ഇന്ത്യൻ ലീജിയൺ

വിക്കിപീഡിയ, ഒരു സ്വതന്ത്ര വിജ്ഞാനകോശം.
Jump to navigation Jump to search
Free India Legion
Indische Legion.svg
Flag of the Legion (and Azad Hind)
Active 1942–May 1945
Country  നാസി ജർമ്മനി
Allegiance
Branch
Type Infantry
Size 4,500 (maximum)[1]
Garrison/HQ
Nickname "Tiger Legion"

"Azad Hind Fauj"

Engagements World War II

ഫ്രീ ഇന്ത്യൻ ലീജിയൺ അഥവാ ഇന്ത്യൻ ഇൻഫൻട്രി റെജിമെന്റ് 950 (ഇന്ത്യൻ : ഇൻഫന്ററി-റെജിമെന്റ് 950 (indisches),ഐ.ആർ 950 ), ഇന്ത്യൻ വോളൻറിയർ ലീജിയൺ ഓഫ് ദ വാഫെൺ-SS ( German : Indische Freiwilligen Legion der Waffen-SS ) എന്നെല്ലാം അറിയപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യൻ ലീജിയൺ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് നാസി ജർമ്മനിയിലെ ഒരു സൈനിക യൂണിറ്റ് ആയിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം നടത്തുന്ന ഇന്ത്യയ്ക്ക് വിമോചന ശക്തി എന്ന നിലയിലാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചത്. യൂറോപ്പിലെ ഇന്ത്യൻ യുദ്ധത്തടവുകാരും ഇന്ത്യയിലേയും പ്രവാസികളുമാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചത്. ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഉദ്ഭവസ്ഥാനമായതിനാൽ, അത് "ടൈഗർ ലീജിയൻ", "ആസാദ് ഹിന്ദ് ഫൗജ്" എന്നും അറിയപ്പെട്ടു. ജർമ്മൻ സേനയുടെ ഭാഗമായി ഉയർന്നുവന്നത്, 1944 ആഗസ്റ്റിൽ വാഫൺ-എസ്.എസ് ആയി നിയമിക്കപ്പെട്ടു. ബ്രിട്ടനെതിരെ യുദ്ധം നടത്തുകയായിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യസമര നേതാവായ സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ് 1941- ൽ ജർമ്മൻ സഹായത്തിനായി ബെർലിനിൽ എത്തി. 1941- ലെ പ്രാരംഭ റിക്രൂട്ട്മെറ്റുകൾ ജർമ്മനിയിൽ താമസിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികളായിരുന്നു. വടക്ക് ആഫ്രിക്കൻ കാമ്പയിനിൽ പിടിച്ചെടുത്ത ഏതാനും ഇന്ത്യൻ തടവുകാരായിരുന്നു. . പിന്നീട് ഇത് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര സേനാനികളെ കൂടുതൽ സന്നദ്ധസേവകരാക്കി.

ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പടിഞ്ഞാറൻ അതിർത്തിയിൽ ഒരു ജർമൻ-ഇന്ത്യൻ സംയുക്ത ആക്രമണത്തിന് വഴിതെളിക്കുന്ന ഒരു ആക്രമണ സംഘമായി ആദ്യം ഉയർത്തിയെങ്കിലും, ചെറിയ ഒരു സംഘം മാത്രമാണ് അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചത്. ഇന്ത്യൻ ഓഫിസർ കോർപ്പർ, നേതൃത്വമെടുത്തിട്ടുള്ള ചെറിയൊരു സംഘം തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിലെ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമിയിലേക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടു. നെതർലൻഡിലും ഫ്രാൻസിലും സഖ്യസേന അധിനിവേശം വരെ ഇന്ത്യൻ ലീജിയൺന്റെ ഭൂരിഭാഗം സംഘങ്ങളും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ യുദ്ധാനന്തര ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഫ്രഞ്ച് ചെറുത്തുനിൽപ്പിനെ നേരിട്ടുകൊണ്ട് ഫ്രാൻസിലെ സഖ്യകക്ഷികളുടെ മുന്നേറ്റത്തിൽ നിന്ന് അവർ പിന്മാറുകയായിരുന്നു. 1944- ൽ ഒരു കമ്പനിയെ ഇറ്റലിയിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു. അവിടെ ബ്രിട്ടീഷ്, പോളണ്ട് സംഘങ്ങൾക്കെതിരായി നടപടി സ്വീകരിച്ച് പക്ഷപാതപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തി.

