്ധയേ കൊടുത്തില്ല.[1] 1995 ൽ താലിബാൻ ഹെറാത്ത് ഏറ്റെടുത്തതിനുശേഷം, ലിംഗനയങ്ങൾ കൂടുതൽ 'മിത'മായി മാറുമെന്ന് യുഎൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. കാരണം, ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ നിന്ന് ദാതാക്കളുമായി ബന്ധമുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഒരു ഗവൺമെന്റിലേക്ക് പക്വത പ്രാപിച്ചു. [10] അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മർദത്തിന് വഴങ്ങാൻ താലിബാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും സസ്പെൻഷനുകളെ സഹായിക്കാൻ ശാന്തമായി പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്തു.

  • 1995 നവംബറിൽ, യുണിസെഫ് താലിബാൻ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള എല്ലാ സഹായങ്ങളും താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവച്ചു, കാരണം പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നത് നിരോധിച്ചത് കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള ഉടമ്പടിയുടെ ലംഘനമാണെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. 1995 ലെ ബീജിംഗ് വനിതാ സമ്മേളനത്തിനുശേഷം, സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ ഒരു പ്രമുഖ ഏജൻസിയെന്ന നിലയിൽ യുനിസെഫിന്റെ പങ്ക് ഉറപ്പിക്കാൻ ഈ നടപടി നീങ്ങി. [10]
  • പ്രാഥമിക ശിശു പരിപാലകരായ സ്ത്രീകളുമായുള്ള ആശയവിനിമയം ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതിനാൽ 1996-ൽ സേവ് ദി ചിൽഡ്രൻ (യുകെ) പിന്തുണ പിൻവലിച്ചു. [10]
  • യുഎൻ സെക്രട്ടറി ജനറൽ ബുട്രോസ് ബുട്രോസ് ഗാലി അഫ്ഗാൻ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ചു. [32]
  • 1999 ൽ യുഎസ് സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി മഡലീൻ ആൽ‌ബ്രൈറ്റ് പരസ്യമായി പ്രസ്താവിച്ചത് "ഇരകളായ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ സ്ത്രീകൾക്കും പെൺകുട്ടികൾക്കുമായി ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നു ... ഇത് കുറ്റകരമാണ്, ഇത് തടയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്". [33]

2006 ജനുവരിയിൽ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനെക്കുറിച്ചുള്ള ലണ്ടൻ സമ്മേളനം ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര കോംപാക്റ്റ് രൂപീകരിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു, അതിൽ സ്ത്രീകളോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിന്റെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. കോം‌പാക്റ്റിൽ ഇനിപ്പറയുന്ന പോയിൻറ് ഉൾപ്പെടുന്നു: "ലിംഗഭേദം: 1389 അവസാനത്തോടെ (2011 മാർച്ച് 20): അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ സ്ത്രീകൾക്കായുള്ള ദേശീയ കർമപദ്ധതി പൂർണ്ണമായും നടപ്പാക്കും; അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്റെ എം‌ഡി‌ജികൾക്ക് അനുസൃതമായി, അഫ്ഗാൻ ഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ സ്ത്രീ പങ്കാളിത്തം ഉൾപ്പെടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതും നിയമിതവുമായ സംഘടനകളും സിവിൽ സർവീസും ശക്തിപ്പെടുത്തും. [34] എന്നിരുന്നാലും, 2008 ജൂൺ 11-ലെ ആംനസ്റ്റി ഇന്റർനാഷണൽ റിപ്പോർട്ട് അഫ്ഗാനിസ്ഥാനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് “കൂടുതൽ ശൂന്യമായ വാഗ്ദാനങ്ങൾ” ആവശ്യമില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു, സ്ത്രീകളോടുള്ള പെരുമാറ്റം അത്തരം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു ലക്ഷ്യമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. [35]

പാകിസ്ഥാൻ താലിബാൻ[തിരുത്തുക]

2002 മുതൽ വിവിധ താലിബാൻ ഗ്രൂപ്പുകൾ പാകിസ്ഥാനിൽ നിലവിലുണ്ട്. ഈ താലിബാൻ വിഭാഗങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗവും തെഹ്രിക്-ഇ-താലിബാൻ പാകിസ്ഥാൻ (ടിടിപി) എന്ന ഉപരിസംഘടനയിൽ ചേർന്നിട്ടുണ്ട്. പാകിസ്ഥാൻ താലിബാൻ അഫ്ഗാൻ താലിബാനിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും അവർക്ക് സ്ത്രീകളോട് സമാനമായ കാഴ്ചപ്പാടുണ്ട്. പാകിസ്താൻ താലിബാനും ഇസ്ലാമിക പെരുമാറ്റം ആരോപിച്ച് സ്ത്രീകളെ കൊലപ്പെടുത്തി. അനധികൃത ബന്ധത്തിന് പെൺകുട്ടികളെ പരസ്യമായി അടിച്ചതിന് ശേഷം പെൺകുട്ടികളെ നിർബന്ധിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചു.