1945 -ൽ നാസി ജർമ്മനിയുടെ കീഴടങ്ങൽ സമയത്ത്, ആൽപ്സിന്റെ മേൽ സ്വിറ്റ്സർലന്റിനെ നിഷ്പക്ഷമാക്കുന്നതിന് ഇന്ത്യൻ ലെജിയോണിന്റെ ബാക്കി അംഗങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഈ പരിശ്രമങ്ങൾ അമേരിക്കൻ, ഫ്രഞ്ചു സൈന്യം പിടിച്ചെടുത്തിരുന്നതിനാൽ വിഫലമാകുകയായിരുന്നു. അവസാനം രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റത്തിന് വിചാരണ നേരിടാൻ ഇന്ത്യയിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ സാധാരണക്കാരും സൈന്യവും, ആക്സിസുമായി സഹകരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇന്ത്യക്കാരുടെ വിചാരണയുടെ ആഘാതത്തിൽ ലീജിയൻ അംഗങ്ങളുടെ വിചാരണ പൂർത്തിയായില്ല.

പശ്ചാത്തലം[തിരുത്തുക]

ഗദ്ദർ പാർട്ടിയും ഉയർന്നുവരുന്ന ഇന്ത്യൻ ഇൻഡിപെൻഡൻസ് ലീഗും പഞ്ചാബിൽ നിന്നും ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൽ ഒരു വിപ്ലവത്തിന് തുടക്കമിട്ട പദ്ധതികൾ രൂപീകരിച്ചു. ജർമ്മൻ പിന്തുണയോടെ ഹോങ്കോങിലേക്ക് ബ്രിട്ടീഷ് രഹസ്യാന്വേഷണ വിവരങ്ങൾ ചോർന്നതിനു ശേഷം ഈ പദ്ധതി പരാജയപ്പെട്ടു . സിംഗപ്പൂരിൽ 1915 -ൽ നടന്ന ഒരു വിപ്ലവത്തിനു പിന്നിലും നിരവധി വിപ്ലവത്തിനു ശേഷവും മാത്രമാണ് ഈ പദ്ധതി പരാജയപ്പെട്ടത്. [2][3]രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന ആയുധശേഖരങ്ങളെല്ലാം ഇന്ത്യയിലെ സായുധ വിപ്ലവ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ തേടി ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യൻ കരസേനയിലും ഇന്ത്യൻ പ്രവാസികളിലും സേവനം അനുഷ്ടിക്കുന്ന സമയത്ത് ഇന്ത്യൻ സേനയിൽ നിന്ന് ഒരു സൈന്യത്തെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യാൻ സഹായിച്ചു.[4]

ആക്സിസ് നേരിടുന്ന ഏറ്റവും മികച്ചതും വിജയവുമായ ഇന്ത്യൻ സേന തെക്ക് കിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമി (എൻഎൻഎ) ആയിരുന്നു. ഇത് 1942 ഏപ്രിലിൽ ജപ്പാനീസ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ നിലവിൽ വന്നു..1942 ഫെബ്രുവരിയിൽ ഫാസിസ്റ്റ് ഇറ്റലി ആസാദ് ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ബറ്റാലിയൻ (ഇറ്റാലിയൻ: Battaglione Azad Hindoustan) രൂപകൽപ്പന ചെയ്തു. ഇന്ത്യൻ പട്ടാളത്തിൽ നിന്നും രൂപം കൊണ്ടതാണ് ഈ യൂണിറ്റ്. സെന്റ്രോ ഐ പോവ് ക്യാമ്പ്, ഇന്ത്യൻ പെർഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഇറ്റലിക്കാരുടെ കീഴിൽ ഇന്ത്യൻ POWs ഈ പദ്ധതിയുണ്ടാക്കി. എന്നാൽ ഇറ്റാലിയൻ അധികാരികളുടെ കീഴിൽ സേവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത യൂണിറ്റിലെ ഇന്ത്യക്കാരിൽ നിന്ന് ഈ പ്രയത്നം കുറച്ചുമാത്രമേ ലഭിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.[5][6] രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിലെ ഇറ്റാലിയൻ സൈന്യത്തിന്റെ നഷ്ടത്തിനുശേഷം, ലിബിയയിൽ പോരാടാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇന്ത്യക്കാരും കലാപകാരികളായി. തുടർന്ന്, 1942 നവംബറിൽ ബറ്റാലിയന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ പിരിച്ചുവിട്ടു. [7][8]

Subhas Chandra Bose with Heinrich Himmler in mid-1941

ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുന്ന സംഘടന ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് (ഐ.എൻ.സി) ഫാസിസത്തെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ വ്യവസ്ഥാപിതമായി പിന്തുണ പിൻവലിക്കുകയുണ്ടായി.[9] സഖ്യകക്ഷികൾക്ക് പാർട്ടിയെ എതിരിടാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ പ്രഖ്യാപനം ബ്രിട്ടന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ തീരുമാനത്തിനു വിരുദ്ധമാണെന്ന് ചില പൊതുജനാഭിപ്രായം ഉണ്ടായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മത്സരാധിഷ്ഠിത ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു സുഭാഷ് ചന്ദ്ര ബോസ് മുൻ ഐ.എൻ.സി പ്രസിഡന്റ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ശക്തമായ ഒരു ഭീഷണിയായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം അറസ്റ്റിലായി.[10] ബോസ് 1941 ജനുവരിയിൽ ഇന്ത്യയിൽ വീട്ടുതടങ്കലിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലേക്ക് പോകുകയും, ജർമ്മൻ സൈനിക ഇന്റലിജൻസ്, അബ്വെർ എന്നയാളുടെ സഹായം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. മോസ്കോയിലെത്തിയപ്പോൾ , ഇന്ത്യയിലെ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭത്തിനുള്ള തന്റെ പദ്ധതികൾക്കായി സോവിയറ്റ് പിന്തുണ ലഭിച്ചില്ല. മോസ്കോയിലെ ജർമൻ അംബാസിഡർ കൗൺട് വോൺ ഡെർ ഷൂലൻബർഗ്ഗ് ബോസിന് ബെർലിനിൽ പോകാൻ ഉടൻതന്നെ സംഘടിപ്പിച്ചു. 1941 ഏപ്രിലിലെത്തിയ അദ്ദേഹം വിദേശകാര്യമന്ത്രി ജോചിം വോൺ റിബൻപെറിലൂടെയും അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്ലറുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി.[11] ബെർലിനിൽ, ഫ്രീ ഇന്ത്യാ സെന്ററും ആസാദ് ഹിന്ദ് റേഡിയോയും ബോസ് സ്ഥാപിച്ചു. ഇത് ഇന്ത്യാക്കാർക്ക് ഷോർട്ട് വേവ് ആവൃത്തിയിൽ സംപ്രേഷണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. റിസീവർ അത്യാവശ്യമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ഇന്ത്യക്കാർ എത്തിച്ചേർന്നു. [12][13]അധികം താമസിയാതെ ബോസിന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു സൈന്യത്തെ ഉളവാക്കുക എന്നതായിരുന്നു. ജർമ്മൻ സേനയുമായി ഇന്ത്യയിലേയ്ക്ക് പോകുകയും രാജ് പതാക താഴെയിറക്കാമെന്നും അദ്ദേഹം കരുതിഅദ്ദേഹം കരുതി.[14]

ഇവയും കാണുക[തിരുത്തുക]

അവലംബം[തിരുത്തുക]

  1. Müller 2009, p. 55.
  2. Gupta, Amit K. (1997). "Defying Death: Nationalist Revolutionism in India, 1897–1938". Social Scientist. 25 (9/10): 3–27. doi:10.2307/3517678. 
  3. Fraser, Thomas G. (April 1977). "Germany and Indian Revolution, 1914–18". Journal of Contemporary History. 12 (2): 255–272. doi:10.1177/002200947701200203. 
  4. Douds, G.J. (2004). "The men who never were: Indian POWs in the Second World War". South Asia. 27: 183–216. doi:10.1080/1479027042000236634. 
  5. Lundari 1989, p. 90.
  6. Littlejohn 1994, p. 127.
  7. Public Relations Office, London. War Office. 208/761A
  8. James 1997, p. 598.
  9. "The Congress and the Freedom Movement: World War II and the Congress". AICC.org.in. Indian National Congress. Archived from the original on 7 May 2006. Retrieved 20 July 2006. 
  10. James 1997, p. 554.
  11. Kurowski 1997, p. 136.
  12. James 1997, p. 555.
  13. "Axis War Makes Easier Task of Indians. Chandra Bose's Berlin Speech". Syonan Sinbun. 26 January 1943.
  14. Günther 2003, p. 24.