ഇതും കാണുക[തിരുത്തുക]

കുറിപ്പുകൾ[തിരുത്തുക]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Nancy Hatch Dupree. 'Afghan Women under the Taliban' in William Maley (2001) ISBN 0-7864-1090-6. Fundamentalism Reborn? Afghanistan and the Taliban. London: Hurst and Company, ISBN 0-8147-5586-0 pp145-166. ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Maley" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Maley" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Maley" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Maley" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Maley" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 2.7 Marsden, Peter. (1998). The Taliban: War, religion and the new order in Afghanistan. London: Zed Books Ltd, ISBN 1-85649-522-1 pp. 88–101. ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Marsden" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു
  3. 3.0 3.1 3.2 M. J. Gohari (2000). The Taliban: Ascent to Power. Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-579560-1 pp. 108–110. ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Gohari" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; "Gohari" എന്ന പേര് വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കത്തോടെ നിരവധി തവണ നിർവ്വചിച്ചിരിക്കുന്നു
  4. Hasan, Israr. (2011) THE CONFLICT WITHIN ISLAM: Expressing Religion Through Politics. iUniverse, ISBN 1-46208-301-3 pp165
  5. Synovitz, Ron. "Afghanistan: Author Awaits Happy Ending To 'Sewing Circles Of Herat'" Archived June 30, 2004, at the Wayback Machine., Radio Free Europe, March 31, 2004.
  6. Lamb, Christina. "Woman poet 'slain for her verse'", The Sunday Times, November 13, 2005.
  7. "" (PDF). മൂലതാളിൽ (PDF) നിന്നും 2007-06-14-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 2021-07-19. (857 KB), Physicians for Human Rights, August 1999.
  8. "100 Girls' Schools in Afghan Capital Are Ordered Shut", The New York Times, June 17, 1998.
  9. "A Woman Among Warlords: Women's Rights in the Taliban and Post-Taliban Eras". PBS. 11 September 2007. ശേഖരിച്ചത് 14 October 2014. The Taliban’s policies also extended to matrimony, permitting and in some cases encouraging the marriages of girls under the age of 16. Amnesty International reported that 80 percent of Afghan marriages were considered to be by force.
  10. 10.00 10.01 10.02 10.03 10.04 10.05 10.06 10.07 10.08 10.09 10.10 10.11 Michael Griffin (2001). Reaping the Whirlwind: The Taliban movement in Afghanistan. London: Pluto Press, pp6-11/159-165.
  11. 11.0 11.1 "some of the restrictions imposed by Taliban in Afghanistan". ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  12. "AccountSupport". മൂലതാളിൽ നിന്നും 2010-10-08-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  13. 13.0 13.1 13.2 13.3 13.4 13.5 Latifa My forbidden face: Growing up under the Taliban. UK: Virago Press pp29-107.
  14. United Nations High Commissioner for Refugees. "UNHCR – Document Not Found". UNHCR. ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  15. Rashid Taliban (2000), p.106
  16. "Taliban sack all female civil servants, teachers". ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  17. "News". UNFPA – United Nations Population Fund. ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  18. Butcher & Bolt: Two Hundred Years of Foreign Failure in Afghanistan, David Loyn, pg 243 (ISBN 978-0091921408)
  19. "Afghan Women's Request for Recognition at the U.N". മൂലതാളിൽ നിന്നും 2007-09-28-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 2021-07-19.
  20. Rashid Taliban (2000), p.71
  21. Williams, Carol J. The Beauty Shop Beckons in Post-Taliban Kabul, Los Angeles Times, December 15, 2001.
  22. Kabul Beauty School – Afghanistan, YouTube, October 21, 2008.
  23. PBS, Taliban Women Archived 2011-03-08 at the Wayback Machine., March 6, 1998
  24. "Revolutionary Association of the Women of Afghanistan (RAWA)". ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  25. Women in Afghanistan: The violations continue Archived 2003-05-10 at the Wayback Machine. Amnesty International accessed 12/11/07
  26. "Filmed by RAWA: Taliban publicly execute an Afghan woman". ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  27. Lifting the veil Channel 4 News UK, accessed 12/11/07
  28. "ZARMINA'S STORY". ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  29. ഉദ്ധരിച്ചതിൽ പിഴവ്: അസാധുവായ <ref> ടാഗ്; Guardian എന്ന പേരിലെ അവലംബങ്ങൾക്ക് എഴുത്തൊന്നും നൽകിയിട്ടില്ല.
  30. The Taliban War on Women Continues Human Rights Watch in the Wall Street Journal 14/7/2010
  31. "Indian Author Sushmita Banerjee killed by Taliban in Afghanistan". ശേഖരിച്ചത് 5 September 2013.
  32. "United Nations Daily Highlights 96-10-07". ശേഖരിച്ചത് 1 November 2015.
  33. World: South Asia Albright warns Taleban on women BBC, accessed 12/11/07
  34. "Afghanistan Compact Annual Report: March 2006 – March 2007 (1385). TABLE THREE: EXECUTIVE SUMMARY OF ALL AFGHANISTAN COMPACT BENCHMARKS" (PDF). മൂലതാളിൽ (PDF) നിന്നും 5 February 2010-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്.
  35. "Amnesty International | Afghanistan: No more empty promises in Paris". Amnesty.org. 2008-06-11. മൂലതാളിൽ നിന്നും 2012-10-06-ന് ആർക്കൈവ് ചെയ്തത്. ശേഖരിച്ചത് 2012-11-15.

അവലംബം[തിരുത്തുക]

അധികവായനയ്ക്ക്[തിരുത്തുക]