സൂചിപ്പിച്ച രചനകൾ[തിരുത്തുക]

  • Brown, Judith (1999). Modern India: The Origins of an Asian Democracy. The Short Oxford History of the Modern World (2nd ed.). New York: Oxford University Press. 
  • Bose, Sisir K.; Bose, Sugata, eds. (1997). The Essential Writings of Netaji Subhas Chandra Bose. Delhi: Oxford University Press. 
  • Caballero Jurado, Carlos (1983). Foreign Volunteers of the Wehrmacht 1941–45. Oxford: Osprey. ISBN 0850455243. 
  • Davis, Brian L. (1994). Flags of the Third Reich 2: Waffen-SS. Oxford: Osprey. 
  • Edwardes, Michael (1964). The Last Years of British India. Cleveland: World Publishing Company. 
  • Ganpuley, N. G. (1959). Netaji in Germany: A Little-known Chapter. Bombay: Bharatiya Vidya Bhavan. 
  • Günther, Luther (2003). Von Indien nach Annaburg: Indische Legion und Kriegsfegangene in Deutschland (German ഭാഷയിൽ). Berlin: verlag am park. ISBN 3-89793-065-X. 
  • Hartog, Rudolf (2001). The Sign of the Tiger: Subhas Chandra Bose and His Indian Legion in Germany, 1941–45. New Delhi: Rupa & Company. ISBN 978-81-7167-547-0. 
  • Houterman, J. N. (1997). Eastern Troops in Zeeland, The Netherlands, 1943–1945: Hitler's Osttruppen in the West. New York: Academic Publishing Group. ISBN 1891227009. 
  • James, Lawrence (1997). Raj: Making and Unmaking of British India. Preston, Lancashire: Abacus. 
  • Kurowski, F. (1997). The Brandenburgers: Global Mission. trans. D. Johnston. Winnipeg: J.J. Fedorowicz. ISBN 092199138X. 
  • Lebra, Joyce C. (1971). Jungle Alliance: Japan and the Indian National Army. Singapore: Asia Pacific Library. 
  • Lepre, George (1997). Himmler's Bosnian Division: The Waffen-SS Handschar Division 1943–1945. Atglen, Pennsylvania: Schiffer Military History. ISBN 0764301349. 
  • Littlejohn, David (1994) [1987]. Foreign Legions of the Third Reich. IV: Poland, the Ukraine, Bulgaria, Romania, Free India, Estonia, Latvia, Lithuania, Finland and Russia (2nd ed.). San Jose, California: R. James Bender. ISBN 0-912138-36-X. 
  • Lormier, Dominique (1998). La poche du Médoc (French ഭാഷയിൽ). Montreuil-Bellay: Éditions CMD. ISBN 2909826716. 
  • Lundari, G. (1989). I Paracadutisti Italiani 1937/45 (Italian ഭാഷയിൽ). Milan: Editrice Militare Italiana. 
  • Munoz, A. J. (2002). The East Came West: Muslim, Hindu & Buddhist Volunteers in the German Armed Forces, 1941–1945. Academic Publishing Books. ISBN 978-1891227394. 
  • O'Sullivan, Adrian (2015). Espionage and Counterintelligence in Occupied Persia (Iran): The Success of the Allied Secret Services, 1941-45. Springer. ISBN 1137555572. 
  • Müller, Rolf-Dieter (2009). "Afghanistan als militärisches Ziel deutscher Außenpolitik im Zeitalter der Weltkriege". In Chiari, Bernhard. Wegweiser zur Geschichte Afghanistans. Paderborn: Auftrag des MGFA. ISBN 978-3-506-76761-5. 
  • Toye, Hugh (1959). The Springing Tiger. London: Cassell. 
  • Weale, Adrian (1994). Renegades: Hitler's Englishmen. Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0297814885. 

ബാഹ്യ ലിങ്കുകൾ[തിരുത്തുക]


"https://ml.wikipedia.org/w/index.php?title=ഇന്ത്യൻ_ലീജിയൺ&oldid=2863704" എന്ന താളിൽനിന്നു ശേഖരിച്ചത്